The Who - Tommy (1969)

All right, een statement van Ricardo waar geen van ons beiden het eens is.



Statement = dogma -1.

@ Father McKenzie:

keith moon had toch geen snaredrum?
ik heb weleens een drummer gezien die er zo op tekeerging dat het drumstel een halve meter naar voren werd verplaatst
of... was dat Keith Moon?

!Rebecca!, Keith Moon had wel een snaredrum, maar geen hi-hat, als je geen snaredrum hebt kun je niet echt grooves spelen.

Moon had wel degelijk een snaredrum. Sterker nog, het meeste wat Moon deed was op de snaredrum en de ride cymbal. Er was een korte periode dat hij live op het podium zonder hi-hat optrad, maar hi-hat's heeft hij wel altijd in de studio gebruikt (er gaat namelijk het gerucht de ronde dat hij nooit hi-hat's gebruikte, wat niet waar is).

En wat je zegt over die drummer die er enorm op losging op z'n drumstel.... Dat was dus Keith Moon.



Hij gebruikte dus weldegelijk een hi-hat. Alleen tussen '70-'74 gebruikte hij het alleen niet live op het podium, maar wel gewoon in de studio.

Daar denkt mijn top 10 anders over (#1).

Bij jou misschien wel, bij mij niet, Tommy is een conceptalbum wat van begin tot einde boeit, The Wall zeker niet, echt een overgewaardeerd album. Ik vind Animals als conceptalbum veel beter.

The Wall kent zeker enkele zeer goede nummers, maar over de hele linie blijft het niet continu boeien. Bij The Wall skip ik zo meer dan 10 nummers. Dat is hier niet zo. Hier is elk nummer muzikaal erg sterk. Animals komt in de buurt, maar alleen The Who's andere concept album Quadrophenia kan hier aan tippen (is overgens een dubbel album).

Kom nou, The Wall dat niet kan tippen aan Tommy..
Waar zijn we dan mee bezig
Ik vergelijk beiden eigenlijk totaal niet graag omdat Floyd gewoon extreem geniaal is, wat niet van The Who kan gezegd worden.
Desalniettemin blijft The Who een lekkere groep met een sterk repertoire.

Ik heb dit album een aantal keren beluisterd nu, maar heb de grootste moeite om de nummers van elkaar te onderscheiden en uit elkaar te houden.

Alleen Pinball Wizard vind ik er echt bovenuit steken, en dat is het enigste nummer wat bij mij blijft hangen. Het luistert wel lekker weg allemaal, maar het kwartje wil bij mij nog niet echt vallen.

Op Quadrophenia staan veel meer memorabele songs op die bij mij wel blijven hangen. Om maar niet van hun veruit beste album Who's Next te spreken. Dat album staat vol met pakkende en onverwoestbare songs.

Niet iets wat bij mij van toepassing is op dit album. Nietemin vind ik een 2.5* redelijk gerechtvaardigd, en misschien iets aan de hoge kant zelfs. Maar vooruit, voordeel van de twijfel maar dan.

Ik zit nu aan mijn vijfde volledige luisterbeurt en hij klinkt toch al een stuk beter. De film ben ik nu ook aan het downloaden, weet niet wat dat gaat voorstellen ma bon
Christmas, Acid Queen, Overture, I'm Free, Pinball Wizard, Sally Simpson, 1921, etc
Het album loopt vlotjes vooruit en ik geniet meer en meer van dit album.
Ben benieuwd waar dat gaat eindigen.

Prachtig album, als je de plaat echt goed wil horen luister dan naar de eerste lp persing op Track Records. Verreweg de beste Who lp voor mij met dan Leeds uiteraard.
Deze plaat is wat minder rauw maar geniaal, Pete Townshend was een genie in die tijd.
De vergelijking met Pink Floyd slaat nergens op, It's Alive van the Ramones is ook een dubbellp, ook geniaal. The Wall is bij vlagen mooi maar sympho is not my cup of tea.

Deze plaat heel vaak luisteren voordat je een oordeel kan geven. Ik kan me nog herinneren dat ik deze plaat kocht en de eerste luisterbeurt flink tegenviel. Na een aantal draaibeurten greep het me. Een klassieker.

Een klassieker?

En daar dan maar een 4* voor geven.

Een klassieker? Jazeker dat dit een klassieker is in rockhistorie. Of je het goed vind ligt geheel aan jou.

Wil je zeggen dat een 4 een te lage score is voor een klassieker???? Ik vind het een geweldige plaat, maar ik geef het geen 5.

Zojuist gestemd en 5 favorieten mogen aanwijzen. Blijken deze bij de eerste negen nummers te zitten. Het begin van het album is dus in mijn optiek beter dan de rest. Desondanks een welverdiende 4,5* voor deze klassieker.

En de enorm sterke finale dan?

We're not going to take it
Never did, and never will!

Puur genieten hoor, vind ik. Het eerste stuk van de plaat boeit mij zelf wat minder, de Over- en Underture bijvoorbeeld vind ik wat minder worden na tig luisterbeurten.

De finale is inderdaad buitengewoon. Maar in de eerste helft zitten gewoon een paar heerlijke nummers die me iets meer pakken.

Is er al een cd versie waarin het laatste nummer goed klinkt? Bij mij is er door nhet hele nummer heen een hinderlijk geklik, alsof de cd beschadigd is. Ik heb destijds echter de cd 2 x omgeruild en het euvel was op alle exemplaren hetzelfde. Toen ook eens in een andere stad een exemplaar beluisterd met hetzelfde resultaat. Ik praat nu wel over een jaar of 10 geleden. Zijn er onder jullie die hetzelde probleem hebben? Is dit een bekend euvel en zijn er veschillende versies van de cd?

Ik heb een recentere remaster, en het is me in ieder geval nooit opgevallen.

Ook op mijn CD hoor ik geen geklik hoor.

Heb ook de remaster zonder geklik.

Ik hou een Excelsheet met al mijn cd's en wanneer ik die heb gedraaid (nu bijv.). Zo voorkom ik o.a. dat ik niet alleen de cd's draai die op ooghoogte staan.
Een blik op die lijst leert dat Tommy een van mijn meest gedraaide albums is. Zelfs mijn kids weten niet beter dan dat deze tot het muzikale interieur behoort. Sinds 'Overture' de standaardtune is bij de top 2000 heeft het zelfs hun stempel van goedkeuring; ik hoor er weer bij.
Een 'kloppende' plaat: de composities, de uitvoering, de dynamiek, de verhaallijn en vanuit (mijn) historisch oogpunt (Ik hoorde dit album voor het eerst in 1974). Een soort lijflied / -album.

Ook Tommy had zijn afwijking

Ik kan mij Henk anders best voorstellen hoor, meestal draai je vaak toch dezelfde cd's weer en blijft de rest vaak in de kast staan.

De truck is daarom ook om de cd's in huis te gaan halen die je ook daadwerkelijk gaat draaien.

Hoe meer erbij komen, hoe minder vaak alles weer voorbij gaat komen steeds.

Ik heb er rond de 400, en daar zitten best veel tussen die ik eigenlijk nooit weer afspeel.

Al zitten er zelfs mafkezen op deze site die 10.000 cd's hebben waarvan ze 3000 nog nooit gehoord hebben zelfs.

Heb ik een keer in een topic gelezen hier, weet helaas niet meer waar.

On Topic: Dit album heb ik een aantal keren gedraaid, maar eigenlijk is er geen enkel nummer die echt is blijven hangen, op Pinball Wizard na dan, dat nummer vind ik nog wel een leuk nummer. Echt slecht is het allemaal ook niet, maar het doet mij gewoon te weinig om veel af te gaan spelen.

Ik heb met dit album een beetje hetzelfde als met het album A Pros & Cons Of Hitchhiking van Roger Waters, niet slecht allemaal, en maar 1 enkel nummer die er voor mij echt bovenuit springt.

Heb zelf kort geleden nog 2 tassen vol cd's in de prullenbak gegooid en heb nu weer 6 vakken leeg in de kast.

Wou ik al langer doen, aangezien er spul tussen zat wat ik echt al meer dan een decennia niet had gedraaid en dus het moest er nu echt maar eens van komen !

Gelijk heb je, maar daar zaten toch geen Zappa albums tussen toch hoop ik.

Ik heb er nu rond de 400, eigenlijk is dat gewoon genoeg om mijn hele leven wel mee toe te kunnen. Vooral sommige Zappa albums ben ik nog niet eens aan toegekomen om ze goed te doorgronden, daar heb ik alleen al 50 van. Met alleen het Zappa spul wat ik nu in huis heb kan ik al wel meer dan 25 jaar vooruit.

Al ontdek je steeds weer iets nieuws en nieuwe genres, het houd waarschijnlijk nooit op denk ik. Over 10 jaar zal ik ook weer een stuk meer hebben dan ik nu heb denk ik.

He Ricardo, bedankt voor je begrip. Ik heb er zo ongeveer drie jaar over gedaan om al mijn cd's te draaien en heb op deze manier weer een paar 'vergeten' cd's opnieuw ontdekt. Een aantal heb ik geruild via mailmydisc.nl of gewoon weggegeven aan andere liefhebbers. Daar zaten trouwens niet mijn cd's van Zappa bij

Nee, die zou ik echt nooit weg doen...zelfs Thing-Fish niet

Mijn zo'n 90 Zappa cd's vullen de 6 bovenste vakken van mijn cd-verzameling en direct daaronder 3 vakken vol Dylan (en daarna al het andere, per artiest of genre)...dus de muzikale hiërarchie is wel duidelijk !