Lou Reed - Metal Machine Music (1975)

Hoezo? John Cale deed het al eerder om het even in de VU sferen te houden.
Bijvoorbeeld dit stuk YouTube - John Cale - Sun Blindness Music pt. 1
Geen noise, maar wel drones, net zoals MMM.

En bevriende componisten van John Cale (en Lou Reed) deden ook al dit soort dingen nog eerder, zoals dit stuk van La Monte Young: YouTube - La Monte Young - Poem for Chairs Tables and Benches

Of deze compositie van Tony Conrad: YouTube - Tony Conrad - Four Violins

Het lijkt me duidelijk waar Lou Reed de inspiratie vandaan heeft gehaald, hij heeft alleen de gitaar gebruikt ipv. bijv. een viool puur omdat dat zijn instrument is.

Even als aanvulling op Sietse:

misschien moeten de ongelovigen dit stuk eens horen:

Threnody to The Victims of Hiroshima by Krzysztof Penderecki(1960)

Een van de werkelijke compositionele meesterwerken van de 20ste eeuw

Dat vind ik ook wel weer meevallen. Wel een tof stuk, zo op z'n tijd dan.

een blauw voorhoofd, het betekent meer dan je denkt.

Blue Forehead Room experiment?

zoek de overeenkomsten in rock, Tony

Ik heb het kwartje nog vast hoor.... Hou ons niet langer in spanning... Wat bedoel je nou?

Ja, nu wil ik het ook weten!

Je gaat ze vanaf nu overal zien, geloof me.

Hoe dan ook: net weer even hiernaar geluisterd. Het hele album als geheel luisteren blijf ik te lang vinden (daarom ook 'slechts' 3*), maar af en toe een nummer blijft erg fijn. Wederom heb ik me verbaasd aan de overvloed aan geluiden die hier in verstopt zit.

Op vele gebieden is dit een 5*-plaat, maar eerlijk is eerlijk: muzikaal blijft het toch weer steeds een hele klus om de ganse rit uit te zitten zonder me af te vragen of dit nu wel zo'n goed idee is. En da's een teken aan de wand. Leuk statement van Lou, maar ik krijg het niet over m'n hart hier meer punten aan te geven. Komt van 0,5* dus wie weet binnen 5 jaar

nooit bedoeld voor een ganse rit, vanuit elk snijpunt leesbaar heeft Willie Burroughs ooit gezegd over zn eigen werk, lijkt me bruikbare gids

Point taken!

Gek, Ik was opeens weer benieuwd naar dit album. Hoewel het nog steeds niet zo mijn ding is, kan ik het nu veel beter beluisteren. Waarschijnlijk heeft mijn recente freejazz fascinatie er voor gezorgd dat ik ongestructureerde muziek adequater kan verwerken. Dit werkje zit namelijk best goed in elkaar. Erg gewaagd om dit als popmuzikant op te nemen.

Zal deze eens ter ere van Lou opzetten, want dit blijft toch een van zijn beste solo platen.

Ik heb dit album vandaag binnen gekregen en al twee keer gedraaid. Klinkt zeker niet slecht.

Dit is gewoon een (slechte) practical joke van ome Lou. Een middelvinger naar de schrijvende pers, die 'm behoorlijk liep te vervelen dat 'ie maar geen opvolger van Transformer of Berlin uit zijn gitaar getoverd kreeg. Was 'ie spuugzat, dus maakte hij MMM, ruim 'n uur teringherrie, waar de schrijvende pers verplicht naar zou moeten luisteren om alleen maar te moeten concluderen dat het weer geen Transformer of Berlin was geworden. Haha.... Lou had niet verwacht dat er iemand op deze planeet zou zijn die hier serieus zijn goeie geld aan zou uitgeven. Ik ook niet. Hadden Lou en ik toch mooi mis. Snel vergeten dit.

Ik snap het nut niet van dit soort berichten, er is al meerdere keren aangegeven dat dit een serieuze muziekstroming is en dat deze plaat zeker zijn invloed heeft gehad in de jaren 80 bij bands als Sonic Youth, Swans etc. Daarnaast voerde Lou Reed deze plaat recent nog steeds op in een modern jasje.

Daarnaast om nogmaals te herhalen: lou reed nam in 1966 European Son op. Zijn muzikale vriend John Cale was o.a. onderdeel van Theatre of Eternal Music, werkte samen met Copland etc.

Zal allemaal best, maar ja, ooit toch echt opgetekend uit zijn mond in een interview. Hij heeft MMM zelf nooit in zijn geheel terug gehoord, heb ik ook ooit ergens gelezen. Helaas geen bronvermeldingen, niet hard te maken, dus zwaktebod mijnerzijds. Maar goed, zoals wel vaker bij Lou Reed, er zijn meerdere waarheden. Ik neem meteen van je aan dat dit stuk nog wel eens door hem vertolkt is, al kan ik dat zelf nauwelijks geloven. En dat 't invloed heeft gehad op de noise, 't zal wel. Ik zal het verder laten rusten, hoef mijn gelijk niet te hebben en probeer ieders muzieksmaak te respecteren. Laat ik afsluiten met te zeggen dat MMM aan mij dus totaal niet besteed is en mijn eindoordeel, snel vergeten dit, voor mij overeind blijft.

Het verschil met Sonic Youth is dat ze noise gebruiken om sfeer te creëren en dat het nog melodieus is. Hier is geen sprake van melodie of sfeer ... enkel pokkeherrie die mij zenuwachtig maakt! Gelukkig zou Lou Reed na dit gedrocht zich snel revancheren met Coney Island Baby.

Dit is typisch zo'n klassieker waarvan ik de klassieke status voor waar aanneem zonder het zelf te beluisteren. Noem het laks. Noem het lui. Ik noem het preventieve zelfkennis.

Hij heeft het niet alleen nog integraal opgevoerd in 2002, maar daarna ook nog de groep Metal Machine Trio opgestart die soortgelijke muziek maken. Voor gewone popliefhebbers zal dit een straatje te ver zijn, maar er is hier nog genoeg in te vinden. Voor mij was dit het eerste solo-album van Lou Reed dat ik kocht, maar moet zeggen dat ik hem al zeker 10 jaar niet gedraaid heb. Ga hem toch maar weer eens uitproberen, want in de tussentijd heb ik wel een veel breder referentiekader opgedaan (mede dankzij MuMe) en weet ik dat muziek zonder melodie ook prima genietbaar kan zijn.

Deze weer eens opgezet door de reacties hier en wéderom verbaasd hoe rijk deze klankenwaterval eigenlijk is. En hoe warm, ergens. Veel noise is koud of gewoon erg extreem, wat ook zeer tof kan zijn, dit is meer gewoon fijn. Ik blijf deze maar onderschatten, ondanks dat het niet het beste is wat ik van noise ken - dat blijft denk ik toch wat ik van The Gerogerigegege ken denk ik, zometeen maar weer eens opzetten. Lang geleden dat ik dingen uit dit genre heb beluisterd, want ik heb er ook echt niet altijd zin in.

Ik heb vanavond ook nog even rondgekeken in de digitheek. Meen gelezen te hebben dat MMM in 2002 niet integraal is uitgevoerd, maar dat het meer een bewerking, geinspireerd op MMM was, met toevoeging van allerlei klassieke instrumenten. Dat is alweer heel iets anders. En het Trio heeft als ik het goed begrepen heb geimproviseerde optredens gegeven, met hooguit een referentie aan MMM in de naam van het trio. Maar ik ben er niet bij geweest, weet het dus (gelukkig) niet uit eerste hand.

MMM is dan wel zonder melodie, maar of het muziek is? Ik blijf m'n bedenkingen houden.

Ik vind het wel vreemd dat je eerst het slechtste album van een artiest koopt, herman (ik probeer steeds met het beste album van een artiest te beginnen).
Voor mij moet muziek melodieus zijn of het nu rock, klassiek of jazz is en daarnaast hecht ik ook belang aan sfeer, emotie en inventiviteit. Van muziek zonder melodie word ik enkel maar zenuwachtig zoals deze MMM, Two Virgins van John Lennon & Yoko Ono en die hardcore house waar het enkel draait rond platte dreunen.

Hmm, volgens mij is het toch echt begonnen met het enige solo album van Lou Reed dat er echt toedoet (Berlin en Transformer zijn op zich geen slechte albums, maar zo ontzettend oninteressant vergeleken met het werk van Velvet Underground en deze plaat, en de rest is eerlijk gezegd gewoon overbodig...zelfs New York)

En voor de liefhebbers hier een opname van het live optreden van Lou Reed met Zeitkratzer waar ze MMM spelen: YouTube - Zeitkratzer (Lou Reed) Metal Machine Music Part 1 (Live)

Lekker plaatje.

En nog een om het af te leren:

YouTube - Metal Machine Music (excerpt)

Dit vind ik dan wel weer een aparte uitspraak... Als er zoveel mensen van die platen genieten, dan zijn ze allesbehalve overbodig, lijkt mij.

Voor Sietse zijn ze wel overbodig, hij heeft duidelijk een heel andere muzieksmaak dan ik. Ken echt helemaal niks van zijn top 10 bijvoorbeeld. Geeft niet, hij leeft gewoon in een andere muziekdimensie, waardoor ik kan proberen te begrijpen waarom hij juist MMM de enig relevante van Lou Reed vindt. Blijft lastig....