Talk Talk - It's My Life (1984)

Ben wel fan van Talk Talk maar dit album valt me erg mee.Deze nummers hadden ze beter op het best of kunnen zetten want om nou die 9 nummers op een album te zetten is waardeloos….oeps zo erg is het niet want de nummers zijn wel goed, en als het op een album staat is het voor het pakken als je dat nummer wilt horen. 3,0*

Waarom dan geen 5 sterren?

een van de beste bands van de jaren 80. Dit is toch wel het beste album van deze groep.
Such A Shame is een geniaal nummer,net als It,s my life. Helaas staan er ook mindere nummers op zoals Dum Dum Girl.

De 3 opvolgers vind ik alle 3 vele klassen beter dan deze hoor.

The Colour of Spring, Spirit of Eden , Lauging Stock zijn ook meesterwerken, maar persoonlijk vind ik dit album gevoelsmatig iets puurder .

Dit is echt sterke pop, dat is gewoon zo. Maar als je de klasse van The Colour of Spring hoort, die sterke pop gecombineerd met avant-garde en wat meer acoustisch gitaren wat er weer voor zorgt dat die syntpop is uitgebannen. Of de freejazz/avant-gardische SoE waar ze de sfeer op de vrije loop geven. Of het rommelige maar o zo geniale Laughing Stock. Dat vind ik toch beter dan dit (wel sterke) synthpop album. Overigens vind ik de liveversies van een heel aantal nummers van deze plaat echt mooi tot uiting komen op de bootleg Live in Montreux

Ik ben best een Talk Talk liefhebber, maar het geluid van de synthesizer vind ik zo ontzettend lelijk dat ik dit album maar laat schieten.

Vreemd, ik ben juist van mening dat de geluiden uit de electronica winkel hier behoorlijk warm klinken en als het ware aanvoelen als een warme deken.

Als ik Eveningguard's top 10 zo zie verbaast het me niet zo dat hij de synth's hier niet zo goed vind. Ik vind ze hier dan weer erg sterk maar ja.

Sta me toe even te citeren uit de instrumentatielijst.

Mark Hollis: vocals
Lee Harris: drums
Paul Webb: bass

Tim Friese-Green: keyboards
Ian Curnow: keyboards

Phil Ramocon: piano
Robbie McIntosh: guitar
Morris Pert: percussion
Henry Lowther: trumpet

Ik vind dat nogal meevallen voor een "synthesizer" album.
Goed luisteren op de achtergrond en tussen de regels van de arrangementen.

Sta me toe, het is niet lullig bedoeld, maar je kletst echt uit je nek, bij gebrek aan feitenkennis. Als er één band is die niet 'synth' klonk en ze toch gebruikte, is het wel Talk Talk.

De band werkte bijna uitsluitend met de eerste/tweede generatie analoge synthesizers en dat hoor je heel goed aan het warme geluid - die klonken echt niet als 'standaard' monofone synths (zoals in 87 bij de entree van house).

Talk Talk werkte bijv veel met de Realton Variophone voor de 'blaasinstrumenten' (Such a Shame) - no way dat dat apparaat een slechte klank heeft.

Kijk hier maar eens naar Talk Talk op Montreux (Dum Dum Girl), waarin de gewraakte synth o.m wordt gebruikt voor 'houtblazers'.

Overigens een SUBLIEME live performance die je via die link (en de gerelateerde) goed kunt beluisteren.

Ja, dat concert haalde ik ook al aan een paar uur terug. Een fantastische bootleg die ook nog eens een stuk uitgebreider is dan Live in London. Zowat alle nummers van dit album die op die bootleg worden gespeeld zijn nog beter dan de studioversies. Fantastisch concert!

Nix nie bootleg - gewoon legale DVD, verkrijgbaar bij Amazon in de UK voor ca 6 - 7 GBP.

Idd 2 keyboards en behalve Lee Harris 2 extra folks percussie en dan zie en hoor je wat extra percussie vermag bij een live optreden. Denk ook aan Talking Heads live (Name of This Band).

CD is bootleg. Dvd is prachtig trouwens!

Dat weet ik - OL maybe, maar mem still ok - volgens mij had ik jou mij daarover getipt. Bootleg telt voor mij niet. Geluid van dvd via amp en paar goede speakers is goed genoeg.

O ja dat was jij ja die Live @ Montreux had getipt, nog bedankt daarvoor

Niks mis met dit album. Jammer alleen dat het niveau van deel 1 in deel 2 niet meer gehaald wordt.

Renee....mijn hemel wat een prachtig nummer
Laten we wel zijn........we missen Mark jongens........... toch?

Hoezo, Mark speelt toch nog gewoon?

Als het gaat Knopfler: ja, maar vraag niet waarom. Als het gaat om Hollis: misschien thuis en dat is (heel hoogstwaarschijnlijk) jammer.

It's My Life is een mooie, sfeervolle plaat. Ik onderschrijf dat het hier beslist niet om een synthpopplaat gaat. De synthesizergeluiden sluiten wel als een deken van mist om de organische klanken hetgeen de boel een wat mysterieuze, druilerige sfeer meegeeft.

Mijn favorieten heten Renée en Tomorrow Started.

Het was deze vrijdagavond Talk Talk avond, zowel deze als The Colour Of Spring weer eens herbeluisterd.
De volle mep voor deze plaat evenals zijn opvolger, dit vind ik een van de mooiste popplaten uit de jaren 80 en doet mij altijd weer denken aan het verregende concert op Torhout / Werchter in 1986 waar deze band toen een fenomenale performance gaf.
Deze plaat is ook live op TV bij Veronica gespeeld bij een of ander festival waar ook Spandau Ballet bij betrokken was en ook toen liet dit gezelschap hun muzikale kwaliteiten prachtig tot uiting komen.
Het geweldige Such A Shame met het " olifantengeluid " in het begin van de song en Tomorrow Started zijn voor mij de hoogtepunten op een album waar wat mij betreft geen missers tussen zitten.

Dat weet ik nog goed. Veronica's Rock Night in 1984. Talk Talk speelde diep in de nacht. De 14 jarige CD kon met moeite zijn oogjes openhouden, maar het was prachtig. Ik heb dat concert op band, ergens op zolder in een stoffige doos. Ook nog met Sade. En een geïnspireerd Level 42 dat een uitstekend optreden verzorgde.

Spandau Ballet speelde toen overigens niet. Die traden op tijdens de Rock Night van 1983. Ergens hierboven beweerde ik nog dat Propaganda ook van de partij was. Maar ook dat is onjuist; dat was in 1985.

De uitvoering van Tomorrow Started is overigens op 7" uitgebracht. Een geweldig nummer van een geweldige band!

Fijne eigenzinnige synthpop. Duidelijk afkomstig uit de jaren 80, maar toch niet echt gedateerd. De synths werken behoorlijk goed in combinatie met de kenmerkende, melancholische stem van Mark Hollis. Het schept een kille, desolate sfeer, die over het hele album goed wordt vastgehouden.

'Renée' vind ik wel doorslaan in een overdreven zeikerigheid, en ik ben ook niet dol op 'It's My Life' (hoewel deze originele versie niet zo erg is als die van No Doubt). Nummers als 'Tomorrow Started' en 'Call in the Night Boy' vind ik veel sterker.

Jammer trouwens dat er niet wat meer gebruik is gemaakt van de trompet.

Dan moet je de laatste 2 albums van Talk Talk (Spirit of Eden & Laughing Stock) nemen. Daar heeft de toeter een wat prominentere plaats ingenomen en worden de synthezisers niet meer ter hand genomen.

Bedankt voor de tip. Gezien de gemiddeldes moet ik de volgende drie albums sowieso maar eens beluisteren.

Die zijn ook een stuk minder toegankelijk. Wellicht dat je ze te 'arty farty' vindt, maar ik mag er graag naar luisteren.

Voor mij hét beste album van Talk Talk dat geen enkel zwak nummer bevat. Talk Talk op zijn best en zo heb ik ze destijds ook leren kennen. Nummers zoals 'Such a Shame' en 'It's my Life' hebben altijd goed in mijn geheugen gegrift gezeten maar het zijn voor mij niet de beste nummers van dit uitstekende album. Dat is "To-morrow Started". Ook TT's opvolger "The Colour of Spring" kan ik uitstekend waarderen maar daarna haakte ik af. Toch denk ik dat ik "Spirits of Eden" toch maar eens een nieuwe kans moet geven en misschien ook TT's laatste album "Laughing Stock" maar eens moet gaan beluisteren. Misschien dat ik hun laatste albums dan wat beter kan waarderen want over "Spirtits of Eden" (2,5*) was ik erg negatief.

5,0*

Het gekke is dat je Spirit of Eden, Laughing Stock en Mark Hollis solo - imo - beter kunt waarderen als je uitgaat van wat er nakwam op het gebied van postrock, dan wanneer je uitgaat van wat er aan albums van Talk Talk aan vooraf ging.

De latere albums beluisteren vanuit een wave/synth-pop houding leidt tot minder dan een evaluatie vanuit een jazz, postrock of klassiek (Debussy) perspectief. Da's een persoonlijk idee, al heb ik het gevoel dat er wel mensen zijn die dat zullen kunnen delen.

Ik heb even een vraagje over de klank kwaliteit van de cd van It's My Life.
Ook bij de Colour Of Spring had ik hier een vraagje over en ben hier geweldig goed geholpen.

Bij deze dus weer een poging.

Ik ben op zoek naar een aantal originele cd's van Talk Talk en zo ook naar It's My Life.
Zo ben ik o.a de geremasterde uitgave uit 1997 tegengekomen, een uitgave uit 2011 die samen met The Colour Of Spring in een Classic Album pack zit en zowaar een UK versie uit 1984.

Ik heb al vernomen dat er wat verschil is tussen originele uitgave uit 1984 en de geremasterde (ietwat opgepompte) uitgave uit 1997.
Dat gesleutel aan de klank is nou net wat we niet willen hebben.

Over die UK uitgave mijn vraag.

Zit er een verschil in klank tussen de UK uitgave ('84) en de NL uitgave ('84) ?