Kate Bush - Hounds of Love (1985)

Kant A (later Hounds of Love gedoopt) was al geschreven, toen Kate tijdens het schrijven van And Dream Of Sheep, de ingeving kreeg een conceptstuk te schrijven (The Ninth Wave, dus). Het verhaal van een vrouw die van een schip overboord was geslagen en zich vastklampte aan 'the litte light' van haar zwemvest. Al ronddobberend op de witte schuimkoppen (riding white horses) droomde de arme vrouw langzaam weg (vechtend regen de slaap die haar overmande) en uiteindelijk de ene nachtmerrie na de andere onderging. Dit zijn de verschillende songs, waarbij zij bijvoorbeeld in Watching You, Without Me, zichzelf als een overleden geest tussen haar gezinsleden thuis observeerde. Zij zag en hoorde hen, maar zij hoorden en zagen haar niet. Wat een nachtmerrie is dat! In The Morning Fog, ontwaakt de vrouw uit haar nachtmerries en begint het licht te worden. Ze beseft dat ze nog leeft en waardeert het leven meer dan ooit tevoren. De songs hebben het thema zee en water in diverse hoedanigheden gemeen. Een film van enkel geluid. De fantasie wordt hierdoor dusdanig aangesproken dat de film voor iedereen anders beleeftd kan worden. Fantastisch is dat.
De diverse klanken, muziekstijlen en arrangementen zijn echt heel bijzonder en uniek op dit album.

Jouw taalfantasie slaat hier even op hol.

Verder een mooi stuk joheko, excuus voor de ietwat flauwe 1e reactie.

Erg mooi stuk, joheko63, en welkom op de site!

Volwassen album van Kate. Door de bank heen goede nummers.Waking The Witch vind ik het minste nummer op het album. Op de een of andere manier vind ik dat rare verknipte stemmetje over het nummer heen gewoon irritant.

Album heeft een goede productie.

Wat een geweldig en eigenzinnig album van Kate! Ik kocht het al vrij snel, zelfs op cd alhoewel me dat veel geld kostte. Nooit geen moment spijt van gehad. Een van de beste albums van Kate.

HOUNDS OF LOVE (1985) 2CD deluxe edition repair shop

De volledige discografie van Kate Bush verschijnt straks in vinyl en CD boxen.
De rarities zitten zoals dat wel vaker gebeurd allemaal samengepakt op aparte schijfjes.
Hounds Of Love is het meest geschikte album om aan te tonen dat het anders kan.

Kate Bush announces remastered albums in a series of box sets | superdeluxeedition

De eerste 3 nummers en met name hounds of love zijn nog acceptabel maar hierna zakt het al erg af naar de ''typische'' vrouwelijke zangeres in die tijd.
Jammer, had er veel van verwacht na de positieve berichten.
Moet ook zeggen dat dit type muziek niet echt mijn ding is dus het heeft ook daarmee te maken.

Raar maar waar, in tegenstelling tot de meeste K. Bush fans vind ik haar opvolger beter dan deze …………
The sensual world is zo meer intens en breekbaar dan deze. Maar ik moet toegeven dat deze cd als meer beter tot mij doordringt . Maar desondanks pure klasse van Mevrouw KATE

Het is ook zeker niet mijn Kate Bush album. Als de B-Kant meer was geweest zoals de A-kant had ie in mijn Top 3 van Kate Bush albums gezeten ....

Ik ben dan wel benieuwd met welke zangeres uit de jaren '80 je dit vergelijkt, want dit is in mijn beleving toch wel een van de juweeltjes uit genoemd decennium. Ik kan zo niet direct een zangeres noemen die in die tijd met iets vergelijkbaars aan kwam zetten.

Gewoon alle bekende op dat moment. Noem een cyndi lauper bijvoorbeeld. Die ik overigens beter vind.

Opgepikt uit de kringloop, had altijd al de 12" van running up that hill. De 2 singles zijn verreweg de hoogtepunten, snap wel dat mensen het goed vinden.
Heb vele jaren 80 platen (veel postpunk, wave) maar ook bv Blue NIle, Prefab Sprout, die platen zijn tijdloos, deze niet, de sound van deze plaat beklijft veel minder dan het debuut,

Voor mij is het, samen met Aerial, haar beste album.
Innovatief, verrassend, gedurfd.
Op The Ninth Wave, kant B, begint ze een nieuw leven, een suite van zeven nummers waarin ze alles achter laat een een prachtig verhaal weet te vertellen. Ik hoor allerlei invloeden van de Keltische stammen tot en met Floyd.
Op haar prachtige live album Before The Dawn doet ze het nog een dunnetjes over. De tweede cd is een akelig perfecte uitvoering van dit Epos. De derde is een integrale uitvoering van Aerial. Ook weergaloze muziek. Als oude Progger word ik hier helemaal blij van.
Natuurlijk is kant A ook geweldig .

Het poppy Hounds of Love deel vind ik er goed. Het Keltische The Ninth Wave moet ik erg aan wennen. Het is mooi en sfeervol, maar ik mis ook nog wat. Nog maar wat extra luisterbeurten geven om te kijken wat er gebeurt.

Hier deed Kate definitief de heks in zich ontwaken en begon ze haar vuur vanuit een bron te tappen die waarschijnlijk liever anoniem wil blijven.

Doen het niet goed in full exposure dat soort gasten.

Een fantastisch album met een fenomenale titeltrack.

Weg met dat verrekte schoeisel.

Altijd weer die vertiefde verzamelwoede.

Ik koop wel een paar nieuwe voor je, heb daar een scherp oog voor.

Niet te duur en toch heel leuk.

Big Boi’s Favorite Verse: Kate Bush’s “Running Up That Hill” | VERSES - YouTube

Nog iemand die het begrijpt.

Titelnummer vind ik overigens ook haar beste zangprestatie. Ben nog niet eens zo ontzettend ingenomen met haar stem an sich zoals dit bijvoorbeeld met Martha Wainwright wel het geval is. Het is meer haar meesterlijke theatrale aspect en haar gebruik van 'stemmetjes' waarmee ze een bepaalde zin regelmatig, in mijn optiek althans, tot in absolute perfectie weet voor te dragen.

Sowieso wat is de stem van Kate Bush exact, een hele hoop dingen volgens mij.

Nou dan zal het voor ons wel helemaal onvatbaar zijn

Big sky.

Proberen om het grotere geheel te zien en op z'n minst een poging te wagen om ook eens voor een andere invalshoek enig begrip op te brengen.

Titelnummer verhaalt van een opgejaagde dame met een legertje tot op het bot gevallen mannen achter zich aan.

Die zal Kate op dat moment ongetwijfeld hebben gehad.

Maar er speelt meer.

Ik interpreteer het ook wel als een hulpkreet die in werkelijkheid nooit daadwerkelijk onder woorden wordt gebracht maar iemand wel sterk over zich kan dragen.

Help, verlos me van dit. Pas dan zie ik het licht.

Begin ik misschien te bevatten hoe stront eigenwijs ik was al die tijd.

Zie je wel, told ya so.

Geen stad of land mee te bezeilen zulke.

De twee bekendste nummers heb ik via MusicMeter leren kennen en zijn doorheen de jaren gegroeid in mijn waardering zonder dat ik er per se spontaan naar teruggrijp. Ook de andere songs zijn bij een eerste beluistering fijn en aangenaam, maar ik mis een bepaalde connectie die me echt voor doen vallen. Mogelijk doet verdere herbeluistering nog iets vallen.

David Gilmour, in tegenstelling tot Peter Gabriel, kent zijn plek naast Kate. En dan was hij naar het schijnt ook nog degene die de wereld een grote dienst bewees door haar carrière te lanceren. Zeer respectabel.

1001 Albums you must hear before you die

Na The Dreaming beluisterd te hebben, vond ik het wel leuk om meteen door te gaan met het andere Kate Bush-album in de lijst: The Hounds of Love (1985).

Ik had er eigenlijk goede hoop in, aangezien The Hounds of Love over het algemeen toch aanzien lijkt te worden als het beste Kate Bush-album. Na een aantal luisterbeurten, moet ik echter concluderen dat dat voor mij toch niet het geval blijkt te zijn. The Hounds of Love weet me eigenlijk niet echt te pakken. Slecht vind ik het zeker niet, maar het ontbreekt toch aan de uitschieters die voor mij op The Dreaming wel staan.

Het eerste deel van het album wordt aanzien als het toegankelijke deel en dat is het ook zeker. Op het tweede deel staan dan weer iets meer experimentele nummers. Voor mij wordt er echter wat te weinig balans gevonden. Op The Dreaming vond Kate Bush voor mij op veel nummers de perfecte balans tussen goed in het oor liggend en toch ook een beetje prettig gestoord, zoals te horen is op Sat In Your Lap, Suspended in Gaffa, Night of the Swallow, Pull Out the Pin and There Goes a Tenner bijvoorbeeld.

Hier blijft het geschreeuw wat achterwege en die uithalen mis ik toch. Als Kate Bush hier wel kiest voor het experiment, slaat de balans dan weer helemaal door naar de andere kant. Zo vind ik Waking The Witch en Watching You Without Me eigenlijk echt wel niets.

Ik hoor zeker wel de kwaliteit op dit album en begrijp ook zeker dat genoeg mensen het wel helemaal geweldig vinden. Maar voor mij pakt de mayonaise niet helemaal.

Het was een korte maar aangename ontdekkingstocht en ik ben blij dat ik het werk van Kate Bush beter heb leren kennen door de 1001 Albums you must hear before you die-lijst. Maar meer luisteren dan The Dreaming en The Hounds of Love zit er voorlopig niet in, denk ik.

Favorieten: Running Up That Hill, Hello Earth

3*

Kan me vaak wel vinden in jouw reacties, maar wat je hier zegt valt nauwelijks serieus te nemen. Kate Bush was en is alles behalve typisch vrouwelijke zangeressen van haar tijd, die vrouw is altijd zo een eigen iets geweest.


En om haar dan met iemand als Cyndi Lauper te vergelijken... Ik vind Cyndi leuk, goeie stem, ben zelfs eens naar haar concert geweest en dat was fantastisch, maar Cyndi maakt(e) niet meer dan popmuziek van het niveau bubblegum, terwijl Kate pure kunst maakt(e).

Ik vind het heel raar en ook erg seksistisch.

Een bepaalde user gooit Whitney, Madonna, Grace Jones, Kate Busg, Cindi Lauper en Annie Lennox op één hoop en noemt het 'de typische vrouwelijke zangeressen van die tijd'.

Kate Bush was geen product, maar een op haarzelf staande artiest. Overigens was elke artiest dat wel, ook al zal het Label bij ee hoop de koers hebben bepaald.

EMI liet Kate doen wat ze wilde doen, en om te zeggen dat heel kant B (want dat beweert deze user) vergelijkbaar is met al die andere stijlen van al die andere vrouwelijke artiesten.

Ik kan trouwens wel een paar opnoemen die net als Kate Bush werkten. Dalbello en Tori Amos. Maar zelfs die zijn muzikaal weer verschillend.

Het is alsof je zou stellen dat Prince wel leuk is, maar wel erg klinkt als alle mannelijke artiesten van die tijd.

Nb: was deze user niet een oorlog gestart bij Deftones, door te zeggen dat de band geen gevoel in de muziek stopt?

Ik heb t misschien hier wat overdreven. Vind kate bush ook best origineel, wat niet betekent dat ik haar goed vind maar ik snap je punt en kan je erg goed begrijpen. Helaas de reactie onder je zegt alweer genoeg. Daar word ik als seksist neergezet, op dat soort comments ga ik niet eens in. Het blijft natuurlijk gewoon mijn mening, zelfs als zou ik jan Smit en nirvana vergelijken. Maakt me niet een seksist of iets

Huh?

Geweldige video! En wat speelt die Tony Franklin daar een formidabele fretloze baspartij onder zeg. Gewoon kippenvel.

Kate in de video altijd feest. Meestal helaas wel gelipt maar ware het niet dat ze ook daar meester in is.

Waking the Witch. Wat een treurnis.

kop op, laat je niet zo kennen