Supertramp - Crime of the Century (1974)

Breakfast in America is een prima album, maar toch in elk opzicht inferieur aan deze, vind ik. De akkoorden zijn minder spannend, de tekst is minder goed en de nummers doe me gewoon minder.

Ter vergelijking: Ik heb 5 nummer van Crime of the Century in mijn top 250 en die staan alle 5 hoger dan dat ene nummer van Breakfast in America (welke op #240 staat).

Dan prefereer ik Even In The Quietest Moments. En vervolgens Breakfast in America.

Even In The Quietest Moments is een degelijk gemaakte plaat , maar vind 'm songmatig minder boeiend . Een tikkie vlak hier en daar . Dat album draait vooral om Fools Overture .
Al zijn de titelsong en Give A Little Bit ook sterk . De rest van die plaat pakt mij een stuk minder .

Op Breakfast In America komt alles samen . Een zeer geinspireerde plaat en waarschijnlijk hun meest toegankelijke , want er stonden aardig wat hits op .

Crime heeft dan net mijn voorkeur , maar net an !

Het eerste album dat mij echt in zijn greep wist te houden en hij heeft me nog steeds stevig vast. Zowel de opener als de afsluiter behoren tot de mooiste aller tijden en de rest is net zo mooi. Dik verdiende tweede plaats in mijn top 10.

Klasse plaat met alleen maar sterke nummers erop. Mooi uitgewerkt, prima opbouw, de twee typerende stemmen die zo kenmerkend waren voor Supertramp, samen met de jazzy invloeden. Er zijn zoveel albums die een plaats verdienen in een top zoveel lijst, maar deze zou daar zonder misbaar een plek verdienen m.i.

Met 45x top 10 zal deze er dicht tegenaan zitten.

Dreamer altijd een beetje een blij liedje gevonden, daardoor nooit echt Supertramp uitgeprobeerd. Maar ik ben zéér aangenaam verrast!. Rudy is vooralsnog mijn favoriet. School, Hide in Your Shell, en crime of the century zijn erg mooi ook!

Persoonlijk vind ik Dreamer het minste nummer van deze plaat. Inderdaad een beetje te blij.

Maar wel een blij nummer met een heerlijke drive, vooral in de brug.

De brug is inderdaad het beste deel van de song.

Maak er maar 46 van. Ik heb dit geweldige album weer eens terug gezet in mijn top 10. Wie doet er mee?

Ik niet!

Zeker een puike plaat van de mannen van Supertramp, maar in mijn ogen wel net wat minder dan In The Quietest Moments. Het zijn de nummers Dreamer en Bloody Well Right die leuk zijn om af en toe te horen, maar zeker niet te vaak! Met Hide in Your Shell heeft dit album dan wel weer mijn favoriete Supertramp plaat. Van mij mag 'ie overigens ook wel in de top-250, zeker als je ziet dat platen als die van Evanescene of Kelly Clarkson er ook in staan....

4*

Kelly Clarkson?!

Inmiddels al 49x.

Impulsaankoopje... en duidelijk geen miskoop. De klanken van de band waren mij al niet onbekend en hoefde ik eigenlijk niet eens in te komen bij deze plaat. De prachtige hoge stem van Roger Hodgson tegenover de lage, zware stem van Richard Davies, vergezeld van energiek pianospel, de nodige bombast en de unieke bijsmaak van de saxofoon van John Helliwell. Prachtig hoe ze hier in een fractie van een seconde de sfeer omgooien en er nog mee wegkomen ook. Ben voorlopig nog wel even aan het luisteren naar deze plaat. Stem volgt.

Gefeliciteerd: dat was 1 van je beste impulsaankopen ooit!

Nou, zo goed vind ik dit album eigenlijk niet hoor... Hij staat maar op nummer twee in mijn top 10.

Er zit weer een mooie stijgende lijn in dit album.

De gemiddelden die dit album in het begin had . Krankzinnig! Dit is juist één van de weinige (ik kan ze op één hand tellen) albums die mij gelijk greep.

Ik ben dan ook allerminst teleurgesteld. Na slechts drie dagen kan ik al een score toedienen van 4,5 ster. Het is toch een prachtige plaat, met nummers als Hide In Your Shell, Asylum, Rudy en de titelsong als mijn favorieten. Maar ben nog steeds niet uitgeluisterd. Geweldige aankoop was dit!

weet iemand waarom vele muziekliefhebbers zo´n hekel hebben aan supertramp, zie film high fidelity. Ik begrijp het niet helemaal.

De muziek van Supertramp ( en de latere Dire Straits ) werd in hun tijd vaak "muziek voor mensen die niet van muziek houden" genoemd ........ Platen die gekocht werden door mensen die die albums vaak bij vrienden en kennissen zagen staan zelf ook wat leuks in de kast wilden hebben.

Dat zegt natuurlijk geen bips over de kwaliteit van die muziek ........

Er worden weinig risico's genomen. Weinig uitdaging. Ik vind ze zelf ook niet zo heel denderend (al zijn het wel professionele muzikanten). Heb deze elpee al een hele tijd, maar nog steeds niet gedraaid.

Dat wil ik zeggen, Crime of the century is in allerlei opzichten toch een sterke klassieker gebleken, terugblikkend over de afgelopen 40 jaar.

Ik zou niet weten wat er eventueel mis aan is, in allerlei opzichten. Wellicht speelt enige kinnesinne hier ook nog een rol.

Volgens mij werd rond 1974/1975 de muziek van Supertramp toch wel als de Hoge School in rockmuziek gezien. En die status hebben ze m.i. in ieder geval tot en met Breakfast in America weten te houden.

Ja, het zal niet in zwang zijn geweest bij hardrock liefhebbers of vanaf 1976 de punkgeneratie. Maar daar hoeft Supertramp zich natuurlijk weer niets van aan te trekken.

Ach, Supertramp is een unieke band met één de rijkste oeuvres. Ik vind rijker en veelzijdiger dan The Beatles. Schijt aan alles en deden gewoon hun ding. Met Crime of the Century als magnum opus. Door deze uniekheid en het gebrek aan het kunnen plaatsen in een hokje van Supertramp is het voor veel mensen toch de band die het (net) niet is. Voor de popliefhebbers te veelzijdig, voor de rockliefhebbers te soft. Voor progliefhebbers te "mainstream" en niet duister genoeg. Voor de top 40-liefhebbers staan er teveel minder in de smaak vallende nummers op.

Hierdoor worden hun albums over het algemeen wat minder gewaardeerd en komt Supertramp meestal (onterecht) onder de grote artiesten. Echter hebben ze genoeg nummers die in de smaak vallen. School is daarvan het beste voorbeeld. Scoort hoog in veel lijsten, ook in de MuMe Ladder (150e). Ook Fool's Overture doet het vaak goed.

Veel mensen kennen Supertramp alleen maar van de hits. Nummers als It's Raining Again, Breakfast in America en Give a Little Bit zullen veel mensen te mainstream en commercieel vinden en daardoor zal snel afgehaakt worden. De andere kant van Supertramp kent men vaak niet. Het type mensen dat dat soort nummers wel goed vindt, zit niet op musicmeter.

De kracht van Supertramp is het creeëren van unieke nummers. Ieder nummer klinkt anders, maar toch zijn alle nummers typisch Supertramp. Prachtig gecomponeerd en ze hebben allemaal net dat beetje meer liefde gekregen. Het gaat dan uiteraard wel over de Hodgson-Davies periode.

Het gezeik over veilig en weinig risico's moet je overigens gewoon negeren. Het overanalyseren van muziek is op musicmeter bijna een must. Je beluistert het en je vindt het leuk of niet. Zo simpel is muziek dan weer wel.

Een beetje een vreemde regel, die laatste. Een mening moet je toch onderbouwen met argumenten? Als iedereen hier alleen maar 'het is leuk' of 'niet leuk' zou posten schieten we er ook niets mee op.

Paris vind ik eigenlijk één grote dans naar de pijpen van het grote publiek. Alle commerciele hitjes staan er ook op (behalve 'Give A Little Bit'). Breakfast in America vind ik ook weinig aan. Op die twee platen is ook absoluut geen sprake van een schijt aan alles mentaliteit, maar misschien dat dat hier anders is.

Misschien dat deze me iets beter zal bevallen, al heb ik nog niet de urgente behoefte gehad de elpee op te leggen. Het is toch een band die mij niet zo veel doet...

Gaan we hier weer precies dezelfde "discussie" voeren?

Het blijven herhalen van "het is te veilig" of "het heeft te weinig risico's" vind ik minstens even oninteressant om te lezen.

Ik snap niet wat Paris (een live-album) te maken heeft met het maken van unieke muziek waarbij niet zozeer gekozen wordt voor commerciële muziek, maar voor unieke muziek.

Nee hoor, maar je daagt het wel zelf uit met die laatste opmerking. Als mensen zoiets niet zeggen dan is het weer dat er geen argumenten gegeven worden.

Ik snap die zin hierboven niet. Kun je die anders formuleren?

Nou, ik snap niet wat Paris er mee te maken heeft. Paris is een live-album van hun eerder gemaakte nummers. Waarom betekent het maken van een live-album dat je commerciële muziek maakt? Wellicht dat je bedoelt dat het live-album een groots concert was, maar dan nog heeft het er weinig te maken. Radiohead speelt bv. ook in de grote stadions. Neil Young ook gewoon.

Dat bedoel ik niet. Ik heb het alleen over het songmateriaal op die plaat.

Heb zelf juist een voorkeur voor live albums (tenzij ze in de studio opgepoetst worden).