The Who - Tommy (1969)

Is jouw mening ja...

Inderdaad jeroen.

Dit is mijn mening net zoals smurf zijn mening heeft.

Dan is het goed ...

En een mening die ik deel overgens. Als totaalconcept is Tommy naar mijn idee geslaagder. Verder geen slecht woord over The Wall hoor.

vind ze beide heel goed.

maar de live versie van Tommy op Live At Leeds vind ik als totaalplaatje wel beter dan The Wall.

begint geweldig, maar wordt steeds minder naarmate de plaat vordert. Tot en met Go To The Mirror is elk nummer echt goed. Daarna vallen Tommy, Can You Hear Me, Smash The Mirror, I'm Free en Tommy's Holiday Camp zwaar tegen.

Uitstekend album. Leuk totaalconcept en ben benieuwd naar de 'film'.

Die is raar! Het leuke is dat allemaal bekende gezichten/artiesten langskomen; naast Eric Clapton, Tina Turner, Elton John, The Who zelf (vooral Keith Moon heeft een geweldige rol) en andere muzikanten komt zelf Jack Nicholson even langs. Maar ik houd het toch liever bij het album.

De film is inderdaad curieus, maar toch erg interessant en visueel erg sterk. Ook de muziek is erg goed, al is dit album beter.

Had Pete geen Grammy gewonnen voor het veranderen van de muziek voor de film?
Maar het album vind ik al verhaalvertellend genoeg. dat er een film gemaakt is vind ik vrij overbodig...

Pete kan er een Grammy voor gewoonnen hebben, de muziek in de filmversie is ook verre van slecht. Ik vind dit album gewoonweg beter.

Het album is klassiek, de film komt voor mij niet verder dan "wel leuk" ..............

Zwaar tegenvallen is wel wat overdreven. Als geheel is deze plaat enorm sterk en 1 van de grootste klassiekers. Weinig dubbel albums die dit niveau halen. Zelfs Pink Floyd's The Wall kan hier totaal niet aan tippen.

Mee eens. Waar The Wall nogal eens vervalt in pretentieus geneuzel blijft deze plaat gewoon rocken. Sommige nummers zijn misschien iets minder maar het album blijft als een huis overeind staan. Vaker luisteren wil ook nog wel eens wonderen doen. Persoonlijk vond ik de speelduur in het begin ook vrij lang.

Overigens moet ik zeggen dat de Remasters van de The Who gedurende jaren '90 stuk voor stuk top zijn. Elk album is voorzien van een boekje met informatie en origineel artwork. Het geluid is ook prima.

Amen en Uit

Nog niemand die Miracle Cure als favoriet heeft aangevinkt?!

Opnieuw enkele keren naar Tommy geluisterd, nog steeds met gemengde gevoelens.
Het verhaal werkt op de een of andere manier heel aansprekend en is absoluut niet afstandelijk of zo! Ik krijg elke keer weer medelijden bij 'Fiddle About' en 'Cousin Kevin' (kijk hiervoor ook de film). Minpuntje op deze plaat daarentegen zijn de Over- en Undertures, normaal ben ik helemaal fan van instrumental songs (RTL - Call Of Ktulu ), maar vooral de Underture (10:09!!) duurt mij echt veel te lang!! Zonder dat er echt een beetje afwisseling in zit, laat staan een beetje spanning, geef mij toch maar Child In Time! Om nog even op de film terug te komen, ik raad iedereen aan die te zien! Het is een hele revolutionaire film! Er wordt geen woord gesproken, alleen gezongen. Verschillende topmuzikanten en topartiesten komen voor (Jack Nicholson, Eric Clapton e.a.), daarnaast is de film heel surrealistisch opgezet, heel onwerkelijk, maar de strekking van de film komt erg goed naar buiten! En daarnaast helpt het om bij de CD een goed beeld te krijgen, bij mij verbeterde dat de score alleen maar! Schitterend staaltje Rock Opera!

Geen spanning in Underture? Is volgens mij ook niet de bedoeling. Underture heeft zo z'n eigen bedoeling in het verhaal van Tommy.

Ja, het is bedoeld om de reactie op de drugs uit The Acid Queen uit te beelden, maar om daar nou echt 10 min voor uit te trekken... Het duurt mij allemaal net iets te lang. En misschien dat er nog iets meer mystieke feiten in hadden gekund, meer afwisseling en meer een reactie op The Acid Queen...

Die 10 minuten zijn een heerlijke 'trip', so to speak. Al is de spanningsboog met Amazing Journey & Sparks dan wel een stuk groter in vergelijking met Underture. Ik vind Underture gewoon een lekker wegluisterend instrumentaal rocknummer. Smaken verschillen.

ik vind de CD echt gaaf, een doofstomme blinde! wie verzint zoiets?

ja, Pete Townshend, maar het was bij mij al bekend dat al die gitaristen een beetje raar zijn

Nou meestal zijn de drummers nog vreemder volk dan de gitaristen. Ik zie drummers dan ook als de keeper van een band.

En als je de cd echt gaaf vind, vind ik een 3 maar wat magertjes.

Deze heb ik een poos terug gekocht, en vind het wel aardig klinken allemaal, maar het wil mij nog niet echt grijpen wat hierop staat. Pinball Wizard is het enigste nummer die mij goed bevalt, de rest moet ik nog eens beter beluisteren en nog wat aan wennen. Maar voorlopig heeft andere muziek mijn eerste prioriteit.

Aha, de keeper/drummer moet vooral betrouwbaar zijn, maar de spits/gitarist is er om te schitteren.

Dat doet mij als gitarist deugd.

In het geval van the Who is het echter eerder omgedraaid.

Wat weirdness betreft, is Keith Moon niet te kloppen. Als je het mij vraagt is hij gewoon de mafste maar tevens ook allerbeste rockdrummer ever, ik schat hem zelfs nog ietsje hoger in dan Zeppelin's Bonham. Keith Moon's drumpatronen zijn echt nooit geëvenaard, het is maar een mening hoor, en wel de mijne.

Moon's drumspel is ook zo ontzèttend herkenbaar en met geen andere drummer te vergelijken, zijn stijl was echt onnavolgbaar, ik heb enorme bewondering voor zijn kunnen. Jammer dat hij zichzelf in het leven zo slecht in de hand had, hij leefde aan 200 km per uur, en zo stierf hij uiteraard ook, vrij frontaal!

Vrij frontaal met pillen. Voor alle duidelijkheid.

Hij leefde tegen 200 km per uur is figuurlijke taal, en heeft niets met een auto of zo te maken, het is beeldspraak, blijkbaar niet voor iedereen duidelijk, zo blijkt...
Het zal wel weer te Vlaams geklonken hebben voor de Nederlanders....

Je statement vind ik persoonlijk een dogma waar de muziek industrie onder lijdt. The Who is hét perfecte voorbeeld dat het ook anders kan.

De drummer kan zeer zeker ook schitteren en tegelijkertijd betrouwbaar zijn. Alleenmaar maat aanhouden en als metronoom dienen is zonde, Keith Moon bewees dat er ook zoiets is als virtuoos drummen!

Het is niet mijn statement hè. Als je mijn laatste zin goed gelezen had zou je dat ook zien.

Ten eerste heb ik de Franse nationaliteit.

Ten tweede begreep ik jou zeer zeker.

Ten derde, ik denk dat ik zeer goed mijn plan kan trekken in het nederlands.

En ten vierde, dit album is waanzinnig sterk.

Amen en Uit

Kwestie van geheel naast een opmerking te antwoorden, kan jouw laatste opmerking nogal tellen. Wie kan daar nou wat aan vastknopen. Ik heb het over appels en jij begint over citroenen of zo... ik ben hier weg, dit wordt me echt te abstract...