AC/DC - Highway to Hell (1979)

De gelikte productie werkt bij sommige nummers goed en bij andere minder.
Opvolger BIB klinkt gelukkig weer iets rauwer.

Ik vind dit de beste AC/DC plaat. De songs, de productie, het artwork, alles klopt gewoon. Iets commerciëler geluid dan op voorgaand werk maar het wordt nergens irritant. Echt jammer dat dit de laatste plaat met Bon is.. ben benieuwd wat voor albums ze nog hadden kunnen maken met hem. Na zijn dood werd het toch steeds een beetje minder met AC/DC, al blijft Back In black een mooi eerbetoon.

Dit was eerst ook mijn favoriet en nu na Back in Black mijn favoriet, ik neem aan dat jij die ook goed kan waarderen omdat het toch een beetje hetzelfde geluid is.

Die kan ik ook waarderen ja, van alle Brian Johnson albums wel hun beste denk ik.

Maar ik ben gewoon een Bon Scott fan en het klassieke AC/DC geluid dat daar bij hoorde.

Deze heb ik net ff weer opgezet, maar vind het toch een mindere AC/DC plaat. De uitschieters zijn natuurlijk de titeltrack en If You Want Blood. En Beating Around The Bush vind ik ook nog wel aardig. De rest is aardig om eens terug te horen, maar vind dit album voor AC/DC begrippen toch echt te tam klinken. 3*

Dat bas-loopje in "Love Hungry Man", super!

Mijn eerste kennismaking destijds met AC/DC en wat voor één. Spijtig is dit het laatste werk met Bon Scott op zang.

Highway to Hell: Eén van hun bekendste songs. Klassieker.

Girls Got Rhytm: Goed nummer, maar iets teveel herhaling.

Walk Over You: Beter nummer als het vorig, goede opbouw, de achtergrondzang verdient toch ook vermeld te worden.

Touch too Much: Beste nummer op de plaat voor mij. Wat een emotie kon Bon Scott in zijn geschreeuw stoppen.

Beating Around the Bush: Goed nummer, maar blijft iets minder boeien.

Shot Down In Flames: Eén van de beste nummers op de plaat, heerlijke riff. Had deze slogan op de rug van mijn oude AC/DC shirt staan

Get It Hot: Kortste nummer en boeit samen met nummer 5 iets minder dan de overige songs.

If You Want Blood (You've Got It): Bam! Erop! Wat een nummer

Love Hungry Man: Heerlijk refrein. Bon Scott: U wordt gemist!

Night Prowler: Mooie afsluiter van deze klassieker.

Het heeft iets ACDC !meebrullen die platen .....i'm on a highway to hell

Laatst even op youtube het optreden van AC/DC bij in de Rijnhal Arnhem bij Countdown uit '79 nog even bekeken. Dat was in deze periode. Waanzinnig. Wat was dit een goeie band zeg.

YouTube - AC/DC - Live at "Countdown" (1979 Full Show) Part 1 of 5

Meest ritmische album van Ac/dc.

Niet de beste, maar zeker de moeite waard.

Minste nummers;
If you want blood.... you've got it
Night Prowler

Laatste met Bon, helaas. Het rauwe geluid van de voorgangers was voor het grootste gedeelte wel verdwenen. Maar het is wel een goed album. Toch nog beter dan BIB (de beste met Brian.)

Yeah! Was er bij en inderdaad, zo'n band is bijna niet te overtreffen..hoewel River Plate een mooie weergave is van hoe de band nog steeds rockt!

Schitterend album van AC/DC. Het album opend sterk met de klassieker Highway to Hell. Niet het sterkste nummer van deze plaat, wel het bekendste. Het vlotte Girls Got Rhythm klinkt lekker vlot. Walk all over You begint zwaar maar slaat al snel om in een uptempo nummer. Wat een aparte stem heeft Bon Scott toch. Het klinkt schreeuwerig, maar past zo goed bij de ruwe muziek.
Touch to Much: gave riffs. Beating Around the Bush. Zal niet iedereen het mee eens zijn, maar dit vind ik het beste nummer van de plaat. Lekker fel gitaarwerk en de snerpende zang van Bon ertussen door. Erg simpel misschien maar ozo effectief.
Get it Hot is dan weer iets minder. If You Want Blood is weer geweldig. Na het prima Love Hungry Man de geweldige afsluiter Night Prowler. Wat mij betreft toch wel de beste cd uit het Bon Scott tijdperk. 4,5*.

Dat 'Get It Hot' en 'Love Hungry Man' zo weinig voorkeursstemmen hebben, kan ik begrijpen: het zijn allebei ongeïnspireerde misbaksels.

Maar waarom staat 'Night Prowler' in 's hemelsnaam zo laag?
Het is het beste nummer van de plaat en de perfecte afsluiter van het Bon Scott tijdperk!

goede plaat ik de songteksten van shot down in flames vind ik brilliant.
4 topsongs de rest iets minder.Verder wel puur jeugdsentiment.

Goddomme, wat een briljante opener. Alleen na een half uur is het wel weer genoeg.

Vanmiddag keihard aan op mijn telefoon met koptelefoon op naar mijn werk had middagdienst.
Op de fiets doort ruige groninger land(dikke wind en regen).
Zo'n 10 km fietsen,heerlijke cd sterke nummers lekkere rouwe sound.

Samen met de live cd if you want blood.... Mijn favoriete ac/dc cd's.
Sterke gitaar riffs en solo's en bon scott op zijn best.

Bon Scott begint hier de schreeuwerige kant op te gaan. Das jammer, want de meeste songs zijn natuurlijk killers!

Ik hoor echt geen verschil met voorgaande albums. Sterker nog, het enige verschil dat ik hoor is dat ze op dit album een tikje melodieuzer/verfijnder te werk zijn gegaan. En dat geldt voor de hele band, dus incl. de zang. Ben dan ook benieuwd waarom jij dit zo anders ervaart.

Nou,..ik hoor toch wel het verschil met de albums ervoor. Bon vind ik hier toch wel wat geforceerder klinken, niet op het bekende titelnummer, maar op een aantal andere nummers.
Op Powerage en Let there be rock vind ik Bon beter qua zang/prettiger aan te horen.

Ik heb hetzelfde idee met Brian op Back in Black, net wat te schreeuwerig/opgefokt waar ik dat op andere albums niet heb.

Maar goed, ieder z'n mening!

Ik zal er eens op letten bij de volgende luisterbeurten.

Hmmm ik geloof dat ik je toch gelijk moet gaan geven. Zijn stem is iets rasperiger inderdaad... was me voorheen nooit opgevallen. Ik vraag me af of ze ze dit express gedaan hebben... of zal Bon's flamboyante levensstijl hier mede debet aan zijn geweest

ik sluit inderdaad niet uit dat in '79 na vele jaren vele drankjes de vocale kwaliteiten van Bon wat waren aangetast

"Highway to Hell" is de laatste plaat van AC/DC met Bon Scott in de gelederen, voordat de zanger onder tragische omstandigheden om het leven komt. Sindsdien is AC/DC voor mij nooit meer hetzelfde geweest. Natuurlijk heeft AC/DC met zanger Brian Johnson goede platen afgeleverd (met name "Back in Black"), maar ik prefereer toch duidelijk Bon Scott. Albumopener en titeltrack "Highway to Hell" is direct raak en een instant klassieker. Voor bijna alle nummers geldt dat Angus Young een onweerstaanbare riff produceert, zijn broer Malcolm dit ondersteunt met aanstekelijke slagritmes en Bon Scott hier furieus over heen zingt met zijn unieke en karakteristieke stem. Andere hoogtepunten voor mij zijn "If You Want Blood (You've Got It)" en de bluesy afsluiter "Night Prowler". "Highway to Hell" is een waardig afscheid van een uniek persoon en zanger.

Na Let There Be Rock en Powerage zie ik dit laatste album met Bon Scott toch als een stap(je) terug voor AC/DC. Dit album heeft een aantal sterke nummers: het titelnummer, Girls Got Rhythm, If You Want Blood, en in mindere mate ook Night Prowler, hoewel dat laatste nummer naar mijn mening beter was geweest als het iets korter was gehouden. Veel van de overige nummers zijn ok, maar missen toch het scherpe dat ik van AC/DC gewend ben. Ook de productie van Mutt Lange kan daaraan bijdragen. Ik denk dat ik toch de voorkeur geef aan het wat rauwer klinkende werk van Vanda&Young.

Een aantal goede nummers, en veel liedjes die wel aardig zijn.

3.0*.

Sluit me daar volledig bij aan. Het klinkt allemaal wel lekker, maar het raakt je iets minder in de ballen, zeg maar.

Het laatste studioalbum met Bon Scott (RIP) met weeral een aantal swingende krakers op en met een klein voorbehoud bij Get It Hot, dat ik nooit wat heb gevonden. Het geluid is niet meer zo “smerig” als op Let There Be Rock en Powerage maar dat is een normale evolutie, andere producer, meer ervaring en betere budgetten, zolang de songs er maar niet onder lijden. Working Class Hard Rock dat toch zo aanstekelijk blijft en dat je doet bewegen, dat is de kracht van AC/DC. Daarvoor ben ik hen dankbaar, ondanks dat dit een einde van een tijdperk is. Ik heb al eerder bij een paar albums gezegd dat ik een zanger als Ronnie James Dio mis, voeg daar maar Bon Scott bij, unieke charismatische zanger en schitterende frontman.

Toch blijf ik een iets wat dubbel gevoel houden bij deze plaat. Dat behalve het geluid wat minders smerig is ok. Om eerlijk te zijn daar kan ik best wel mee leven. Zie de volgende uitstekende plaat. Geen probleem dus.
De nummers zijn wat mij betreft best wel matig te noemen. En dan ook vooral qua teksten.
Ik bespeur nog maar weinig tot geen Bon humor meer. Alles is opeens erg serieus geworden.
Waar zit de gein? Waar zitten de dubbelzinnige teksten? De luchtigheid is verdwenen!

Volgens mij zit je best wel in een AC/DC flow he Sir Spamalot ha

Over die Countdown opname uit aug/sept. 79: ik zie Lex harding nog in zijn korte broek schreeuwen dat ze die avond het hardste van het hardste hadden o.i.d. ;wel gaaf trouwens met Bon nog, ik heb dat op DVD.

Ik dacht dat Lex het voorprogramma afkomstig uit de huidge woonomgeving van Angus bedoelde
Overigens had Lex Harding heerlijke aankondingen van de countdown uitzendingen destijds, Alfred Lagarde kon dat ook , publiek lekker opjutten.