The Who - Tommy (1969)

Dit album heb ik inmiddels al jaren in huis op cd. Toen ik hem voor het eerst hoorde dacht ik van is dit nu de ruige punky The Who? In eerste instantie vond ik het een teleurstelling, vooral omdat het een ingetogen en met acoustisch gitaar gespeeld album is geworden. Vond hem wel direct moderner klinken op de meeste stukken, dan uit de tijd waarin hij is uitgebracht. Er staan een paar mooie singels op, en het is ook wel een bijzonder verhaal geworden. Het afgelopen jaar heb ik dit album steeds meer in mijn hoofd zitten, en heb ik hem enorm veel afgespeeld. Je word er rustig van, en vind hem stilistisch ook heerlijk klinken. Op dit moment heb ik deze van alle The Who albums nu wel het meest gedraaid denk ik. Ook vaker dan mijn favorieten Who's Next en Quadrophenia. Ga hem nu ook een stuk meer waarderen en nog vaak afspelen. Hoogtepunten natuurlijk Pinball Wizard, Amazing Journey, Were Not Gonna Take It, I Am Free, Sally Simpson en Welcome en vooral ook de instrumentale passages Overture en Underture. Dit album heeft ook zeker geen skipmomenten, en beluister hem altijd in zijn geheel, ook lekker op b.v de lange autoritten zet ik hem inmiddels steeds vaker op.

Gisteravond onderweg naar een etentje hoorde ik op de radio de single-versie van See Me, Feel Me. Daarom vandaag weer zin in Tommy. En dat was weer een fijne belevenis. Een lekker licht (in de positieve betekenis van het woord) stuk muziek.

Ben dus fan van deze Tommy, en nog meer van Quadrophenia. Maar de rest van hun oeuvre doet mij gek genoeg weinig. Live at Leeds vond ik als tiener opwindend, maar doet mij nu niets meer. De andere versies van Tommy ook niet. En zelfs het algemeen gelauwerde Who's Next vind ik vrij matig.

Weer eens op vinyl geluisterd en dan begin je natuurlijk met kant 1. Daarna draai ik de plaat om zoals gewoonlijk en verwacht deel 2 van het dubbelalbum te horen. Blijkt dat het deel 4 is. ‍.
Heb ik nu een misdruk of is dat altijd zo bij tommy.
De andere laat heeft kant 2 en 3.

Dat is bij Tommy normaal, postman. En er zijn in een bepaalde periode meer albums op die manier geperst. 'If memmerie smurfs' was de compilatie Love Songs (https://www.musicmeter.nl/album/31934 van The Beatles er ook zo een.

En bijvoorbeeld Electric Ladyland ook. ik snap de gedachte hierachter, maar persoonlijk vond ik dit best vervelend .

Heel herkenbaar! Die ervaring had ik ook toen ik de heruitgave op lp had gekocht en ging luisteren. Lekker eigenwijs maar om te draaien vrij onbenullig en onhandig.

Op oude platenspelers had je vroeger een "platenwisselaar", een extra hoge stang in het midden waarop je meerdere platen kon leggen, en als de eerste plaat was afgelopen zakte de tweede omlaag en ging de speler automatisch verder. (Niet ideaal voor het krasvrij houden van je elpees, maar goed.) En als je van dat systeem gebruik maakt hoef je om Tommy in z'n geheel te beluisteren maar één keer op te staan om de plaat om te draaien in plaats van drie keer, want eerst draai je kant 1 en daar laat je kant 2 bovenop zakken, en daarna draai je kant 3 en daar laat je kant 4 bovenop zakken. Voor de luie luisteraar dus.

Als iemand nog zo'n spindle/stang heeft liggen; ik hou me aanbevolen!