Talk Talk - It's My Life (1984)

Geweldige omschrijving zeg

Moest in de jaren 80 vrij weinig van deze band weten, maar inmiddels op terugwerkende kracht weer ingehaald. Uniek is zijn stem zeker te noemen. Maar de opvolger van dit album vind ik toch wel een stapje hoger.

Wat verschrikkelijk mooi

Hollis is wat mij betreft juist een van de betere zangers uit de popmuziek. Technisch zal er wel iets intelligents over te vertellen zijn, maar qua zeggingskracht mag hij in het rijtje Thom Yorke en Neil Young, ook geen geboren nachtegalen.

Ik heb dat singletje. Tenminste als je deze bedoelt:
Tomorrow Started (Veronica's Rock Night - Ahoy Rotterdam - Septenber 21st 1984) Op de b-kant staat My Foolish Friend live

Wellicht een collector's item?

De combinatie Veronica - Talk Talk blijft voor mij een beetje pijnlijk: ik heb ooit Annet van Trigt verschrikkelijk zien harken met Mark Hollis, die zich duidelijk - vlak voor een optreden in de studio - geen raad wist met haar vragen.

Overigens toen ze later hezelfde soort suggestieve vragen stelde aan Boy George was die vrij snel klaar met haar: wassen, knippen föhnen - hopla.

Haha, kijk maar:

klik

En nog een paar:

Met Adam Knurry.

En meer Knurry.

En ook nog:

deze

Valt volgens mij wel mee. Er zijn duurdere (als je dat wilt weten ) items. Ik kom hem nog wel eens tegen, meestal voor zo'n 5 a 7 euro. Ik heb hem overigens ook

Het ging dus over het album Asides en Besides - een woordenspel. Singles van Talk Talk zijn in NL niet echt een collector's item.

mooie plaat die nog weinig gedateerd klinkt. Ondanks het feit dat bij de release van dit album het door de britse pers is weggezet als trendy synthesizermuziek. Dit tot grote ergernis van Mark Hollis, de voorman van de band. Naar nu gebleken is heeft hij gelijk. "It's my life" is nog steeds een prachtige plaat waarvan de gelijknamige single tegelijkertijd even tijdloos als uitgesproken eighties is. Dat dan weer wel.

Sympathieke, goed in het gehoor liggende electropop/rock met sterke composities. Aangenaam, zou ik als kwalificatie willen meegeven.

De zang van Hollis is wat vlak maar niet storend. Het is knap gedaan maar uiteindelijk helaas geen plaat waar je volledig van uit je dak gaat, vind ik.

Daarvoor is er te weinig emotie toegevoegd en zijn de synthesizers te nadrukkelijk aanwezig. Daar moet je dan van houden om er het predikaat Wereldplaat aan op te hangen.

Toch stijgt It's my life ver boven de grauwe middelmaat uit. Door de goede melodieën en de spanning die toch aan de nummers is toegevoegd.

En hoewel ook deze plaat inmiddels weer 26 jaar oud is, het merendeel van de nummers overbekend, klinkt hij nergens belegen.

"Wereldplaat!"

Geweldig album/

Vanmorgen herbeluisterd en beloond met de volle mep.
Van 4 naar 5 sterren dus ... eigenlijk vind ik enkel It's You
een wat minder nummer. The Last Time klinkt wat minder
doordacht dan de resterende 7 parels op deze plaat.

De sterkte zit hem ook in het feit dat dit album
zowel toegankelijk is voor de doorsnee popliefhebber
als voor de muzikale meeerwaardezoeker.

Aan mijn editie heb ik zelf de volgende bonustracks toegevoegd.

10. Such a Shame (single mix)
11. Again a Game ... Again
12. Without You
13. Why Is It So Hard
14. It's My Life (extended version)
15. Such a Shame (extended version)
16. Dum Dum Girl (extended version)

Daarbij opmerkend dat ik de single mix van Such a Shame subliem vind,
Again a Game ... Again helemaal in het verlengde van het album ligt (even sterk),
Without You duidelijk een leftovertje is (een minder nummer uit dezelfde sessies),
Why Is It So Hard opvallend veel hitpotentie heeft en de extended versies
(hoewel niet geliefd door Mark Hollis) aardige accenten leggen.

(Maar ik merk nu dat ik dat al eens geschreven had in mijn recentie ...)

Een juweeltje in mij CD collectie.
Ít's My Life is 1 van de betere nummmers uit de jaren 80

Such A Shame (*) vind ik misschien wel de mooiste single van de jaren '80.

Mainstream pop in glorieus evenwicht met dat artistieke, alternatieve geluid. En met weergaloze synths. De single versie wint inderdaad van de albumversie.

(*) Met Tinseltown In The Rain van The Blue Nile op minimale achterstand.

Goed album dit. Heel herkenbaar zang geluid van de zanger. Goede nummers die gewoon blijven staan door de jaren heen. De maxisingles van de grote hits zijn ook te gek.

-3.5-

Koude repetitieruimtes.
Een mooie herfst die te vroeg over gaat in een strenge winter.
Positieve werking op het opname proces.
U2, Depeche Mode, Echo & the Bunnymen en Cocteau Twins.
Allen kwamen met kwalitatief gezien hoogwaardige albums.
Zo ook Talk Talk.
Al zouden ze bij hun volgende meesterzet duidelijk voor de lente kiezen.

Dum Dum Girl wordt wat haastig gespeeld.
Muzikanten die zich zo warm proberen te spelen
Een afgesloten verwarming ergens in de hoek.
IJzige rookwolkjes vormen een mistig geheel.
Telkens als Mark Hollis zijn mooie stem met het timbre van Bryan Ferry laat horen.
Dikke wollen muts op zijn piekende haren.

Het geluid van een stervende olifant.
Zijn laatste klaaglied.
Getoverd uit een toetsenbord.
Temperatuurstijging in de kille kamer.
De glazen van de nog niet kapot gegooide ramen lijken te ontdooien.
Triest aanzicht van een winterlandschap.
Rijp laat overgeladen takken dieper buigen.
Sneeuwvlokken die een oude eik langzaam vermoorden.
Such A Shame.

Onmogelijk liefdesverdriet.
Laat het verleden rusten.
Renée is al lang getrouwd.
Gekozen voor een gezinsleven.
Romanticus Hollis is uit haar gedachtes vervaagd.
Te druk met luiers verschonen.

Bedrogen vrolijkheid.
Zelfspot of zelfhaat.
Natuurlijk zijn we allen niet gelukkig met keuzes uit ons leven.
Maar je hebt wel de regie in handen.
Niemand die je dat afneemt.
It 's My Life.

Geen weg terug.
Blijf in het nu.
Tomorrow Started
Yesterday.
Stilstand leid tot vervluchtte gedachtes.
Genieten is een momentopname.
Nooit meer terug te halen.

Zonstralen breken door.
Dooi zet in.
Ook in het hart van Hollis.
Onder die dikke bevroren laag is er plek voor vreugde.
The Last Time.
Herinneringen aan gelukkige tijden.

Steeds die tijdsdruk die aanwezig blijft.
Na het geprezen debuut wordt een overtreffende stap verwacht.
Lange uren, vroege avonden.
Want de dagen zijn te kort.
De race tegen het opkomende maanlicht.
Call In The Night Boy.

Weer die vreemde combinatie tussen melancholiek en opgewektheid.
Soundgolven die het betere werk van Talking Heads oproepen.
Niet alleen de verwijzing in groepsnaam.
Does Caroline Know.

It 's You klinkt bijna als een opluchting.
Alsof het onmogelijke geklaard is.
De deadline is niet overschreden.
Verwachtingen die tegemoet zijn gekomen.
Prestigedrang die het gewenste resultaat oplevert.
Talk Talk heeft zichzelf definitief op de kaart gezet.

kudo''s voor deze recensie

Wat een pracht van een gedicht hier van deric raven. Kunst met de grootte K, dat is het.

Such A Shame, It's My Live en Tomorrow Started: mooier heeft deze band ze niet meer gemaakt

edit: idd mooie recensie deric

Jawel, Spirit of Eden en Laughing Stock - iets meer jazz; maar fijnere edelstenen dan deze (relatieve pop-)parel.

Spirit Of Eden is natuurlijk een mooie plaat(zie nu pas dat ik er nog niet op gestemd heb, ga ik dus snel doen), maar mijn voorkeur gaat uit naar deze.

Laughing Stock heb ik nog niet beluisterd. Nog niet

Persoonlijk vind ik The Colour Of Spring beter dan deze plaat, Spirit of Eden en Laughing Stock: Living In Another World, Give It Up, Happiness Is Easy, April 5th, Life's What You Make It, I Don't Believe In You, etc.

Dat heb je goed beluisterd .

Tomorrow Started wat een pareltje.........v ooral de live versie

Ik wil niet muggenziften (ik geniet van al je mooie poetische reviews) maar... is dit geen geluid van een hard remmende auto?

Jaaaa die is briljant!

Wellicht moet hij remmen voor die olifant, want dat is het zeker wel.

Hoeveel mooier kan muziek zijn?

Tijdloos!

Mocht jij nog een band weten die in de buurt komt met hun muziek....graag even een meeltje.

Dank, Arno