Genesis - The Lamb Lies Down on Broadway (1974)

Mooie verklaring van die openingszinnen. Ben me dat nooi tbewust geweest, maar onderschrijf het wel. Hoewel het album een eenheid is, is het duidelijk wanneer nieuwe nummers beginnen, omdat de sfeer gezet is door die opening.

Verder kan ik je betoog wel volgen al is Bowie in de Jaren 70 (en later toch ook wel) voor mijn gevoel toch zeker zijn eigen muziek blijven maken. Dus die vind ik niet zo in de vergelijking passen.

Een GABRIELproduct dat zelfs nu nog niet zou misstaan.
Een album dat nog steeds blijft boeien. Ik zie dit gerwoon als een soloproject van Gabriel

Dat mag, maar waar dat op is gebaseerd is mij een raadsel, als onderstaande feiten worden doorgenomen inzake The Lamb Lies down on Broadway:

Peter Gabriel was absent from the album's writing and rehearsal sessions due to personal problems – his first wife was having difficulties with her first pregnancy.[2] For this reason, most of the music was written by Tony Banks, Phil Collins, and Mike Rutherford, with some contribution from Steve Hackett and, at first, virtually none from Gabriel.
Gabriel, for his part, insisted on writing the story and all the lyrics himself, which caused friction, in particular because Rutherford had originally suggested another project for the band – an album based on Antoine de Saint Exupéry's The Little Prince. Banks and Rutherford did write the words for "The Light Dies Down on Broadway", as Gabriel could not come up with a linking piece between "Ravine" and "Riding the Scree". In addition, when Gabriel put lyrics to a piece of music written by one of the other band members (such as Banks' "The Lamia" and Hackett's "Here Comes the Supernatural Anaesthetist") the composer would often insist on adjusting the lyrics to better fit the music, an action Gabriel did not take kindly to.

Dus hoewel ik Peter Gabriel overal en nergens graag credits voor geef, liggen zaken soms wel eens wat anders.

Dank je wel Musician ! Soms een gevaarlijk gegeven dat TLLDOB aan Gabriel wordt toegeschreven.. Gebeurt wel vaker..

Maar ik geef toe.. Hij zingt hem formidabel in !! En Hell.. Wat een muzikanten..

Toen Gabriel stopte bij Genesis was de hele muziekwereld in Paniek want nu zou er geen Genesis meer zijn.. Hackett, Collins, Rutherford en Banks hebben elkaar toen, schijnbaar, eens lachend aangekeken.. Moesten alleen op zoek naar nieuwe een zanger..

Sorry hoor, maar ik vind Genesis na dit album echt NIET meer om aan te horen.
Wat Barrett was voor PF, was Gabriel voor Genesis. Het is daarna nooit meer wat geworden.
Heel veel bombast, ja, dat wel.

Nee, gelukkig was The Peter Gabriel Band tot en met dit album absoluut niet bombastisch

Iemand ergens credits voor geven en enige nuance aanbrengen hoeft nog weinig over je smaak te zeggen.

Banks, Collins, Rutherford (& Hackett) hebben onmiskenbaar aangetoond om ook zonder Gabriel prima Genesis-muziek, en in de beste tradities, te kunnen schrijven. Vanaf het begin (inclusief Gabriel)..., maar zeker ook ten tijde van A trick of the tail, Wind & Wuthering, And then there were three en Duke. Die muziek heeft met 'latere' bombast nog niet al teveel te maken.

Daar mag je ze dan best de bijbehorende waardering voor geven. Het is ook waar dat er vanaf Abacab uit een ander vaatje werd getapt. Maar het idee dat alle muziek bij Genesis vanaf het begin tot en met The Lamb.... zou zijn bedacht en geschreven door Peter Gabriel is ook niet waar. Waardering voor zijn deel, vocale inzet e.d., zeker, is ook terecht.

Maar de albums (individueel of alle t/m The Lamb...) zien als een solo-album van Peter Gabriel lijkt mij op een blinde vlek.

Interessant stuk, Musician. Nog wel een vraagje. Wat is de bron hiervan?
Niet dat ik je niet geloof (doe ik zeker wel), maar ik ben benieuwd waar het vandaan komt.

Precies, daarna werden beide bands nog beter!

Staat in de Engelse Wiki bij het album

Nou moet ik wel zeggen dat Barretts gitaargeluid nooit meer hetzelfde heeft geklonken toen ie in Pendragon terecht kwam maar dat terzijde...... ja errug flauw, kweetut.

Ik denk dat ten tijde van de 'The lamb' de samenstelling van de band optimaal was.
Niet dat ze het toen zo goed met elkaar konden vinden, juist niet. Maar juist in hun tegenstelling vulde ze elkaar zo goed aan. De rauwe expressieve stem van Gabriel tegenover de prachtige melodische complexiteit van vooral Banks, de stevige basis van Rutherford en Collins en de prachtige pareltjes van Hackett daaromheen.
Ik vind het alleen maar jammer, (en dat valt niemand te verwijten) dat niemand van hen, (idividueel of wat overbleef van Genesis), die kwaliteit nog maar bij benadering heeft gehaald.
Maar ook hun leeftijd (angry young men) en de tijd. (toen popmuziek nog geen big business was) speelt denk ik een belangrijke rol.

Gabriel begon steeds meer solo grappen en lange teksten af te vuren op het publiek.......het werd zowat een solooptreden in the end...wat de groep uiteindelijk uit elkaar deed rijten.

De goeie muzikanten konden niet verder met die overheersende rol......wat je ook ziet in het concept TLLDOB.....eigenlijk allemaal geschreven door Gabriel.....bijna autobiografisch.

Hmm, Gabriel had ook best wel wat 'aanvaringen' met de heer Banks. Onderschat niet wat deze toetsenist voor Genesis heeft bereikt en ook zo z'n eigen gang is gegaan. Tuurlijk, het waren allemaal Angry Young Ego's.. Maar juist die Ego's verscherpten de kwaliteit.

Of die later nog benaderd is ? Ik moet zeggen dat het echt wel prachtig geweest is wat er daarna gemaakt is. Sommigen individueel / soms groepsverband.

Hoogstandje daarna blijft voor mij persoonlijk "You Might Recall" van Three Sides Live. Moet je deze recensies onder de tekst van dit nummer eens lezen... In dat nummer valt heel veel samen, is van hoogstaande muzikale kwaliteit, en echt een vergeten parel onder de Genesis after Gabriel Era

You Might Recall en hoe klonk tie ook alweer.. Even lekker luisteren..

Ooit was dit volgens mij de beste plaat ooit gemaakt.

Ik vind het nog steeds erg goed maar er is iets wat me toch niet bevalt na al die jaren.
Waar gaat deze plaat eigenlijk over ?
Ik weet dat het hele internet vol staat met zin voor zin verklaringen van de tekst maar ik ben bang dat er uiteindelijk voor mij niets van betekenis overblijft.
Dit verhaal over Rael en Brother John heeft niets waar ik aan kan relateren en ik vraag me af voor wie wel ? Een verzameling onlogische gebeurtenissen waarschijnlijk ontsproten aan een brein dat teveel van 1 of ander gebruikt heeft. U weet wel, onder invloed kunnen sommigen 1,5 pagina uitwijden over de schoonheid van de vouw in hun broek. Maar wat moet je daarmee ?

Na bovenstaande zou de indruk kunnen ontstaan dat ik The Lamb niet meer zo zie zitten maar niets is minder waar. Er gaat een bepaalde geobsedeerdheid van uit. Ik hoor een groep muzikanten die allemaal met hetzelfde bezig zijn. De plaat is 1 en al concentratie, overtuiging en obsessie. Dat spreekt me dan weer wel aan !

De plaat bevat hoogtepunten uit de popmuziek die voor mij z'n weerga niet kennen:
De synthsolo van Tony Banks in In The Cage.
Het zeer geslaagde experiment The Waiting Room (wat is Collins hier op dreef !)
De fantastische breaks en opbouw van Colony of Slippermen
EN:
De BESTE overgang aller tijden als Gabriel in Fly On A Windshield zingt:
And I'm hovering like a fly, waiting for the windshield on the freeway
Je ziet het voor je ! Prachtige sfeertekening ! En daar is het windshield dan, en hoe !

Ik ben het geheel met Fatima eens dat na dit album Genesis nooit meer dit niveau gehaald heeft.
Zonder Gabriel is die geconcentreerdheid en obsessie weg. Inderdaad ongeveer net zo als Barrett die de Floyd verlaat.
Na de splitsing ben ik Gabriel blijven volgen maar daar heb ik onlangs ook over geoordeeld dat hij nooit meer het niveau van The Lamb heeft gehaald. Dat lijkt me maar beter ook want een mens houdt vertoeven in deze sfeer niet vol.

The Lamb is de logische clymax en het laatste produkt van een superbezetting.
Het lijkt me ook niet mogelijk dat de band bij elkaar was gebleven want dit doe je maar 1 keer.

In essentie (naar mijn bescheiden mening): het hele album is tekstueel feitelijk een zoektocht van de hoofdpersoon c.q. schrijver (Rael / Peter Gabriel) naar zich zelf. Van daar ook de revelatie aan het eind dat Brother John niemand anders is als hijzelf "It's mine .... it's miiineee".

Wat zich tussen het begin en het slot afspeelt zie ik niet anders als een soort van mindtrip die niet helemaal gaat zoals verwacht met heel erg veel Lewis Carrol (Alice In Wonderland) achtige beelden, die vaak helemaal niet zo gek veel doen om het verhaal voor te stuwen maar gewoon de sfeer neerzetten / vasthouden.

Als geheel zal het altijd een heel bijzonder album in mijn collectie blijven ook omdat het één van de eerste Genesis albums was die ik echt heel goed leerde kennen. Pas hier na dook ik het oudere + latere werk. En dat alles omdat Bill Bruford op Seconds Out meedrumde

Je antwoord bevestigd in feite wat ik bedoel.
De zoektocht van een persoon naar zichzelf ? (hoe vaag kun je zijn)
Zijn broer blijkt uiteindelijk dezelfde persoon te zijn ? (pardon ?)
En het verhaal daarover is een soort mindtrip die niet helemaal gaat zoals verwacht ?
In hoeverre kan een mens zich daaraan spiegelen ? Ik kan het in ieder geval niet.

OK ik heb nogmaals de nummers doorgebladerd.
Counting Out Time.
Daar kan ik wat mee ! Dat is herkenbaar !
Toch nog wat gevonden.

Hoe zo is het vreemd om naar jezelf te zoeken? Is iets waar ik ook nog steeds mee bezig ben: wie ben ik, waarom ben ik er, wat is mijn bestemming? Je ware ik vinden en hem accepteren.

Hmm, als ik zo kijk naar de tekstschrijver van The Lamb heeft die zich zelf ondertussen wel gevonden.. De muziekschrijvers ook, geloof ik.. Mooie huisjes, wat huwelijken achter de rug, de wereld vele malen rondgereisd, behoorlijk wat centjes op de bank en af en toe eens wat muziek maken, opnemen en optreden wanneer ze zin hebben.. En een goede politieke overtuiging ontwikkeld.

Ik geloof dat ik mezelf ondertussen wel gevonden heb.. Mijn ware ik, mijn bestemming heeft iets met kinderen hebben, een hypotheek betalen, werken en lekker muziek maken en beluisteren..

Ik accepteer dat wel.. Maarruh.. Die van Rael had ik ook best wel leuk gevonden, denk ik..

Mijn eigen stille zorgen in een leeg bootje.. Alhoewel.. Leeg..

Is mijn joint al op..?

Er zijn volgens mij toch wel flink wat zoektochten naar de eigen persoonlijkheid in een begrijpelijker vorm gegoten...

Ik kan tekstueel ook helemaal niets met deze plaat, maar dat heb ik lang geleden al geaccepteerd. Het maakte mijn beleving er niet minder op.

Helemaal met Brunniepoo eens.. En het is ook nog zo dat je de teksten heerlijk ( als je er wat tijd aan besteedt om te doorgronden ) op je eigen manier kan interpreteren.. Tekstueel kan ik heerlijk met The Lamb meebleren terwijl ik absoluut niet weet wat ik zing.

Voor mij gaat het om het geheel.. Het gevoel, de beleving.. Ik ga altijd een soort eigen kooi in als ik de eerste tonen hoor.. volledig de achtbaan mee in de riolen van NY en kom er altijd weer lekker vol van uit.. Maar niet te vaak.. Vroeger heel vaak, nu nog 2 x per jaar.. Effe lekker naar Broadway...

Sorry meastro maar , betreffende Genesis, werd het als maar minder, met als absoluut dieptepunt. Abacab en Duke, waar notabene blazers werden geintroduceerd. Dat mnaakte het hobbyclubje van Collins compleet. Die albums waren het niet waard de naam Genesis te dragen.

Blazers op Duke?

Rustig aan Neal, ik zie overal en nergens éénregelige berichten bij allerlei symfo van je voorbij komen. Was je nog niet aan je minimum aantal berichten op Musicmeter voor dit jaar en dreigt er ontslag?

Op Duchess kun je een saxofoon vinden (weliswaar op het hoesje, maar toch...)

Klopt.

1 enkele cd album heb ik van Genesis, Seconds Out, daar schijnen de beste nummers van hun op te staan. Als ik er nog een studio cd album bij zou willen nemen, is deze dan de beste keuze?

Dit is inderdaad de beste keuze

Ik draai de cd's de afgelopen dagen tijdens mijn werk en ik moet echt zeggen dat dit het beste is dat Genesis ooit gemaakt heeft. Zonder meer. Of het komt door de 24 bits versie weet ik niet, maar de productie klinkt veel helderder dan de de originele lp's of de eerder cds die ik had.

Ook heb ik A trick of the tail weer eens gedraaid, tot twee keer toe heb ik hem niet afgeluisterd. Op een paar mooie momenten na is het een slechte cd. De nummers lopen niet, er is geen magie, het is kunstmatig, te mooi, te opgepoetst. Ook tekstueel is het armoedje troef. Neem Ripples dat refereert aan de Narcissus mythe, er wordt een goedkope draai aan gegeven, er wordt niets toegevoegd. Ik weet het is een cliche maar Gabriel had daar meer van gemaakt.
Ik vraag me af hoe Genesis geworden was als Gabriel was gebleven en Collins eerder was gaan doen wat hij later deed, muziek maken voor huppelkutjes.
Want de bijdragen van ieder bandlid op deze cd zijn werkelijk erg goed. En eerlijk gezegd haalden ook de eerste soloplaten van Gabriel niet het hoge niveau van deze cd. Dit is Genesis in topvorm.