The Who - Tommy (1969)

Dit album heb ik inmiddels al jaren in huis op cd. Toen ik hem voor het eerst hoorde dacht ik van is dit nu de ruige punky The Who? In eerste instantie vond ik het een teleurstelling, vooral omdat het een ingetogen en met acoustisch gitaar gespeeld album is geworden. Vond hem wel direct moderner klinken op de meeste stukken, dan uit de tijd waarin hij is uitgebracht. Er staan een paar mooie singels op, en het is ook wel een bijzonder verhaal geworden. Het afgelopen jaar heb ik dit album steeds meer in mijn hoofd zitten, en heb ik hem enorm veel afgespeeld. Je word er rustig van, en vind hem stilistisch ook heerlijk klinken. Op dit moment heb ik deze van alle The Who albums nu wel het meest gedraaid denk ik. Ook vaker dan mijn favorieten Who's Next en Quadrophenia. Ga hem nu ook een stuk meer waarderen en nog vaak afspelen. Hoogtepunten natuurlijk Pinball Wizard, Amazing Journey, Were Not Gonna Take It, I Am Free, Sally Simpson en Welcome en vooral ook de instrumentale passages Overture en Underture. Dit album heeft ook zeker geen skipmomenten, en beluister hem altijd in zijn geheel, ook lekker op b.v de lange autoritten zet ik hem inmiddels steeds vaker op.

Gisteravond onderweg naar een etentje hoorde ik op de radio de single-versie van See Me, Feel Me. Daarom vandaag weer zin in Tommy. En dat was weer een fijne belevenis. Een lekker licht (in de positieve betekenis van het woord) stuk muziek.

Ben dus fan van deze Tommy, en nog meer van Quadrophenia. Maar de rest van hun oeuvre doet mij gek genoeg weinig. Live at Leeds vond ik als tiener opwindend, maar doet mij nu niets meer. De andere versies van Tommy ook niet. En zelfs het algemeen gelauwerde Who's Next vind ik vrij matig.

Weer eens op vinyl geluisterd en dan begin je natuurlijk met kant 1. Daarna draai ik de plaat om zoals gewoonlijk en verwacht deel 2 van het dubbelalbum te horen. Blijkt dat het deel 4 is. ‍.
Heb ik nu een misdruk of is dat altijd zo bij tommy.
De andere laat heeft kant 2 en 3.

Dat is bij Tommy normaal, postman. En er zijn in een bepaalde periode meer albums op die manier geperst. 'If memmerie smurfs' was de compilatie Love Songs (https://www.musicmeter.nl/album/31934 van The Beatles er ook zo een.

En bijvoorbeeld Electric Ladyland ook. ik snap de gedachte hierachter, maar persoonlijk vond ik dit best vervelend .

Heel herkenbaar! Die ervaring had ik ook toen ik de heruitgave op lp had gekocht en ging luisteren. Lekker eigenwijs maar om te draaien vrij onbenullig en onhandig.

Op oude platenspelers had je vroeger een "platenwisselaar", een extra hoge stang in het midden waarop je meerdere platen kon leggen, en als de eerste plaat was afgelopen zakte de tweede omlaag en ging de speler automatisch verder. (Niet ideaal voor het krasvrij houden van je elpees, maar goed.) En als je van dat systeem gebruik maakt hoef je om Tommy in z'n geheel te beluisteren maar één keer op te staan om de plaat om te draaien in plaats van drie keer, want eerst draai je kant 1 en daar laat je kant 2 bovenop zakken, en daarna draai je kant 3 en daar laat je kant 4 bovenop zakken. Voor de luie luisteraar dus.

Als iemand nog zo'n spindle/stang heeft liggen; ik hou me aanbevolen!

Voor mij is dit nog steeds de beste rock opera ooit, en wat heb ik deze vaak afgespeeld! Deze word altijd vergeleken met The Wall van Pink Floyd, maar waarom eigenlijk, omdat het beiden rock opera,s zijn? The Wall is veel bombastischer, grootser en meeslepender dan deze, ook dat is een iconisch album natuurlijk, maar eentje waar ik niet altijd zin in heb, deze bevalt mij echt vele malen beter. Nu speel ik de laatste tijd vooral veel van The Who en Rolling Stones af, maar dit blijft altijd 1 van mijn favorieten waar ik altijd voor in de stemming ben!

Omdat vergelijken boeiend kan zijn, zeker indien er manifeste raakpunten zijn. Beide albums / rockopera’s verhalen over:
• Een traumatische, vaderloze jeugd in het grijze Engeland net na WO II.
• Andere (auto-)biografische elementen (kindermisbruik versus de exit van Barrett).
• Een supertalent (een flipperkastkampioen versus een rockster) dat excessief aanbeden wordt.
• De mentale ontsporing door idolatrie en drugs, met telkens een spiegel als symbolisch breekpunt.
• Individuele isolatie (handicaps versus een metaforische muur).

Mag ik opmerken dat ook The Rise and Fall of Ziggy Stardust af en toe appelleert aan een ontspoorde messiasfiguur? Het zal wel geen toeval zijn dat Jesus Christ Superstar ergens tussen Tommy en Ziggy uitkwam. Over Bijbelse figuren gesproken: Isaac Hayes bracht in 1971 een dubbelalbum uit in een kruisvormige origami-verpakking: Black Moses.

Ook vormelijk zijn er onmiskenbare parallellen te trekken:
• Twee iconische, Britse rockformaties met wortels in de jaren ’60 maar ook een stevige stempel drukkend op de jaren ’70’.
• Beiden werken uitgebracht als dubbelalbum.
• Muzikale herhaling middels leitmotiven.

De thematische verschillen die mij het meest opvallen:
• Meer absurditeit in Tommy, de flipperkast-manie bijvoorbeeld.
• Meer expliciete maatschappijkritiek tien jaar later in The Wall. Na de punk-stormvloed en aan de vooravond van het Thatcherisme leken de Swinging Sixties verder weg dan ooit.
• Ik vind The Wall net killer klinken. Dat kan toegeschreven worden aan de dictatoriale groepsdynamiek. Terwijl - o ironie - de protagonist in The Wall zich ontpopt tot een fascistische dictator. Misschien een onbedoeld stukje autobiografie van mijnheer Waters?

Wat een vervelend album is dit . Ik vind het knap van mezelf dat ik deze heb uitgezongen . De saaiheid en eentonigheid viert hier hoogtijdagen . Ik ben een liefhebber van The Who maar niet van dit werk .
Ik begrijp ook totaal niet de hoge score hiervan . See Me Feel Me ? Pinball Wizard is top en ook het enige positieve erop . Denk niet dat ik hem nog een derde kans ga geven in dit leven . 2 sterren .

Ik had hetzelfde toen ik hem voor het eerst compleet had beluisterd, ik dacht toen van is dit nu de beroemde Tommy van de ruige band The Who, en heb hem denk ik wel 10 jaar aan de kant gelegd tot de volgende luisterbeurt, maar langzaam begon het kwartje te vallen. Ik vond hem veel te ingetogen voor hun imago, want het is vooral acoustisch gitaar wat je hoort. Dat ingetogene, en de juiste balans op dit album is wat ik nu juist zo waardeer, sterker ik vind hem nu zelfs zo goed, dat wanneer ik niet meer weet wat ik moet opzetten het altijd weer deze is, hij staat zelfs bovenaan in mijn top 10 sinds een paar maanden. De 2 opvolgers gaan jou vast beter bevallen, die zijn veel toegankelijker, en past veel beter bij de verwachtingen die je hebt van The Who

Quadrophenia is meer gitaar (electrisch) gericht in vergelijking met deze. Om het maar bij conceptalbums te houden. Ook ik vond Tommy in eerste instantie te tam. Maar naar verloop van tijd is 'ie aardig gestegen in aanzien.

Het concept zit als gegoten, maar waar The Who dus vooral bekend stond als een harde band, is Tommy in vergelijking met voorgaand werk wel wat aan de tamme kant.
Ik vind het niet echt storend, maar soms (de groep dus kennende) hoop je op wat meer power en bite.
Maar songmatig blijft het razendknap wat Pete Townsend
verzonnen heeft.
Quadrophenia vind ik echter spannender en is meer favoriet bij mij. Mogelijk ook mijn favo, al is Who's Next natuurlijk ook meesterlijk.

The Who heeft zich ontwikkeld net als elke band in de jaren '60. The Who begon met rauwe rock die bijna tegen punk schurkte maar anno 1969 kun je niet meer afkomen met simpele rechttoe-rechtaanrock. Nadat hun vorige album al wat pretentieuzer en veelzijdiger was brengt The Who hier een zeer geslaagde rockopera.
Ook de volgende twee albums bewijst the Who dat ze een veelzijdige en technisch begaafde band is.

Vanmorgen heb ik Quadrophenia eens in zijn geheel beluisterd en idd is die beter te behappen dan Tommy . Quadrophenia stond nog nieuw in het rek hier al een hele tijd en dat is wel met meerdere cd`s het geval . Toen ik 4 jaar geleden mijn single collectie verkocht had van ong 5000 stuks ben ik weer begonnen te verzamelen met cd`s . Inmiddels alweer een behoorlijke collectie opgebouwd en heb ook wat albums van The Who in het rek staan maar meestal draai ik van The Who de geweldige box Thirty Years Of Maximum R&B of Live Leeds .