David Bowie - The Next Day (2013)

Klopt in zoverre dat ik er wat meer van had vewacht, ook gezien de albums die hij al gemaakt heeft en dat zijn niet de eerste de beste. In dat opzicht vind ik dit album tegenvallen.

gewoon een lekkere cd

Heb 't album inmiddels op vinyl, en geniet er alleen maar meer van. 4 kanten genieten!

Mooie sfeer op t album, en van mij mag de man nog wel met meer verassingen komen

Cees van Rees beschrijft in zijn artikel ‘Consensusvorming in de literatuurkritiek’ hoe literatuurcritici steeds meer overeenstemming bereiken over de eigenschappen van het werk van de besproken auteur. Dit leidt vaak tot napraterij. Werkimmanente eigenschappen spelen volgens Van Rees immers nauwelijks een rol, maar de reputatie van de auteur en die van de critici die eerder werk bespraken, zijn bepalend. Toen David Bowie na tien jaar een nieuw album uitbracht, waren de recensies lovend. Vijf sterren waren geen uitzondering. Toen ik The Next Day zelf kocht en ongeveer een week lang dagelijks beluisterde, moest ik aan het einde van die week sterk aan Van Rees’ artikel denken.

Een betere titel voor The Next Day was Bowie plays Bowie geweest, want dat is wat hij doet: David Bowie zijn, alsof hij een consensus met zichzelf bereikt heeft waar David Bowie eigenlijk voor staat. Dat is niet de kameleonistische zanger die zichzelf in het verleden keer op keer opnieuw uitvond en nu weer met een heel ander geluid aan komt zetten, maar iemand die zijn carrière door heeft genomen en zijn nieuwe album daar zo ongeveer op baseert. Zo’n beetje alles op The Next Day doet sterk denken aan eerder werk van Bowie zelf, of van artiesten waar hij nauw bij betrokken was.

Het begint met het lompe, vormloze titelnummer waarin Bowies glamrockperiode aan het geluid van Lodger wordt gekoppeld. Het overtuigt niet, in tegenstelling tot ‘Dirty Boys’, dat zo op The Idiot van Iggy Pop had kunnen staan. ‘Where Are We Now’ is een vrij typische Bowie-ballad, evenals ‘You Feel So Lonely You Could Die’. In het eerste nummer kijkt Bowie terug op zijn periode in Berlijn, het tweede is naar een regel uit ‘Heartbreak Hotel’ van Elvis genoemd. Hoezo The Next Day? Bowie is constant aan het terugkijken.

Dat is niet zozeer het probleem met de plaat. Mijns inziens is het jammerder dat het album sterk overhelt naar de glamkant. Dat levert een aantal flauwe rockers op, alsof Bowie vooral Bowie wil zijn voor al zijn fans van middelbare leeftijd, met verwassen bandshirts en ongewassen, lange, grijze haren. ‘(You Will) Set the World on Fire’ is wat dat betreft een dieptepunt. Het is kritiek die ook in recensies geuit is, maar ja, het is Bowie, dus kreeg hij alsnog vijf sterren. Zo bont wil ik het zeker niet maken.

Natuurlijk ga ik nu reacties krijgen als ‘Zo negatief en je geeft toch 3,5 ster?’ en ‘Bowie hoeft zichzelf niet meer te bewijzen’. Ik wil beide tegenargumenten graag ontkrachten. 3,5 ster staat gelijk aan een zeventje, omdat ‘Where Are We Now’, ‘Dirty Boys’ en ook het fraaie ‘The Heat’ gewoon heel sterk zijn. Ook ‘Love is Lost’ mag er zeker zijn. Het compenseert het zesjesrockwerk wel. Een zeventje is evenwel wel erg mager als het van een grootse comeback te spreken, en laten wel zijn, voor Bowie is een zeventje als rapportcijfer ook een beetje teleurstellend.

En hoeft Bowie zich niet meer te bewijzen? Als hij gewoon door was gegaan met degelijke albums maken, zesjes en zeventjes, was dit de zoveelste in de reeks geweest van een muzikant die gewoon een beetje lui is geworden. Nu wordt het gepresenteerd als een grootse comeback, terwijl het album eerlijk gezegd gewoon klinkt alsof Bowie jaren door heeft zitten pruttelen en andere degelijke albums heeft zitten maken. Het is jammer dat een artiest die zoveel stijlen uit heeft geprobeerd en nooit te beroerd is geweest om aansluiting te zoeken bij nieuwe muziekgenres als new wave, disco en drum ’n bass, zichzelf herhaalt. Bowie hangt graag rond met Arcade Fire, dus waarom geen flirt met hun geluid? Bowie heeft zijn bewondering voor Frank Ocean geuit, dus waarom geen mooie r&b-plaat? In mijn ogen zou dit een echte Bowie zijn geweest als hij zichzelf opnieuw had uitgevonden.

Ik snap ook wel dat er mensen zijn die het fijn vinden dat Bowie gewoon doet wat je van hem zou verwachten, dat zeker hoor. Maar aan de andere kant: ik zou het zelf ontzettend jammer vinden als Kanye West, qua kameleonistisch gedrag, vernieuwingsdrang, schijnbaar peilloze creativiteit en supersterstatus eigenlijk de David Bowie van nu, in 2045 terugkeert naar het geluid van zijn debuut The College Dropout? Zal ik zeggen dat dat mag, omdat The College Dropout nu eenmaal een klassieker is en West zichzelf al ruimschoots bewezen heeft, of zal ik lichtelijk teleurgesteld zijn omdat hij zichzelf niet opnieuw uitgevonden heeft en is gaan doen wat een groot deel van zijn fans van hem verwacht? Het laatste scenario lijkt me heel wat plausibeler.

In zekere zin heb je natuurlijk gelijk. Bowie maakt na jaren weer eens een plaat en dan is het verwachtingspatroon hoog.
Je vergeet echter één ding, Bowie is al een tijdje niet meer vernieuwend. Die periode lag in de 70's.
Een album als 1Outside kun je nog zien als een Bowieplaat die qua originaliteit verreweg zijn beste is sinds lange tijd. Maar ook die plaat kent wat cliche's.
Bowie heeft goed geluistert naar Nine Inch Nails. In de harde stukken zijn de Industrial invloeden goed op te merken. Maar de songs en de verpakking zijn zo goed en zo Bowie, dat het naar de achtergrond verdwijnd.
Neem Earthling, een plaat vol Jungle en Drum & Bass. Helemaal aan de orde van de dag toen. Maar hij trekt het naar zich toe en maakt er een heel acceptabel geheel van.
Op Heathen kijkt hij al terug, met pakkende liedjes die zo in de 70's hadden kunnen verschijnen.
Reality, zijn laatste studioplaat voor heel lange tijd. Niets geen vernieuwingen meer, maar degelijk vakwerk.

Het had geweldig geweest als hij op The Next Day iets meer lef had getoond. Het sferische drukkende Heat bijvoorbeeld........ Had ie wat mij betreft best wat meer op voort mogen borduren.
Maar zie The Next Day als een cadeau van Bowie. Voor ieder wat wils.
De volle mep is zeker niet gerechtvaardigd, maar het valt mij niet tegen.
En iets zegt mij dat de meester nog wel met een plaat op de proppen komt.
Maar vernieuwingen moet je niet meer verwachten. Dat is klaar.

Je kunt ook een 67 jarige artiest niet (meer) verwijten dat hij klinkt zoals hij klinkt.

Ik vind nog, dat hij met zijn werk als Heathen & Reality eerder in de 21e eeuw nog redelijk stand heeft gehouden. Tin Machine was nog een project waar werd afgeweken van het Bowie idioom maar viel tegen.

Artiesten die eens aan een geheel ander genre beginnen vind ik ook maar zelden goed. Soms valt het mee, maar meestal tegen.

Zolang het goede composities zijn, goed uitgevoerd en de artiest verder goed bij stem blijft, is daar voor te tekenen.
Om de waarheid te zeggen, ik kom maar zelden artiesten van de leeftijd van David Bowie tegen die met met nieuwe, trendsettende muziek aankomen. De vraag is ook, of het terecht is dat ze daar op worden afgerekend.

Bowie heeft gewacht op de goede composities en een goede uitvoering. Dat heeft even geduurd en dat is hem te prijzen. Bovenal hij klinkt nog steeds als David Bowie en is in z'n soort gekomen met een sterk product.

Dat was dus m'n andere kritiekpunt: ik vind het materiaal zeker niet altijd even sterk. Die flauwe glamrockers hadden van mij echt niet gehoeven.

Na een afwezigheid van 10 jaar en een zorgvuldig voorbereide comeback album is er denk ik bewust weinig risico genomen. Lekker in het gehoor liggende typische Bowie nummers die niemand bijten.
Het kan best zijn dat Bowie erg zijn best moest doen om weer als Bowie te transformeren en te klinken. Hij is 10 jaar lang compleet uit beeld geweest, als wie en als welke persoon moest hij terug komen. Bowie was toch ook vaak een act die per nieuw album compleet veranderde.
Het zal wel van belang zijn geweest dat The Next day de hitlijsten bestormde, dat is gebeurt. Het is zijn bestverkochte sinds Lets Dance. Maar om dat voor elkaar te krijgen is er wel gekozen voor het veilige midden.

Voor een belangrijk deel kan ik me vinden in de kritiek van Slowgaze. Ik vraag me ook af wat ik zo doen als ik > 60 was en popmusicus. Iig zou ik wegblijven van een podium (om erop te staan) - ik zou denk ik meer naar achteren willen. Maar geen albums uitbrengen?

Wat dan wel, beats me - iets anders doen (Sting) wordt niet geaccepteerd, hetzelfde opnieuw doen (Bowie) ook niet. "Hope I die before get old"?

Zo erg is het ook weer niet Mjuman. Ik vind deze best te pruimen. En aan je eigen cijfer te zien jij ook toch?

Jawel, een draaibaar stuk werk - dat overigens al ca 2 mnd geen beurt mee heeft gekregen. Ik voel overigens wel wat voor Slowgaze's opmerkingen.

Ik ook teminste tot nu toe. Ik heb The Next Day nog niet vaak genoeg gehoord om er een prietpraatje over te houden. Dat hij niet meer vernieuwend is is een feit. Maar dat had ik ook niet verwacht. Plus dat ik vind dat al dat vernieuwend werk van hem ook niet altijd even goed heeft uitgepakt.

en dat kon nog wel eens een nieuw topic worden.

Laat ik het hopen van niet. Het woord begin ik best wel beu te worden bij Bowie ha.

Ben het ook eens met Maarten en herken wat Mjuman zegt. Heb deze eigenlijk vlot afgeschreven, omdat het in mijn ogen niets toevoegt aan Bowie's oeuvre. Op zichzelf beschouwd is het geen slecht album.

Zie de term vernieuwend langskomen. Als we heel realistisch zijn, kunnen we Bowie op muzikaal gebied dan wel een innovator noemen? Is hij niet veel meer iemand die trends op het juiste moment oppikt i.p.v. zelf met nieuwe ideeën komt? In tegenstelling tot bijv. een Lou Reed.

Ik zeg dat overigens zonder daarmee zijn albums te willen reduceren. Vind hem op het gebied van auteursprofilering (om ook eens een term uit de literatuurwetenschap te lenen), marketing en mode eerder vernieuwend dan op muzikaal vlak.

Wat vindt je zelf?

Als je mijn vragen nou eens herformuleert als stelling.

Wat betekend herformuleren?

Mijn eerste Bowie-plaat, zeer goed, maar na nummer 8 is voor mij toch vaak de pret er af.
Where Are We Now? is magisch!

skip dan in elk geval nog effe door naar 13 en 14, want dat zijn ook 2 hele mooie.

Ik luister nu naar Love Is Lost [Hello Steve Reich Mix] * (10:24) van James Murphy (LCD Soundsystem) vanaf wit vinyl. Wat een fantastisch mix is dat toch: echt geweldig gedaan. Een ideale combinatie ook: David Bowie & James Murphy.

Wie zo het ooit hebben durven denken dat Bowie baat heeft/had bij een remix? Bowie en remix klinkt als het Oude Testament willen herschrijven omdat het niet goed te verfilmen is

Dit album heeft al een tijdje de cd-speler niet meer gezien en eerlijk gezegd ervaar ik dat ook niet als een gemis. Blijkbaar is dit toch consumptiemuziek met een relatief geringe eeuwigheidswaarde. Toen ik van het weekend Scary Monsters draaide trof het me hoe 'diep' die plaat was - dieper dan ik had verwacht. Dat kan ik van dit album helaas niet zeggen. Bowie, sorry guys, is voor mij echt niet meer actueel - en zo lang als ie dat was, was ie top.

I do not agree. Bowie is zo actueel als wat met dit album. Eigenlijk deze hele eeuw al weer, ook met Heathen & Reality. En dan was er ook nog het ijzersterke 1.Outside in 1993.
En overigens ook 'vroeguh' had Bowie prima remixen, fraaie 12 inch versies.

Oh, dat mag jij vinden - vraag me alleen in alle eerlijkheid wel af, waar jij te vinden zou zijn in Rogers typologie (- ook gehanteerd door Kotler: innovator, early adopter, early majority, late majority, laggards). Outside was aardig, maar niet meer dan dat.

Bowie zette destijd de standaard - inmiddels is ie volger, maximaal. Waar vind je bij deze Bowie verwerking van polyritmes, syncopé's, bijzondere sample toepassing, ineenvloeiende verschillende tempi, etnische invloeden? Dit is gewoon just another album voor rockies, mainstreamerds. Zelfs Alt-J, Animal Collective en Arcade Fire (om het bij de "A" te houden) maken gedurfdere en meer actuele albums.

Een moderne maar inderdaad wel herkenbare David Bowie blijft zeer de moeite waard. Ik zou het voor geen goud willen missen. Een volger is hij zo niet: hij is en blijft onmiskenbaar David Bowie. Vernieuwen hoeft hij niet meer: daar zijn inderdaad de jonkies voor, zoals jij noemt Arcade Fire.
En nu is het genoeg met kritiek op de heilige David Bowie!

In beschouwing nemend dat Bowie niet meer de hemelbestormaar van weleer is ( al heel lang niet meer) en met die wetenschap het album tot je neemt, valt het reuze mee.
Ik had ook niet verwacht dat hij zichzelf zou overstijgen met The Next Day.

Het is uiteindelijk een plaat die wat wisselt in kwaliteit, maar die prettig wegluistert.
Zeker niet zijn minste maar natuurlijk ook lang niet zijn beste.
Bowie somt gewoon wat stijlen op die hij al eerder hanteerde.
Maar doet het in ieder geval stijlvol.

Nog niet zo lang geleden circuleerde het gerucht dat David Bowie ernstig ziek was - dat bleek gelukkig een hoax: hij is springlevend en daarom hoeven we nu nog niet zijn werk te evalueren, gelukkig

Ik zie werkelijk niet in waarom net als Mozart (bijv - of Picasso om mijn part) het werk van Bowie niet in perioden zou mogen indelen - jeugdwerk, aanzet, bloeiperiode en later werk. Over de lengte van B's bloeiperiode kunnen we debatteren, dat ie in het verleden ligt hoef ik toch hopelijk niet te betogen? Ook grote artiesten mag (moet?) je kritisch durven toetsen. Geen enkele artiest heeft baat bij kritiekloze ja-knikkers

Geen enkele artiest heeft baat bij te dik aangezette kritiek, zeker niet van een oude liefhebber.

Kijk jij maar uit dat je zelf niet dik aangezet wordt, oud worden gaat vanzelf - niet alleen in (utr) oost, ook in west

Gelukkig ben ik nog lang niet zo oud als David Bowie. Die leeft bij The Next Day...