Propaganda - A Secret Wish (1985)

Dat van die prachtsong is zeker niet vreemd dat het je aan Smith doet denken is al wat aparter

de band bestond uit zeg amar 4 mensen, 2 dames die zongen en twee mannen (Ralf Dörper) die achter de toetsen stonden. De gastmuzikanten waren vooral drummers en gitaar.

Ah... dank.. maakt dingen duidelijker.

Het slotstuk van Dr. Mabuse is ook synthpop op z'n mooist. Erg spacey zelfs.
Dat ik dit nog mag meemaken....

Fijn dat het jouw goed bevalt, altijd leuk om iemand iets te tippen.
Live kunnen ze het in ieder geval ook waar maken, zie deze opname bij Veronica's Rock Night.
Propaganda - A Secret Wish - Rotterdam 1985 on Vimeo

Derek Forbes op bas, Brian McGee op drums, Kevin Armstrong op gitaar. De eerste twee van Simple Minds en Kevin bekend van Bowie en Thomas Dolby.
Dan heb je wel een dikke line-up. Klinkt ook erg strak.

Ja, daar staat wel een band.

Ik krijg ook spontaan zin om Twelfth Night weer eens op te zetten.
Wie zegt dat New Wave dood en/of gedateerd is...

Die band zegt mij weer helemaal niks.

Beetje prog, maar niet op een vieze manier.
Veel New Wave invloeden. Vigil kan er ook veel over vertellen.

Casartelli nog meer, hij heeft volgens mij ooit met behoorlijk succces TN gepromoot in een Wave maak je tape topic

Niet de juiste plek, maar hier een leuke live-video: Twelfth Night - Blue Powder Monkey - Whistle Test 1986 - YouTube

me dunkt!

Edit: En iets van dit album ook trouwens, zijn we toch weer on topic.

Edit 2: heeft met TN deric raven toch een aardige ontdekking opgeleverd, zo lees ik terug

Vanavond ga ik daar eens naar luisteren.

Eindconclusie; een erg gevarieerde en avontuurlijke plaat met veel ritmische en muzikale hoogstandjes.

Een juweeltjes voor liefhebbers van Synthpop, New Wave, Postpunk, Avantgarde en Psych.
Enige minpuntje is voor mij het wel erh punkige Jewel.
Absolute hoogtepunt is het eindstuk van Dr. Mabuse met die dikke, stuwende synthbass, spacey leadsynths en krachtige drums. Echt prachtig met dat orkestrale slotstuk. Meer een symfonie dan een popsong.

p:Machinery heeft mijn speciale aandacht op dit album, wat een geniaal nummer in zijn soort is dit. Van de rest zijn de lange opener en Duel (Eye to Eye) zeker aardig. Wat er dan overblijft is veelal te kitsch voor mij en doet me niets.

Kitsch? Het is juist een prachtig broeierig album.

Duel is juist het meest naar kitsch neigende nummer op het album, iets te poppy.

Kunnen jullie me allebei uitleggen wat je onder kitsch verstaat? En dan ook direct maar uitleggen wat poppy precies is.

Mijn definitie van kitsch: schijnkunst die pretenteert kunst te zijn door overdadige versiersels. Ik denk aan een kerstboom of een sportauto met gouden velgen.

Mijn definitie van poppy: alle muziek die niet jazz, blues of klassiek is.

Ik vind pop overigens best kunst.

kitsch=nep

dus TE glad, TE TE TE waardoor iets niet oprecht overkomt. (ik vind het album dus NIET kitsch)

Met poppy als dat woord al bestaat, bedoel ik:

veel lijkend op de standaard opbouw van de meeste pop hits.

intro, paar refreintjes die zich steeds herhalen
tussenstukje.

duel voldoet volledig aan die opbouw.

Maar elke song die na (pak m beet) 1940 geschreven is, is toch een pop-song, met het couplet-refrein-structuur. Ik wil best begrijpen dat je het niks vind (die structuur), maar moet je dan wel naar popmuziek luisteren, vraag ik me af?

Jouw definitie van kitsch is harder dan die van mij. Maar we zitten in dezelfde gedachtenstroom. Alleen kan ik me voorstellen dan kitsch soms wel erg oprecht is, zoals bijvoorbeeld Queen; stapels overdaad en bombast. En een plaat van Trevor Horn (!!) lijkt mij nu juist een standaard-voorbeeld van overdaad en bombast. Maar ik denk wel dat het oprecht is.

Met het woord 'glad' kan ik niks. Dat vind ik zo'n dode term.

Modern talking, dat is kitsch. Gemaakt als hapklare brok voor de massa.

Zo is het met kunst en ook met muziek.

Kitsch is vaak over de top, jaren producties staan er vol van. Soms vallen ze goed en soms vallen ze over het randje. Ik hou er over het algemeen wel van (zeker van de Horn producties) al moet het niet te zielloos worden (te perfect (glad) zullen we maar zeggen).

Rare discussie dit: alsof een goed geproduceerd album dat aanslaat bij de massa - hapklare brok? - dan ook meteen kitsch zou zijn.

Kan ik morgen meteen Joshua Tree en Unforgettable Fire bij de vuilnisbak zetten

Horn heeft een manier van produceren die duidelijk herkenbaar is: Lexicon of Love, Pleasuredome en ook deze (hij deed de supervisie). De eerste twee vind ik geslaagder dan deze, maar da's een kwestie van smaak - dit had imo 'kaler' en 'ruwer' gemogen - dit is voor mij teveel pop en te weinig wave, maar nog altijd meer dan The Human League - Dare (1981) dat duidelijk 'vlakker' klinkt (maar 4 jaar ouder is).

Dit album is voor mij duidelijk vallen en opstaan, dicht op elkaar: de vreselijke Josef K cover vind ik een beschamende flop, terwijl Dr Mabuse heel fijn is.

Grappig dat jij de manier van muziek maken en produceren van modern talking vergelijkt met Joshua tree e.d.

Dan snap je toch niet wat ik bedoel.

En dit album was zeker geen hapklare brok op de singles na...

Ik leg de bal terug bij jou: de GGD is gewoon commercieel succes en kitsch staat niet garant voor succes, alhoewel Queen ...

Ik zie 't anders.. koop bij de Ikea zo'n lijst met een grote roos erin en je hebt met half NL dezelfde "kunst" in huis hangen. Dat is kitsch...

Niet over nagedachte, masaal en makkelijk scoren... en toch vind 't gretig aftrek.

Vergelijk in deze contest Modern Talking en U2 (of in dit geval Propaganda) nog maar een keer

Nee, al zou je dat willen, zo gemakkelijk kom je er niet mee weg.

Ten eerste is Modern Talking gewoon goed gemaakt; net zoals TUF goed is gemaakt

Ten tweede worden beide bands door de massa gewaardeerd - of wou je beweren dat U2 met een touropbrengst van ruim 850 miljoen (laatste tour) geen massaband is? Dit Propaganda is dan wat 'exclusiever' - maar da's alles; ik zou het album nu niet meer kopen, al zou ik de lp evenmin wegdoen - 2-3 aardige nummers, meer niet.

Ik ken genoeg U2-nummers die kitsch zijn of daar gevaarlijk dicht in de buurt komen - wat dacht je van One?

En over kunst wil ik het met jou liever niet hebben, omdat er dan helemaal geen basis voor een semantisch consensus haalbaar is.

Het gaat niet om massale aandacht maar om de hapklare brok die wordt gemaakt omdat de grote massa dat toch wel vreet.

Ik ga t niet nog verder uitleggen. Je hoeft t niet met me eens te zijn natuurlijk maar duidelijker als dit kan ik niet uitleggen wat ik bedoel,en ik ga nu in herhaling vallen.

Ik ben het wel eens met Lennon. . Een zekere focus op een massaal publiek, zorgt voor het weghalen van een persoonlijk stempel, waardoor je saaie, gelikte 'kunst' overhoudt: ergo kitsch. Dat laat natuurlijk onverlet dat een massaal publiek kunst kan waarderen die wel een persoonlijk stempel heeft.

Hou je erbuiten Cock, zou Koot zeggen. Man, man wat een ellende dit - vooral omdat ik verzuimd heb koffie te kopen. Koffie, de troost van de burger, de stimulans voor de middagse powerdip.

Krijg zowaar nog een hekel aan dit album

Je zit op een muziekforum, Mjuman. Als je er niet tegen kan dat mensen het met je oneens zijn, moet je je uitschrijven.

......is het wéér eens zover, ik kan het niet meer bijhouden, sorry...Duel : eye to eye