Supertramp - Crime of the Century (1974)

En ... precies 40 jaar geleden opgenomen!

En nog steeds een top kwaliteits geluid!!

Wie is er niet groot mee geworden? Ik vond vooral Dreamer een prachtig nummer, school overigens ook. Maar ondanks dat Supertramp een heel eigen geluid en stijl had heeft de rest op Crime mij nooit echt heel erg aangesproken, weet niet waarom. Ik vind hun latere albums toch iets beter.

Blijkt er toch één re-release op 180 gram vinyl te zijn uit 2008 (Back to Black) en dan hoor je dat nog beter: geluidje hoor!

Tot mijn verbazing zie ik dat ik nog geen review heb geschreven over één van mijn favoriete albums. Ik kan 'm van voor naar achter Dreamen, maar krijg er nog steeds geen genoeg van. In de tijd dat ik dit geweldige album draaide ging ik zelf naar School en was de tekst van dat nummer heel herkenbaar. Het nummer stond elk jaar ook in mijn top 10 lijstje wat ik inleverde voor de top 100 alllertijden.

Als puber verstop je jezelf ook weleens in je eigen kamer met muziek en nog eens muziek en luisterde ik naar het waanzinnig mooie Hide In Your Shell. Bijna zo mooi is het prachtige Asylum, met een hele fraaie piano. Rudy is een briljant nummer met een mooi verhaal en met een prachtige dynamiek in de muziek. If Everyone Was Listening is een lief klein liedje, met daarna en daartegenover het exploderende ijzersterke Crime of the Century. Wat een sublieme piano, sax en strijkers zijn daar toch op te horen.

De productie en sound van dit album is erg mooi, de songs zijn sterk tot subliem, de uitvoering uitstekend, muziek vol met fraaie details, sterk gespeeld. Met recht een klassieker in de rockgeschiedenis. Ik zet 'm maar weer eens terug in mijn top 10.

Vooral dankzij chevy93's recensie (http://www.musicmeter.nl/album/2919/info/240#3355617), die lang is blijven nasudderen in mijn hoofd, ben ik dit album alleen maar meer gaan waarderen. Zulke recensies kunnen we hier goed gebruiken!
Prachtig conceptalbum.

P.S. Om aan te sluiten bij jouw mening en de diepere rode draad (die er volgens mij ook is).
Een citaat van filosoof Rousseau is toepasbaar op de hoes van deze plaat:
'De mens wordt vrij geboren, maar overal wordt hij aan ketens gelegd'.

Mooi om te horen, maar ik heb al bij de intrede van de cd al mijn lp's van de hand gedaan ( 1000 stuks)

Bekend verhaal, om vervolgens die eerste CD's te vervangen door remasters die je dan weer mag inruilen voor de laatste re-remaster. En nog niet helemaal tevreden over de 'beleving' koop je tenslotte weer vinyl. Maar goed, over dat parcours mag je 40 jaar doen.

Om on-topic te blijven: chevy93 spant hier inderdaad de kroon als het om recenseren van dit album gaat. Persoonlijk heb ik iets meer met Even In... en Breakfast. Op Crime is het me te veel puberleed en het kost me moeite me in die emotie verplaatsen.

Ik had er gelukkig nog zo'n 100 bewaard en heb er inmiddels al weer flink wat bij gekocht. En dan kan je ook interesse hebben in deze nieuwe uitgave van Crime Of The Century, the 40th anniversary:

Crime Of The Century [VINYL] by Supertramp: Amazon.co.uk: Music

Ik ben benieuwd.

Deze doet me toch wel iets minder dan Breakfast in America, merkwaardig genoeg.

De eerste drie nummers zijn de juweeltjes van het album, vind ik, en de afsluiter heeft ook nog iets heerlijk mysterieus en meeslepends over zich, waardoor ik toch nog even opveer.

Dreamer blijft uiteraard ook leuk, en heb ik een leuke herinnering aan (was het liedje om op te staan, lang geleden tijdens een kamp met de jeugdbeweging).

Maar ja, het is en blijft Supertramp he, een topband, dus haalt dit album toch gemakkelijk 4*.

Hé, ze staan weer eens in de top 250. Zet ik Crime of the Century weer eens in mijn top 10.
Staan ze er met het 40-jarige jubileum van deze plaat in.

Inderdaad zeer merkwaardig. Waarschijnlijk nooit een optreden van de (oude) Supertramp gezien waar dit uitstekende album ten gehore werd gebracht(?). Kippenvel!!

Terecht dat ze erin staan. Vanmiddag weer eens gedraaid, blijft briljant!

Dit album is zo mooi.

Een parel uit de 70's. Echt een plaat die na 40 jaar nog steeds zeggingskracht heeft.
De productie van Ken Scott is ook voorbeeldig. Mooie heldere diepe sound en alles perfect in de mix.
En de nummers zijn stuk voor stuk voortreffelijk.

Meer dan terecht dat Crime nog altijd een hoge waardering heeft.
Hun beste plaat. Geen twijfel mogelijk wat mij betreft.

Het aantal stemmen is verhoudingsgewijs vrij laag, maar dat zal wel iets met de gemiddelde leeftijd op MusicMeter te maken hebben.

Nee, ik denk eerder vanwege het feit dat allerlei snobs toen al en nu nog onterecht hun neus ophaalde voor Supertramp.

Even een ouwe lullen opmerking: in mijn tijd was Supertramp wereldkampioen "scholierenmuziek".
Was je een beetje verliefd, dan draaide je tot tranen aan toe Hide in Your Shell. De teksten zijn inmiddels nogal gedateerd, een beetje snob maakt hier inderdaad een groot probleem van.

Ik heb al een hele tijd terug de voor vinyl geremasterde versie gekocht op 180 gram, in de Back To Black series. Als ik nu goed lees, dan is de 40-jaar versie op plaat 'alleen maar' een re-issue daarvan:

Supertramp - Crime Of The Century (Vinyl, LP, Album) at Discogs (2008)
Supertramp - Crime Of The Century (Vinyl, LP, Album) at Discogs (2014: zie onder 'label': 'series')

Het is dus niet opnieuw geremasterd voor het jubileum, die indruk wordt wel gewekt. Overigens is de master van 2008 voor vinyl echt uitstekend gedaan en was die niet meer te krijgen.

Misschien kunnen we ze een paar plekken hoger zetten in onze top 10? Ze vallen er al weer bijna uit.

Een echt imago had Supertramp niet. In feite waren het een stel stijve harken die er uit zagen of ze net ontwaakt waren uit de hippietijd.
Hodgson als spirituele tobber en Davis die alle kenmerken had van een leraar die zijn piano als beste vriend beschouwde.
Niets geen glam en glitter.
Toch doet hun muziek zelden stoffig of gedateerd aan.
De melodieen zijn altijd raak. Davis zijn roots liggen duidelijk in de jazz/ blues, maar het krijgt een wat symfonischer karakter. Doorspekt ook met rock.
Hodgson zoekt het wat meer in de popsfeer. Vaker wat lichtvoetiger maar tekstueel zorgelijk en sombertjes.

Door de toenemende toegankelijkheid en het vooral op Breakfast In America hitgevoelige materiaal, trok de band duidelijk een groter publiek aan.
Dat is al snel een reden voor de snob om af te haken.
Maar niemand kan ontkennen dat Supertramp kwalitatief gewoon erg goede muziek maakte.
En Crime Of The Century is wat mij betreft een echte klassieker.

Goh, nooit geweten dat ik een snob ben.Ik vond Supertramp in de jaren 70 al vervelende muziek maken, en vind er nu nog steeds niets aan.

Hoe voelt het nu als snob door het leven te moeten wilbur ?

En......natuurlijk een groepering die er gewoon niets mee heeft.
Het is ook inderdaad wel wat naief om hier allee snobs te noemen.
Maar het is wel een groepering die hier ongetwijfeld zijn neus voor heeft opgehaald.
Ik heb overigens wel het vermoeden dat de meningen over Supertramp bijgesteld zijn.

Nou ik heb ook even naar jouw top 10 gekeken en het klopt: jij bent een snob!
Nee hoor, geintje.

Voor mij geldt dit dan wel voor abba. Vroeger verkettert, nu redelijk waarderend

Ja, daar ben ik ook op teruggekomen. Tijdens mijn lagere schooltijd was het niet bepaald cool om ABBA goed te vinden.
Maar die hebben zonder meer geweldige dingen gemaakt. Ben geen fan, vind ook niet alles goed, maar de kwaliteit erken ik nu zeker.

Vooruit, voor het veertig jarig bestaan verhoog ik het naar 5*****.

Het is erg moeilijk, maar dat geldt eigenlijk voor alle albums, om nu een goede inschatting te maken van de beleving van de muziek van die tijd.
Het was de progressieve "je van het" en dat het goed was, die mening werd breed gedragen. Je ziet het ook terug in de hoge waardering.

Het zou het album onrecht aandoen te stellen dat het ingehaald is door de tijd. Eigenlijk is Crime of the Century, samen met Breakfast in America, wel geschikt om door te gaan naar verre tijdperken als één van de klassiekers van de jaren '70.




Dan moet het wel om onbeantwoorde liefde zijn gegaan, moederziel alleen bij je pick up.
Het is eigenlijk geen album voor samen met je vriendinnetje. Het is geen gezellige LP waarbij de liefde opbloeit. Ik denk ook eerlijk gezegd dat veel meer mannen dit album goed vinden dan vrouwen. Zonder te willen discrimineren, natuurlijk

Via dit bericht wil me aansluiten bij de opmerking van musician. Mijn broer en ik vonden en vinden dit nog steeds een heerlijke plaat, terwijl mijn zussen dit niets vinden. Ze worden er nerveus van.

Weet je waar ik nerveus van wordt: One Direction.