Deep Purple - In Rock (1970)

Tegenwoordig noem ik mezelf dan ook liever progrick , veel passender.

Ja, dat had ik wel willen horen in een versie met Ozzy Coverdale, Jimi Howe, Rick Emerson, Glenn Thaine en Ginger Powell.

Heeft jouw pa hier op mu.me nu ook al een account dan. [/quote]
De pa van mijn zoon wel iig. En van die laatste mag pa heel vaak schrijven dat Deep Purple één van die aardige bandjes was die wisten hoe muzikale achterwerken te schoppen.

Hoewel ik de zang van David Coverdale een stuk beter vind, zijn de uithalen van Ian Gillan toch wel op zijn zachtst gezegd geniaal te noemen.
Dit is een terechte klassieker die ik hier op vinyl van mijn pa 'geeërfd' (Is het juist geschreven? ) heb. Into The Fire is dan wel het kortste nummer, maar daarom moet het zeker niet onderdoen voor de rest. Integendeel, het is kort, maar zeer krachtig en natuurlijk horen ook weer de fantastische uithalen van de beste man erbij. Opener Speed King is meteen een knaller die al direct de hele sfeer van het album lijkt te beschrijven. Het begint met een geïmproviseerd stukje en vervolgens kalmeert het met een orgeltje... Maar dan plots BOEM! gedáán met die rust. Over de overige nummers heb ik ook niets negatiefs te zeggen.

Halfje erbij voor deze klassieker.

Mensen van mijn leeftijd (vermoedelijk) die enkel dit album van Deep Purple zouden kennen, raad ik zeker ook Burn en Hush aan!

Een 'e' te veel: geërfd.

Haha, bedankt voor de correctie. Die woorden met deeltekens juist schrijven zijn nooit mijn sterktste kant geweest.

Aangezien er toch geen leven bestaat na de dood, gaat "In Rock" niet mee in de kist om vervolgens in de oven te worden verbrand. Ik geef "Deep Purple in Rock (1970)", even als Lynn 's pa, als erfenis aan mijn dochters.

Zeer verstandig. Hopelijk heb je by the way ook door dat geërfd niet letterlijk bedoeld is? Ik vond namelijk geen passender woord. Op mijn vijftiende kreeg ik namelijk een platendraaier cadeau en daarbij de oude elpees van mijn pa waarvan deze er eentje was, fijn hé.

Jaloers... En ja, ik laat dat stukje bewust weg .

Wat is er mooier dan "Deep Purple in Rock (1970)" van je vader te erven als de beste man nog springlevend is. Niets is vreugdevoller om als vader te constateren dat je kinderen, wat betreft muziek, er zo 'n beetje dezelfde smaak op blijken na te houden als hun oude pa. Vertel mij _Lynn_, wat moet ik doen om mijn 20 en 18 jarige dochters ook enthousiast te krijgen voor beste rockalbum allertijden

Ik kreeg toen ik 8 jaar was van mijn vader Made In Japan. Weliswaar op CD, maar alsnog.
Sindsdien nog steeds een van mijn favoriete CD's
Nu staan al zijn LP's in de schuur en een aantal op mijn kamer. Zo heb ik nu Wish You Here, aantal van Deep Purple en Led Zeppelin en al dat soort muziek hier staan
In Rock blijft natuurlijk ook een toppertje! Van Child In Time word ik altijd weer blij en Speed King blijft ook lekker rocken

Ah, op die manier.


Tja, dat is een zeer goeie vraag. Je houdt ervan of niet, zou ik zeggen. Ik ben uit mezelf van dit soort klassiekers beginnen houden. Dankzij het internet en mijn vriend ken ik zelfs al stukken meer dan mijn pa. Natuurlijk heeft hij me jaren geleden wel eens wat alternatievere dingen laten horen, maar daarna de rest is gewoon vanzelf gegaan. Hoe dan ook, laten we maar ontopic blijven.

Misschien wel de beste studioplaat van Deep Purple. In ieder geval één van hun stevigste (hun jaren '90 werk en alles daarna ken ik overigens niet). Speed King, Bloodsucker, Hard Lovin' Man... wat een kraker is dit toch.

Niet alleen hun beste studio plaat, maar zelfs een mijlpaal in de historie van de moderne pop(hardrock) muziek.

Deze plaat heeft echt grenzen verlegd dat weet ik zeker.

Wat ik zo heerlijk vind aan deze plaat is z'n compromisloosheid.
Het klinkt ruw, gruizig, in je bek en het ramt lekker door.
Nergens kakt het in, het klinkt allemaal even imposant.

Blackmore zei aan het begin van de opnames van deze plaat: "If it's not dramatic or exiting, it doesn't belong on the album."
Indeed....

Schaf de CD 'Come Hell Or High Water' aan, opgenomen tijdens de laatste tour met Blackmore, in 1993. Echt verplichte kost, zou ik zeggen. Deep Purple klinkt daarop waanzinnig, op de ietwat vesleten stem van Gillan na misschien, met Child In Time en een waanzinnige uitvoering van Speed King (Blackmore/Lord duelletje).

Come Hell Or High Water? Een van de belabberdste liveplaten ooit.
De spanningen in de band liepen weer eens hoog op en dat is te horen. Meneer Blackmore komt in opener Highway Star doodleuk veel te laat het podium op en Gillan zingt erg slecht. Wel een aanrader uit de jaren '90 is Live at the Olympia '96.

Laat 1 ding helder zijn: Deep Purple heeft geen enkel belabberde liveplaat afgeleverd. Waarvan akte .

Maar het nadeel van Deep Purple is dan wel weer dat ze niet de beste rocksong allertijden hebben voortgebracht.

Je snapt dat dat gevaarlijk is om dat bij dit album te zeggen, dat album van dat ene nummer(tje).

Uuuh.... Flight of the rat?

Je hebt het over Highway Star van Birmingham. Op de cd staat de prima uitvoering van HS die in Stuttgart is opgenomen.

Gelukkig delen we verder niet dezelfde mening.

(Deze uitvoering van Anya is 1 van Blackmore's beste live improvisaties die ik ooit op een live album van ze heb gehoord en het tussenspel van Speed King tussen Blackmore en Lord... dat vind je dus echt niet op Made In Japan! En dan die waanzinnig gave sound van Blackmore's gitaar(spel)...
Hoe kan iemand zoiets belabberd noemen zeg!)

Er bestaan verschillende versies van Come Hell or High Water. De volledige versie bestaat uit het concert te Stuttgart en eentje te Birmingham. Dat laatste dient men volgens Gillan te vermijden als één der slechtste concerten van de band ooit. In Stuttgart speelden ze daarentegen prima.

Maar het niveau van pakweg 1972 haalde de band nooit meer. De beste liveversie van Speed King die ik ooit heb gehoord staat op In Concert (ja, ik weet dat die opname uit 1970 is).

Child In Time Is Geniaal, met als goede 2e Speed King

Kun je nagaan hoe dit album in 1970, toen ècht harde rockmuziek nog in de kinderschoenen stond, ontvangen is. M'n vader was 18 toen Purple, samen met Zep en Sab, middels deze aardschok een nieuw tijdperk inluidde. "Wat een sensatie, wat een openbaring", zegt 'ie er over. Graag zou ik ook zo iets meemaken. Maar helaas, in de hedendaagse rockmuziek doen zich geen revolutionaire, nieuwe ontwikkelingen meer voor. Nu ben ik een enorme fan van goede retro, maar toch. Dat gevoel van toen is simpelweg onovertroffen.

Inderdaad voor die tijd was het BOKhard, sommige mensen zoals mijn oma sprak er schande van ....

Ik gaf, als 16 jarige, in 1972 een grote poster van Deep Purple aan mijn grootouders. Zij hingen de afbeelding vol enthousiasme aan de muur en draaiden de lp "Deep Purple in Rock" voor de zoveelste keer . Helaas...... opa en oma zijn niet meer .

Als er één album is waarvan het een schade is dat 'ie door afwezigheid schittert in de Top 250, dan is het deze plaat, In Rock, Purple's grootste meesterwerk en klassieker.

Wildcard graag en minimaal de Top 50 in?

Smaken verschillen...

Wie de LP gratis wil hebben, mag hem bij me komen afhalen.