Dire Straits - Dire Straits (1978)

Volgens mij is die haat vooral ontstaan na het album Brothers In Arms.
Het nummer Private Investigations wordt volgens mij algemeen goed gewaardeerd.
Beetje hetzelfde verhaal als bij U2; die werden ook op een bepaald moment minder gewaardeerd; terwijl ze bij het grote publiek wel goed scoorden.
Persoonlijk heb ik wel eens moeite met de zang van Knopfler, dat vind ik duidelijk het zwaktepunt van Dire Straits.

Maar.........

Prima stukje Arthur.

Misschien denken de haters wel dat het Duitsers zijn. Ik heb ook heel lang gedacht dat Mark Knopfler een Duitser was.

Is het dat inderdaad TE (niet negatief bedoeld) hoge bomen vangen veel wind, zoals ook andere bands/artiesten, die een bovengemiddeld succes hebben bij het grote publiek. U2 werd in vorige bericht ook al genoemd.....

Tja, ik kan me in mijn directe kennissenkring eigenlijk geen enkele echte Dire Straitsfan voor de geest halen. Wel wat mensen die net als ik een wat ouwelijke muzieksmaak hebben en het wel aardig vinden en ook wat mensen die vallen over Knopflers murmelstem (door deric raven al gememoreerd) en de uitgesponnen instrumentale stukken, maar echte fans? Nee...

Tis maar net wie je treft natuurlijk. Binnen mijn vriendenkring heb ik aan 1 hand tellen niet genoeg. Tevens heb ik nooit die (enkele) reacties begrepen over de mompelstem van Knopfler, maar dat is dezelfde mening die ik kan vergelijken met Frank Boeijen zijn stem. Sommige meningen blijven ook een beetje steken op meer van hetzelfde. Maar ach, zo heeft iedereen zijn of haar voorkeur toch?

Ik denk dat als je als band en nu als solo artiest een zeer breed publiek aanspreekt in de leeftijd tussen 10 en 80 dat er altijd wel wat zogenaamde haters tussen zitten , daar is niet aan te ontkomen .
het feit dat op Mark`s concerten jong en oud samen komen zegt wel iets over de populariteit en kwaliteit .

En hier komt Dibbel dan ook nog even met bericht nummer 427.
Na de eerste keer Sultans of Swing op de radio had ik na een lovende recensie in de Muziek Express (!) (de Oor lazen we toen nog niet) deze elpee in augustus 1978 vrij snel te pakken.
Werd toen nog gepresenteerd als new wave, want alles wat toen niet echt mainstream was werd dat etiketje op geplakt.
Ik wist al snel beter, want te ambachtelijk.
Een paar weken later traden ze op in de stadsschouwburg in Eindhoven (tientje) met een legendarisch (?) (althans wat mij betreft) concert, waarbij werkelijk niemand in zijn stoeltje bleef zitten.
Tijdloos album nog steeds, met dank aan JJ Cale, die andere meester op de vierkante millimeter.
Overigens ben ik na Brothers In Arms afgehaakt.
En bij Sultans Of Swing haal ik nog altijd mijn airguitar tevoorschijn.

YouTube - Dire Straits - 30 years in 7 Sultans of Swing (1978-2008)

Grappig concept. Ook mooi om te zien hoe volwassen de sound wordt in de loop der jaren. Van de kleine pubs tot de grote sound in de grote stadions.

Ook wordt er vrij veel tijd besteed (vanaf 4 van de 8 minuten) aan zijn solocarrière. De tijd dat hij misschien wel de mooiste versies maakt(e). De wat meer bluesy versies.

Thanks, erg leuk om de evolutie van SoS te beluisteren.

Fantastisch debuut van Dire Straits. Deze gelijknamige plaat was een verademing ten tijde van de release, en eigenlijk nog steeds als ik hem nu draai. Wel draait het op "Dire Straits" om drie dingen: de liedjes van Mark Knopfler, de stem van Mark Knopfler en natuurlijk het bloedmooie gitaarspel van Mark Knopfler. Alles draait om deze man en dat doet hij met verve. Vanaf de eerste warme tonen van het openingsnummer ben ik verkocht. Als ik het gitaarspel van Knopfler op deze plaat sec beschouw hoor ik gewoon blues. Deze plaat kent vele hoogtepunten, maar klassieker "Sultans of Swing" gaat nooit vervelen. Alleen al om die schitterende gitaarsolo. Knopfler's stijl is uniek en tegelijkertijd zo herkenbaar. Dat weet hij met dit debuut direct te profileren en die status houdt hij tot de dag van vandaag vast, en dat is knap. Is deze plaat als geheel een klassieker? Daar kun je verschillende criteria voor hanteren, maar ik vind gezien de unieke en herkenbare stijl van het gitaarspel van Knopfler, en het feit dat dit debuut de kennismaking daarvan met de rest van de wereld markeert, je deze plaat een klassieker mag noemen.

Onderstaande link ook al geplaatst bij Bill Wilson's Ever Changing Minstrel. Hij zegt Sultans of Swing mede te hebben geschreven. Is de Dire Straits fans hier wat van bekend? Lijkt me vreemd dat deze Bill Wilson dit verhaal verzint, maar ik kan hem nergens als co-writer terugvinden. Ik zou het ook vreemd vinden wanneer een persoon als Knopfler iemand niet zou vermelden als co-writer. Maar misschien dat hij hierin niks te zeggen heeft gehad. Bill Wilson kan niet meer om een reactie gevraagd worden.

YouTube - Sultans of Swing - 1991 Bill Wilson's Rendition

Dire Straits heeft het niveau, de frisheid en de genialiteit van dit album later nooit meer kunnen evenaren.
Beste nummers zijn Sultans Of Swing (natuurlijk), Down To The Waterline, In The Gallery en Six Blade Knife. Belandt nog steeds regelmatig in de cd speler. Verveelt nooit.
De albums Communiqué en Making Movies, die daarna werden uitgebracht, konden me minder bekoren. Vanaf 1982 werd Dire Straits steeds commerciëler, waardoor ik mijn interesse voor de band verloor.

Welkom op Music Meter .
Ben het eens met je eerste zin. En ook dat ie nooit verveelt.
Het album hoort natuurlijk bij mijn geweten, ik was 18 toen het uitkwam.
Ben Dire Straits wel nog altijd blijven volgen, maar Brothers in Arms was toch echt wel het laatste goede album.

Daarna kwam er toch ook nog maar 1?

On Every Street was dat. Die vind ik als geheel wat beter dan Brothers In Arms.
Geen verrassende plaat, maar een stukje coherenter.

Maar dit debuut blijft sterk, heerlijke plaat.

Overigens vind ik zelf Moknows ( welkom overigens) dat de commercieele insteek nog niet zo zeer vanaf 1982 plaatsvond.
Private Investigations was dan wel een enorme hit, maar als het een paar jaar later zou worden uitgebracht, waarschijnlijk niet.
Het zat nog net op een tijdgrens dat dit soort lang uitgesponnen nummers nog hits konden worden.
Terecht overigens, want het blijft een prachtig werkje.

Op Love Over Gold (1982) staan maar 5 nummers, en is meer een album met een epische sfeer. Meer toetsen en langer uitgesponnen.

met de E.P Twisting By The Pool merkten we een koerswijziging naar een meer hitgerichte koers, iets wat op Brothers In Arms helemaal tot uiting kwam.

De EP, welke overigens ExtendeDancEPlay heet, heeft weinig te maken met een hitgerichtere koers. De EP werd sowieso nog voor Alchemy uitgegeven, een album wat je toch moeilijk hitgericht kan noemen.

Dat album was gewoon een lichtvoetig tegenwicht voor de donker(der)e muziek van Love Over Gold. Zoals Mark zelf zei: "Na 10.000 keer Private Investigations, wil je gewoon even wat ongecompliceerde, rock 'n roll". Bij het album zelf kan je de precieze quote lezen.

Nou, ok. Dan was het misschien onbewust hitgericht. Feit is dat Dire Straits nog nooit eerder zo lichtvoetig klonk. Wat de reden ook mag zijn.
Alchemy is natuurlijk een liveplaat, ander verhaal.

Ik heb er verder niets tegen hoor. Ik heb het EP'tje toendertijd grijs gedraaid. Ik was toen best wel into Dire Straits.
Maar het zal Knopfler wel aan het denken gezet hebben.
Qua stijl kwam er natuurlijk wel een vervolg met het beduidend flauwere Walk Of Life.

Misschien bedoelt Dibbel dat hij ook solo albums van de Mark Knopfler niet kan waarderen.

Dan zou z'n opmerking meer hout snijden inderdaad.

Nee, het is er nog maar 1 inderdaad. On Every Street vond ik altijd behoorlijk lamlendig klinken.
De solo-albums van Knopfler heb ik niet allemaal en die ik heb, heb ik niet meer vers.
Deze blijft echter in het geheugen gebeiteld zitten.

Wel goeie, verfrissende plaat destijds, maar niet echt een classic; daar is het net wat te gewoontjes voor/niet bijzonder genoeg.

Niet mee eens Cured! Toen dit uitkwam was het wel degelijk iets bijzonders onder de op dat moment schijnende muzikale zon. Het was in ieder geval anders tussen alle punk en disco. En het gitaarspel van Knopfler zou ik trouwens ook niet zomaar als gewoontjes willen bestempelen...

Mag je niet mee eens zijn, maar ik was er ook al toen dit uitkwam . De songs zijn over het algemeen nou niet echt 'spannend', buiten een paar na. Het was wel wat anders, maar dat maakt het niet automatisch tot een klassieker. Knopflers gitaarspel zonder plectrum (op de klassieke manier) was wel eigenzinnig en fris, maar qua songs kon het me niet echt boeien.....een soort softrock. Overigens zit mijn waardering ongeveer op hetzelfde niveau: ruim voldoende.

Nee, een klassieker zou ik het ook weer niet willen noemen. In die zin heb je dus wel gelijk. Toch blijf ik een beetje met het onbehaaglijke gevoel zitten om dit te gewoontjes te noemen...

Laten we het erop houden dat dat inderdaad niet de juiste woorden hiervoor waren.

Natuurlijk is dit het album van Sultans of Swing. De schaduw van dit nummer (nooit begrepen waarom je dit op Musicmeter blijkbaar moet haten, net als Hotel California overigens) hangt over de rest van de plaat. Héérlijk nummer, met dat geweldige, Django-achtige gitaarwerk, om je duimen en vingers tot aan je ellebogen af te likken. Maar ook Down to the Waterline klinkt prima, swingend, broeierig en bluesy. Jammer dat nummers als Water of Love naar mijn mening wat belegen overkomen. Mooi debuut, maar geen plaat die staat als een huis, ondanks de geniale en oerklassieke single die ze voortbracht.

De reden waarom veel mensen dit haten is dat de band nogal last heeft van het binnen de lijntjes syndroom. Ik vind het aan de gezapige kant, nergens uitdagend of prikkelend. Typisch een plaat voor de veertig plusser die dit zo nu en dan opzet na een dag werken. Ze verzuipen een beetje in de technische kant van de muziek (die overigens prima is) en laten in mijn geval te wensen over op de gevoelskant. Als iemand een andere reden heeft hoor ik het graag.

Slowgaze misschien?

Het was in 1978 juist nogal wel buiten de lijntjes.
Een verademing tussen alle punk- en new-wave (waar overigens ook niets mis mee was) albums.
Om nog maar te zwijgen van alle (inmiddels old-school) disco.
Vond ik toen als net 18+'er ook al. En velen met mij.
Het gezapige sloop er voor mij en mijn generatiegenoten in vanaf Brothers In Arms.

Tja wie bepaald er eigenlijk of iets een klassieker is of niet ?
Als je bekijkt dat er in de classic album reeks Rio van Duran Duran staat , nou dan is het laatste album van Manke Nelis ook een klassieker want daar staan nogal wat albums tussen waar je je vraagteken bij kunt zetten.
Ik denk dat ieder dat voor zich bepaald , de hele muziek industrie is gewoon persoonlijk.