Judas Priest - Defenders of the Faith (1984)

Hmm, ik heb ook bijna alles van Priest in huis, maar dat zijn oude cd's die ik begin jaren 90 gekocht heb. Daarvoor had ik ze op lp. Misschien dat ik Screaming ook maar eens aan moet schaffen. Ik vond de cd's trouwens mooi verpakt.

De remasters of de oude albums?

Defender of the Faith is nu uitgebracht met 2 live concerten als bonus ( heb het laten lopen, er gaat niets boven Unleashed...)

Goeie tip Neal, bedankt!

Nou dikke neus meneer Peart; deze live opnames gaan wat mij betreft toch echt wel boven Unleashed in the east! Waanzinnige opnames dit man!!

Nogmaals, ik heb ook de indruk dat er nu eens niet of amper aan gesleuteld is. Maarz eker ben je natuurlijk nooit. Inderdaad vielip, dit is toch minimaal dezelfde klasse als Unleashed in the East....
Ik denk toch dat dit Priest op hun artistieke hoogtepunt was. Neal, zie het als een noodzakelijke aanvulling op unleashed

Bedankt voor de tip heren!!

Prima livemateriaal natuurlijk, al zijn het allemaal wel weer de geijkte nummers. Vond persoonlijk de Epitaph dvd een stuk interessanter.

Hoezo geijkte songs? Veel songs van Defenders Of The Faith vinden niet of nauwelijks hun weg naar de setlists. En daar zie ik er verdomd veel van tussen staan. So what, dat er dan nog een keertje Metal Gods tussen staat?

Ik heb van Epitaph hier en daar wel wat op youtube gezien en de band lijkt me daar niet in al te beste staat met vooral een lachwekkend slecht spelende Tipton. Dan bevalt deze uitvoering met mooi veel en toch ook weinig gespeelde Defenders nummers en een band in topvorm toch al een stuk beter.

Laatste nog goed album van JP in de 80's, maar vind'm al (wat)minder dan Screaming. Hierna was het ook over met JP, voordat ze nog één keer goed terugsloegen met Painkiller. Toch een zeer invloedrijke band geweest.

Hoezo, Turbo en in iets mindere mate Ram it down waren toch ook prima albums!?

En Jugulator en toch zeker Angel Of Retribution ook wel. Maar die waren niet uit de 80's.
De band is overigens springlevend. Niks 'over met JP'.

Altijd slecht idee, feitelijke uitspraak afleiden uit persoonlijke mening.

Altijd slecht idee, persoonlijke smaak als feit/kwaliteitsnorm presenteren. Vooral zichzelf als genre-kenners profilerende users ( [i] niet Edwynn) een enorme valkuil, met name de meer traditonele en 'oudere' en jaren en jarenlange naar dezelfde muziek luisteraars.. Dat je er voorliefde voor hebt is niks mis mee, maar verkleurt vaak een meer'objectievere' mening.

JP was invloedrijk en belangrijk in de 2e helft van de 70's, in de eerste helft van de 80's nog (wel) goed maar gedurende de 80's omvergeblazen door nieuwe bands/stromingen en net als Iron Maiden zichzelf teveel herhalend (hoewel dat niveau wat hoger bleef) , daarna was het over (m.u.v. Painkiller) en nu is al 25 jaar gewoon een Metalband als zovelen; niet bijzonder, invloedrijk, innovatief op anderszijds opvallend. Degelijk bij vlagen.

Verder veel luisterplelzier ermee als je dit super vindt; ik ga weer naar andere en afwisselender muziek luisteren (al jaren en jarenlang).

Over het album an sich heb ik een paar jaren geleden genoeg gezegd, kort samengevat blijf ik dit een prachtplaat vinden omwille van die A-kant. Heel veel verschil tussen mijn vinylleke en mijn virtuele versie van de 30th Anniversary Edition hoor ik niet en dat is maar goed ook want één van de kenmerken van Defenders of the Faith is juist dat zware geluid van de gitaren. Er wordt niet geraakt aan de ziel van dit album. Als er weinig verbetering mogelijk is, is het inderdaad beter om er niet te veel aan te prutsen.

Het livegedeelte dan maar met een volledig optreden in 1984, welke door ABC werd uitgezonden vandaar dat er überhaupt opnames zijn. Perfect is het optreden niet en voor mij hoeft dat absoluut niet, het is een liveoptreden en laat die piepende microfoon of die halve valse noot maar zitten. Ik hoor wel een topgroep in topvorm met een topgeluid een topalbum voorstellen met hier en daar toch een verrassing, alleen al de opener want je verwacht toch in geen honderd jaar dat ze openen met het afwijkende Love Bites. Je verwacht de snelle opener, ter herinnering vermeld ik dat ze in 1983 openden met The Hellion / Electric Eye, dat hier opnieuw werkelijk fantastisch wordt uitgevoerd.

Nog een verrassing is de setlist voor mij. Het is dan wel de toer voor Defenders of the Faith maar je verwacht tot niet dat negen van de tien albumnummers ook daadwerkelijk live worden opgevoerd, enkel Eat Me Alive ontbreekt. Hoe vaak zul je zoiets horen en/of zien? Bij een conceptalbum natuurlijk wel, maar niet bij een album met los van elkaar staande nummers. Het geeft voor mij toch het gevoel dat de heren van Judas Priest best wel trots waren op dit album. Met recht en reden, potverdomme!

Geen verrassing is het solide en swingende drumwerk van Dave Holland, die ik nog altijd hoger inschat dan Scott Travis. Deze laatste heeft dan misschien de double bass, Dave Holland heeft dat niet nodig. Een rol op de achtergrond is zijn geliefkoosde plaats maar wat hij doet, doet hij met verve. Fantastisch is de wisselwerking en samenwerking tussen gitaristen K.K. Downing en Glenn Tipton, toch altijd zalig, muziek met twee volleerde gitaristen.

Minpuntjes zijn er weinig of geen. Natuurlijk gebruikt zanger Rob Halford een hulpmiddeltje, die sporadische korte galm bij de hoge uithalen, en laat hij hier en daar een steek vallen maar dan verwijs ik naar zijn adembenemende prestaties op The Sentinel en Freewheel Burning. Probeer het zelf maar eens, zeg ik dan. Ook denk ik dat het door velen onderschatte Desert Plains iets te snel wordt gespeeld maar het doet niets af aan mijn dubbele beleving van dit album, de remaster en de liveopnames. Wie dit album nog niet heeft, kan zich absoluut geen buil vangen aan de 30th Anniversary Edition van de toen almachtige Priest!

Post scriptum: Auteur van dit stukje heeft weeral meegezongen met aderen vol adrenaline . Het is een natuurlijke reflex geworden bij dit album. Why not?

Imitatie is de hoogste vorm van vleierij. Maar je uitlatingen over mijn persoon raken kant noch wal. Ten eerste profileer ik mij over geen enkele muziekstijl als kenner, altijd als liefhebber (wat enige kennis ter zake niet uitsluit). Ten tweede is mijn muzieksmaak veel breder dan je voorstelt. Veel afwisselender ook dan jouw zeer beperkte keuze.

Wat Judas Priest betreft schreef je dat het over was na de tweede helft van de jaren tachtig en dat klopt gewoon niet. Dat je Painkiller als uitzondering noemt toont duidelijk dat je je baseert op je voorliefde voor hardere albums en aldus doxa en epistèmè door elkaar haalt.

Bij Judas Priest is het nooit te doen geweest om ter hardst of snelst maar is afwisseling troef. Het is dus niet omdat een 'coverbandje' als Slayer in de overtreffende trap ging spelen dat ze daarmee Priest hebben weggeblazen. Om het letterlijk met de woorden van Edwynn te zeggen: De band is overigens springlevend. Niks 'over met JP'. En daar verandert jouw noch mijn mening iets aan.

Hoewel de meningen erover verdeeld zijn: vergrijpt Priest zich in de studio (even) niet aan het eigen verleden. De albums Nostradamus en Redeemer Of Souls laten een hele nieuwe kant van de band zien.

Heren, ik heb alsnog de live registraties gedraaid en het klinkt niet verkeerd en het is leuk erbij te hebben, maar..........dit haalt het niet bij Unleashed in the East ( m.i. één van de beste hardrock LIVE albums). Ik vind de nummers die daarop gespeeld worden ook (veel) beter klinken dan op die live registraties die bij dit album horen.

Neal Peart: met de laatste opmerking ben ik met je eens, maar dit is natuurlijk wel een plaat waarop niet achteraf geklust is. En dat vind ik toch ook wel gaaf. What you hear is what you get..... Ik ben er nog steeds heel blij mee en draait hier nog steeds. Wellicht een tikkie jeugdsentiment mijner zijds .

Mijn mening over Unleashed in the East: ook een klassieker!

Hier werkt Love Bites niet eens zo heel goed, maar hetzelfde trucje met de langzame opener deden ze de volgende tour opnieuw en dit keer op magistrale wijze met Out In The Cold.

Out in the cold is één der allertofste openers ooit wat mij betreft! Toen ik dat voor het eerst hoorde werd ik vanaf seconde 1 compleet meegezogen in de Priest wereld. Later met de beelden erbij werd dat alleen nog maar heftiger. Fenomenaal gewoon!!

Dit zijn nog eens rereleases. Wat een verwennerij.

Met The Hellion/Electric Eye in je repertoire is elk ander nummer als opener een misser. Maar ja, af en toe wil je eens iets anders proberen.

Precies en opmerkelijk is ook hoe weinig overlap er is met Unleashed in the East. Een snelle kijk levert twee nummers op, Diamonds and Rust en The Green Manalishi. Dit had gerust dertig jaren geleden als livealbum mogen uitkomen voor mij.

Als parttime gevoelsmens (ma non tropo) zeg ik eerlijk dat dit optreden mij meer doet dan Unleashed in the East, hoewel ik zeker niet de waarde van dat album onderschat. Waarschijnlijk is het dat effect van die A-kant van Defenders of the Faith welke ze hier live nog meer in de verf zetten.

Judas Priest was toch een geweldige groep in 1985, met een ruim verdiend plaatsje aan de absolute Metal top. Ik leer ook die variatie aan nummers per album waarderen, zoals Kronos aangeeft. Toch een grote dank aan Judas Priest om ons dit gunnen, zovele jaren later.

De cd ligt hier voor me. Wat meteen opvalt, geen songteksten. Misschien gaan ze er van uit dat mensen die deze superdeluxe 30th anniversary remaster kopen het oude album en dus de songteksten ook hebben? Voor mij klopt dat (op lp en cd trouwens), maar anders zou ik het toch wel erg jammer gevonden hebben. Je verwacht toch alles erop en eraan bij zo'n editie.

Judas Priest en songteksten?

Het pakketje is trouwens erg tof, geweldig concert!

Judas Priest en songteksten, ja. Vanaf Screaming for Vengeance waren die altijd bij het album te vinden. Dat deze bij een superdeluxe anniversary uitgave dan ontbreken is toch wel opmerkelijk te noemen.

Ik bedoel meer als in: dat die nou niet echt het lezen waard zijn

Als reactie op mijn bericht houdt dat geen steek natuurlijk. Maar goed. De teksten boeien mij inhoudelijk niet maar ik wil ze wel eens meelezen bij het beluisteren. Al was het maar om misverstanden a la "Scuse Me While I Kiss This Guy" (Hendrix) te voorkomen.

Hahaha da's een goeie