David Bowie - The Next Day (2013)

We zijn het er allemaal over eens dat deze release een zeer grote verrassing is. Iedereen ging er wel van uit dat Bowie zich niet meer zou laten horen op een nieuw album en de geruchten over zijn gezondheid maakten dat alleen maar sterker.

En toen was daar ineens Where Are We Now? dat een sterk, donker gekleurd nummer bleek te zijn. De kritieken waren over het algemeen zo slecht nog niet en dat zorgde ervoor dat de hele muziekwereld reikhalzend uitkeek naar het nieuwe album The Next Day genaamd.
Het bleef immers niet bij die single die op zijn 66e verjaardag verscheen; een heus album zou volgen!
Dat Bowie vanaf dat moment de gemoederen bezig bleef houden bewees wel alle commentaar over de hoes. Wat je er ook van moge vinden: het is natuurlijk wel geniaal bedacht want iedereen heeft het er over. Niet dat Bowie dat nu nodig zou hebben maar toch.... het toont aan met wat voor artiest we hier te maken hebben. Zelfs op leeftijd weet Bowie het spel nog goed te spelen.

Tweede single The Stars (Are Out Tonight) deed mijn persoonlijke verwachtingen ietwat temperen. Een aardig rocknummer in kenmerkende Bowie-stijl maar meer ook niet.
En daarmee kom ik gelijk bij het 'probleem' dat ik met deze release vooraf had: de man heeft zo'n indrukwekkende discografie; kan daar überhaupt nog iets heel speciaals aan toegevoegd worden? Is de 66-jarige Bowie net zo bijzonder als de twintiger van weleer?
Eigenlijk heb ik met alle grote namen die ook nog eens een lange rij albums uitgebracht hebben hetzelfde 'probleem'. Je wacht niet echt meer op een klassieker. Je hoopt op een sterke toevoeging en dat is toch net even wat anders.
Zo ook bij The Next Day. Is dat erg? Nee. Het is onvermijdelijk. Dus het was hopen op gewoon een sterk album, een album waarmee hij zou bewijzen nog steeds goed mee te kunnen.

The Next Day is een album geworden waar hij zich niet voor hoeft te schamen ook al horen we aardig wat stijlen uit het verleden zich hier verenigen.
Ik hoor in elk geval geen krampachtig geluid, hij is nog prima bij stem en de nummers zitten goed in elkaar. Het klinkt gelijk al vertrouwd mede doordat hij niet geforceerd vernieuwend wil overkomen.

Ik was Bowie wat uit het oog en oor verloren in de jaren '90 en toen ik begreep dat Heathen uit 2002 wel degelijk relevant en sterk was ben ik me meer gaan verdiepen in zijn latere albums. Na het horen van Heathen moest ik concluderen dat ik Bowie onterecht wat verwaarloosd had want dat album bleek zeer krachtig en een waardevolle toevoeging aan zijn imposante oeuvre.

The Next Day ontbeert een beetje die 'vernieuwingsdrang' maar weet zeer geraffineerd zijn eigen verleden van begin tot eind in de 14 nummers te stoppen (de bonustracks zal ik volgende week wel beluisteren en bonustracks hebben toch altijd een ietwat aparte status).
Zo'n nummer als I'd Rather Be High pakt gelijk en klinkt schitterend ook al horen we een duidelijke echo naar het verleden.
(You Will) Set the World On Fire rockt lekker door zoals hij deed in de 70's en You Feel So Lonely You Could Die is inderdaad die bekende regel uit Elvis Presley's Heartbreak Hotel en heeft een lekker soul/gospel koortje meegekregen.
Valentine's Day lijkt wel regelrecht uit het verleden naar 2013 gestuurd te zijn en mag zeker een hoogtepuntje genoemd worden en met een afsluiter als Heat kan je toch alleen maar concluderen dat de beste man het nog niet afgeleerd heeft. Op zulke nummers zitten we nog steeds te wachten lijkt me zo (Scott Walker fans zullen dit nummer zeker wel zien zitten).

Kortom: The Next Day stelt niet teleur, is geen krampachtig aansluiten bij de huidige tijdsgeest (zoals Earthling dat indertijd probeerde) maar is een krachtige bundeling songs van een artiest op leeftijd die er blijkbaar nog steeds toe doet en dat is knap.... erg knap.
Laten we de hysterie niet groter maken dan die bij sommige (grote) fans al is. Ook de pers overdrijft hier en daar ietwat veel in mijn beleving maar deze Bowie-liefhebber gaat zeker weten nog flink genieten van dit album op constant niveau.
The Next Day is gewoon goed. Bowie of niet met een grote pluim voor het feit dat het album zo ontspannen klinkt.

Ik weet niet eens waar ik moet beginnen hier, want ik ben na 3 luisterbeurten echt helemaal verliefd geworden op dit album.
Ik vraag mij af waar hij het vandaan haalt, wat een geweldig album, meeslepend, aangrijpend en rockend. Hij duikt behoorlijk diep in zijn hersenpan en maakt er iets onheilspellends en moois van. Tot nu toe mijn album van 2013.

Wat een heerlijk plaat heeft David Bowie op zijn 66e gemaakt zeg! Gebruik makend van al zijn eigen onuitputtelijke ervaringen, komt hij met een soort van 'best of' maar dan met nieuw materiaal. Het geeft ons een album vol met prachtige, soms donkere, soms trieste, soms rockende muziek.

Het niveau van het songmateriaal is hoog: de nummers zijn goed tot erg sterk. De gitaar komt regelmatig tevoorschijn (luister naar het ijzersterke Love Is Lost), maar ook strijkers zoals op het fantastische The Stars (Are Out Tonight), blazers (het fraaie Boss of Me), orgeltjes, synthesizers, piano (het mooie Where Are We Now?) verzin het maar. Bovenal zingt deze grote kleine man nog steeds prima.
Al die invloeden en instrumenten zorgen ook voor veel variatie. Ook 'loopt' de plaat lekker: al vanaf de prima opener titelsong The Next Day. Dit album is zo een typische Bowie plaat geworden met wel weer zijn eigentijdse sound. Alles komt trouwens richting einde samen in één mooi triest liedje: You Feel So Lonely You Could Die.

Over de veel besproken hoes: aan de binnenzijde van het digipak vind je de foto van Bowie nu, zonder wit vlak. Op het uitvouwbare boekje nogmaals de hoes, maar dan groter in paars / blauw. Dit album is trouwens opgenomen in New York en mede geproduceerd door David Bowie.
Het voelde weer ouderwets, nadat ik 'm had beluisterd in de binnenstad, kon ik niet wachten om 'm thuis op te zetten. Deze plaat kan zich dan ook meten met het beste materiaal van Bowie, ja ook dat uit de jaren '70. En dat wil wat zeggen. Het is 2013 en David Bowie heeft (nu al) één van de betere platen van het jaar gemaakt.

Deze Bowie gaat elke x dat je hem draait beter worden! wat een heerlijk album!

Ik heb verder niks van David Bowie, de single Where Are We Now? was de impuls voor mij om The Next Day te halen. Na 4 luisterbeurten ben ik enthousiast over dit album! Er staan een aantal hele sterke songs op. Ik begin met 4 sterren

Heerlijk dit album ik ga weer naar the next trip

Boys Keep Swinging, The Next Day opent niet als een kater, maar hakt er op een prettige manier gelijk in.
We Could Be Heroes, Just For One Day geld natuurlijk niet voor David Bowie, dat was allang bekend, maar om na een lange stilte zo terug te komen, kunnen niet veel artiesten.
De kameleon van de popmuziek heeft die gave wel in zich, en hij benut hem hier goed.
Bij Dirty Boys schakelt Bowie een versnelling terug, mooie saxofoonpartijen maken het af.
The Stars (Are Out Tonight) hoor ik Tin Machine in terug, een vleugje Prisoner of Love.
Wil ik dat net een van zijn betere songs vinden.
Love Is Lost is een nummer welke zo in de serie Miami Vice thuis zou horen.
Na vier nummers moet ik tot de conclusie komen dat het niet geheel aan mijn verwachtingen voldoet.
Ik lees bijna overal dat er terug wordt gegrepen naar de jaren 70, voor mij klinkt het tot nu toe eerder als een sterk jaren 80 album.
Alsof Bowie revanche wilt nemen op de over het algemeen minder gewaardeerde muzikale periode.
Het hoofdstuk dat nog goed moet worden af gesloten.
Where Are We Now? Heeft voor mij raakvlakken met het beste van zijn laatste creatieve periode Thursday’s Child. Ook moet ik aan de Roxy Music van de jaren 80 denken, maar die naam drong al eerder tot mij door.
Valentine’s Day zou geschikt voor een band als Suede kunnen zijn, en dat bedoel ik als compliment, je hoort goed dat Suede door een Bowie beïnvloed is.
If You Can See Me is mij te chaotisch; een op hol geslagen sneltrein; de eerste raakvlakken met Station to Station dringen zich aan. Funk op de overspannen manier.
Maar eigenlijk is dit pas het eerste mindere nummer, dus dat zegt genoeg over de kwaliteit van het album.
I'd Rather Be High heeft muzikaal wel wat weg van U2 tijdens Achtung Baby, maar is tevens 100% Bowie.
Boss of Me klinkt eenvoudig, maar volgens mij zijn hier elke luisterervaring meer lagen in te ontdekken; het heeft iets onderhuids dreigends. Opeens neemt die sax de overhand; sterkste troef van het nummer.
Dancing Out in Space is een vrolijk huppelnummer.
How Does the Grass Grow? Heeft een soortgelijk intro als Heroes, maar gaat onverwacht toch een andere kant op. Hoor er The Shadows met Apache door heen in het lalala koortje.
Na If You Can See Me het tweede nummer welke mij niet zo aanspreekt.
(You Will) Set the World on Fire rockt op een prettige manier, heerlijk dat ingehouden gitaartje, om vervolgens los te gaan. Ook dit doet enigszins Tin Machine achtig aan.
De overgang naar You Feel So Lonely You Could Die is dan wat vreemd, wel zo’n nummer wat hij over 10 jaar als crooner nog prima kan brengen.
Heat is de broeierige afsluiter; misschien wel het beste van deze geslaagde come-back.
Wel meer in de lijn van zijn vorige album.
Conclusie; Bowie is erg goed bij stem, en hij klinkt verfrissender dan op zijn laatste platen, minder uitgeblust, ondanks dat dat ook regelmatig mooie resultaten opleverde.
Bowie op de verjongingskuur.

Wat een comeback. Dit is een mooi, degelijk en toch ook verrassend album. Prachtig, natuurlijk ook omdat we hem allemaal gemist hebben.

Na tien jaar een album uitbrengen en daar twee jaar aan bezig zijn zonder dat de buitenwereld hier ook maar iets van af weet? In een tijd van twitter, facebook en andere sociale media lijkt dit bijna onmogelijk. Toch slaagde David Bowie daar in. Toen hij zijn nieuwste album The Next Album bekend maakte op zijn verjaardag was dit voor zowat iedereen een volslagen verrassing. De verwachtingen waren hoog gespannen en wij uiteraard benieuwd of ze wel degelijk zouden worden ingelost.

Laten we beginnen met dit geruststellend bericht, Bowie kan het nog steeds. Het combineren van de verschillende aspecten uit zijn rijk gevuld verleden worden hier tentoon gespreid. Een vleugje Thin White Duke of zelfs Tin Machine worden afgewisseld met de gevoelige snaar van de Heaten/reality periode, waar de single where are we now een mooi voorbeeld van is. Zichzelf heruitvinden zoals Bowie in het verleden heeft gedaan, is er deze keer niet bij. Echt treurig zijn we daar niet om.

David Bowie - The Next Day - snoozecontrol.be

Here I Am Not Quite Dying ! ...... schreeuwt Bowie in de openings track The Next Day.
Of we daar wel even notie van willen nemen.

David Bowie is dus terug. Op z'n verjaardag een single+ clip uitbrengen, en een aankondiging van een nieuw album. Niemand heeft het ooit in de gaten gehad.
2013 kon haast niet beter beginnen.
Want hadden we ons eigenlijk al niet verzoend met het idee dat Bowie voorgoed de bizz achter hem had gelaten ?
Nee dus, en de verwachtingen waren gespannen. Is het ook de moeite waard geweest ?
Ik zeg volmondig ja. Want The Next Day is absoluut de moeite waard.

Je kunt makkelijk beweren dat emotie's en de jubelstemming een rol spelen voor een beoordeling, maar het album mag gewoon gehoord worden.
De plaat bevat vooral een sfeer waar een lekker portie wordt gerockt.
Hoekige stijlvolle gitaarpartijen met gitarist Gerry Leonard in een soort Fripp rol en de trouwe Earl Slick die het rock 'n roll gehalte uitstekend invult.
Bowie zingt goed, geen misverstand daarover. Zijn stem klinkt wat ouder, doorleefder ook, maar stijlvol en passend bij de songs.
Zoals al veel gememoreerd en ook absoluut waar, is dat Bowie enigzins teruggrijpt naar het verleden, alleen wel in een eigentijdsere jas en met allure gedaan.
We horen weer wat funky riffs, er zijn wat weirde momentjes, her en der wat glamrock ( ( You Will ) Set The World On Fire.) maar bovenal erg vertrouwd Bowie.
Where Are We Now ? is hard op weg om een klassieker te worden wat mij betreft.
Dit is dus gewoon een pareltje. Een gepassioneerde Bowie met veel emotie, terugkijkend naar zijn Berlijn verleden, en hoe het er nu voor staat.
Uiteindelijk 1 van zijn meest essentiele songs op The Next Day.
Dit mag ook gezegd worden van de afsluiter Heat.
Beklemmend zoals het op 1Outside was. Prachtige song.

Maar het meeste wat er tussen in zit is ok. Valentine's Day en Dancing Out In Space vind ik wat minder, maar zelfs dat zijn verre van echt slechte songs.
Wat vooral opvalt is een gepassioneerd album, met pit en spelplezier.
Ook een Bowie die niet vernieuwd, is uitstekend in staat gebleken om een plaat te fabriceren die over de gehele linie aardig boeit.
En ik, met velen, hadden ook niet echt meer een waar meesterwerk verwacht.
Dat is The Next Day dan ook niet, maar het staat als een paal boven water dat hij de hoog gespannen verwachtingen heeft ingelost.

Zal meteen bekennen dat ik nooit een (groot) Bowie fan ben geweest behalve van zijn vele hits. Ooit nog de albums Let's Dance, Tonight en Black Tie White Noise beluisterd maar eigenlijk meer voor de hits. Tin Machine heeft ook een paar luisterbeurten gekregen. Denk ook niet dat ik nog een echte fan wordt na het beluisteren van dit album. Die stem blijft heel herkenbaar en is het meest interessant element naast de teksten wat mij betreft. Er is muzikaal genoeg om fijn te vinden die me vaak doet herinneren aan zijn werk in de 80s en 90s. Behalve Where Are We Now? heb ik nog geen andere favorieten alhoewel de springerige How Does The Grass Grow? en pretentieloze Dancing Out In Space me wel amuseren. Voorlopig 3.5 sterren en weet niet of dat nog meer gaat worden.

Ondanks dat ik veel respect heb voor de man en zijn keuze om een comeback te maken na elf jaar, vind ik dat The Next Day zijn minst boeiende plaat is in zijn immense discografie.
Nu wist ik al honderd procent zeker dat The Next Day in ieder opzicht nooit een klassieker zou worden, maar dat het zo weinig zou bieden had ik ook niet echt verwacht. Ik zie het een beetje als een wegwerp plaat. Leuk voor die ene keer, maar daar blijft het ook bij. Hoe fijn sommige nummers ook zijn of hoe sterk het tekstueel weer is.En ik heb wel zo mijn vermoedens waarom ik vind dat dit zo een lage replay value heeft. De plaat kent heel wat wisselvallige momenten. Er staan hier wel een aantal nummers op die ik leuk vind, maar er staan er evenveel op die ik minder leuk en zelfs slecht vind. De single Where Are We Now? bijvoorbeeld vind ik gewoon afschuwelijk en nog eens zeikerig ook. Hoe hoog het nummer ook genoteerd staat.

En dat is een beetje het grootste probleem op deze plaat; David Bowie is wel mee met zijn tijd, maar dat is niet op de positieve manier. Hij is vooral mee met zijn leeftijd en ook dat van het merendeel van het publiek. En dat is niet zo een vreemde keuze, want 3/4 van dat publiek hebben de seventies, zijn hoogtijden, meegemaakt. Maar daartegenover staat wel dat het jonger publiek, die hem pas hebben ontdekt tijdens zijn hiatus, niet echt veel kunnen met deze plaat.
Waar zijn oudere platen nog een soort van jeugdigheid bevatten, is die jeugdigheid samen met zijn (destijds) unieke stem verdwenen en heeft het plaats moeten maken voor een soms cynische 'fuck the youth' mentaliteit. En alhoewel het een beetje zijn doel was om een dergelijke mentaliteit aan te meten, vind ik het zonde dat dit ten koste werd van zijn jeugdigheid. Het eeuwige kind is dan toch oud geworden.

Ik heb hem nu een keer of 5 geluisterd en tijd voor een eerste oordeel! De eerste indruk is die van "goede plaat!", alhoewel ik van meet af aan gelijk al wist met geen Ziggy of Hunky te maken te hebben. Maar na verloop van draaien wordt duidelijk dat dat ook zeker geen referentiekader moet zijn, anders kom je pijnlijk bedrogen uit. Bowie schraapt hier zijn collectieve muziekkennis bijeen en pakt wat hippe dingetjes her en der op om een uiterst fijn te beluisteren plaatje te maken, meer is het niet. Weg urgentie, weg vernieuwing en weg nieuwe kameleonhuid. Dit is gewoon popmuziek van de betere soort, zoals er tienduizenden bestaan. Neemt niet weg dat de stem van de meester en de soms indringende teksten wel blijven hangen en doen terug mijmeren. Maar een nieuw meesterwerk is dit niet.
Eigenlijk is het beste kruit al verschoten na nummer 5. Daar zit nog echt wel een meeslependheid en felheid achter, maar vanaf nummer 6 wordt het bijna carnavalesk en een beetje ordi zelfs. Valentine's Day begint bijna als een routineus rockstampertje waar ook Robbie Williams of plattere artiesten hun hand niet voor zouden omdraaien. En eigenlijk blijft dit discutabele niveau een beetje aanwezig. Het zijn wel lekkere nummers, maar niet Bowie-waardig. Behalve de afsluiter, die weer lekker duister en onheilspellend is. Maar de plaat laat toch teveel honger bestaan naar betere tijden in plaats van op zichzelf te staan. Sowieso wordt teveel gerefereerd aan allerlei passé rockclichées die Bowie niet nodig heeft en meer bij een modaal spacerock bandje zouden passen.

Cees van Rees beschrijft in zijn artikel ‘Consensusvorming in de literatuurkritiek’ hoe literatuurcritici steeds meer overeenstemming bereiken over de eigenschappen van het werk van de besproken auteur. Dit leidt vaak tot napraterij. Werkimmanente eigenschappen spelen volgens Van Rees immers nauwelijks een rol, maar de reputatie van de auteur en die van de critici die eerder werk bespraken, zijn bepalend. Toen David Bowie na tien jaar een nieuw album uitbracht, waren de recensies lovend. Vijf sterren waren geen uitzondering. Toen ik The Next Day zelf kocht en ongeveer een week lang dagelijks beluisterde, moest ik aan het einde van die week sterk aan Van Rees’ artikel denken.

Een betere titel voor The Next Day was Bowie plays Bowie geweest, want dat is wat hij doet: David Bowie zijn, alsof hij een consensus met zichzelf bereikt heeft waar David Bowie eigenlijk voor staat. Dat is niet de kameleonistische zanger die zichzelf in het verleden keer op keer opnieuw uitvond en nu weer met een heel ander geluid aan komt zetten, maar iemand die zijn carrière door heeft genomen en zijn nieuwe album daar zo ongeveer op baseert. Zo’n beetje alles op The Next Day doet sterk denken aan eerder werk van Bowie zelf, of van artiesten waar hij nauw bij betrokken was.

Het begint met het lompe, vormloze titelnummer waarin Bowies glamrockperiode aan het geluid van Lodger wordt gekoppeld. Het overtuigt niet, in tegenstelling tot ‘Dirty Boys’, dat zo op The Idiot van Iggy Pop had kunnen staan. ‘Where Are We Now’ is een vrij typische Bowie-ballad, evenals ‘You Feel So Lonely You Could Die’. In het eerste nummer kijkt Bowie terug op zijn periode in Berlijn, het tweede is naar een regel uit ‘Heartbreak Hotel’ van Elvis genoemd. Hoezo The Next Day? Bowie is constant aan het terugkijken.

Dat is niet zozeer het probleem met de plaat. Mijns inziens is het jammerder dat het album sterk overhelt naar de glamkant. Dat levert een aantal flauwe rockers op, alsof Bowie vooral Bowie wil zijn voor al zijn fans van middelbare leeftijd, met verwassen bandshirts en ongewassen, lange, grijze haren. ‘(You Will) Set the World on Fire’ is wat dat betreft een dieptepunt. Het is kritiek die ook in recensies geuit is, maar ja, het is Bowie, dus kreeg hij alsnog vijf sterren. Zo bont wil ik het zeker niet maken.

Natuurlijk ga ik nu reacties krijgen als ‘Zo negatief en je geeft toch 3,5 ster?’ en ‘Bowie hoeft zichzelf niet meer te bewijzen’. Ik wil beide tegenargumenten graag ontkrachten. 3,5 ster staat gelijk aan een zeventje, omdat ‘Where Are We Now’, ‘Dirty Boys’ en ook het fraaie ‘The Heat’ gewoon heel sterk zijn. Ook ‘Love is Lost’ mag er zeker zijn. Het compenseert het zesjesrockwerk wel. Een zeventje is evenwel wel erg mager als het van een grootse comeback te spreken, en laten wel zijn, voor Bowie is een zeventje als rapportcijfer ook een beetje teleurstellend.

En hoeft Bowie zich niet meer te bewijzen? Als hij gewoon door was gegaan met degelijke albums maken, zesjes en zeventjes, was dit de zoveelste in de reeks geweest van een muzikant die gewoon een beetje lui is geworden. Nu wordt het gepresenteerd als een grootse comeback, terwijl het album eerlijk gezegd gewoon klinkt alsof Bowie jaren door heeft zitten pruttelen en andere degelijke albums heeft zitten maken. Het is jammer dat een artiest die zoveel stijlen uit heeft geprobeerd en nooit te beroerd is geweest om aansluiting te zoeken bij nieuwe muziekgenres als new wave, disco en drum ’n bass, zichzelf herhaalt. Bowie hangt graag rond met Arcade Fire, dus waarom geen flirt met hun geluid? Bowie heeft zijn bewondering voor Frank Ocean geuit, dus waarom geen mooie r&b-plaat? In mijn ogen zou dit een echte Bowie zijn geweest als hij zichzelf opnieuw had uitgevonden.

Ik snap ook wel dat er mensen zijn die het fijn vinden dat Bowie gewoon doet wat je van hem zou verwachten, dat zeker hoor. Maar aan de andere kant: ik zou het zelf ontzettend jammer vinden als Kanye West, qua kameleonistisch gedrag, vernieuwingsdrang, schijnbaar peilloze creativiteit en supersterstatus eigenlijk de David Bowie van nu, in 2045 terugkeert naar het geluid van zijn debuut The College Dropout? Zal ik zeggen dat dat mag, omdat The College Dropout nu eenmaal een klassieker is en West zichzelf al ruimschoots bewezen heeft, of zal ik lichtelijk teleurgesteld zijn omdat hij zichzelf niet opnieuw uitgevonden heeft en is gaan doen wat een groot deel van zijn fans van hem verwacht? Het laatste scenario lijkt me heel wat plausibeler.

Het is al bijna weer twee jaar geleden sinds The Next Day uitkwam. Ik was bij de release van het album ontzettend enthousiast maar was ergens in mijn achterhoofd bang dat mijn enthousiasme iets te maken zou hebben met het lange wachten (en wellicht zelfs met alle positieve recensies...)

Nu twee jaar later ben ik daar niet meer zo bang voor; The Next Day is nochtans mijn favoriete album van het decennium en van zeldzaam sterke kwaliteit. Van rauwe openingsknaller The Next Day tot ballads als You Feel So Lonely You Could Die en Heat is dit een instant klassieker. Sommigen hebben hem omschreven als "Bowie doet Bowie", ik begrijp de opmerking maar ik denk dat "Bowie vind Bowie alweer opnieuw uit" een betere connotatie is. De liedjes zijn ook direct persoonlijk, wanneer ik Where Are We Now opzet zit ik (net als vlak na de release) in gedachten weer op mijn fiets door een besneeuwd Berlijn.

Een prachtig album.

Het moet even na zevenen op een gewone doordeweekse dag in het jaar 2013 zijn geweest. Snel begaf ik mij naar de wekkerradio in mijn moeders slaapkamer. Dat ding was niet kapot te krijgen en luidde de dag, zoals altijd, weer vrolijk in. Mijn moeder leefde toen al niet meer. Zij was het jaar ervoor overleden. Er was nu niemand meer die mij voor straf op mijn kamer kon laten zitten.
Bovendien wilde de Major ook niet àltijd de troostende held uithangen!

Ik boog mij voorover en stond al klaar om het knopje van het lawaaierige apparaat in te drukken.
Hoorde ik het nu goed? Ik kon mijn oren niet geloven. Was dat een nieuwe Bowie?
Wat klonk zijn stem oud, dacht ik nog.

Ik had de (dubbel)elpee nog nét voor mijn verjaardag in huis. Ik weet nog heel goed dat ik er erg blij mee was. Het feest kon beginnen en net als toen werd Bowie dé fuifartiest op een verjaardag!
Ook dit jaar gaan we het samen vieren! Zij neemt haar favoriete platen van Udo Jürgens mee en ik die van Bowie.

Beide artiesten zijn helaas niet meer onder ons, maar wat is het fantastisch dat ik na jaren mijn oude vriendin teruggevonden heb!

Love is lost!

Love is not lost!

Naar aanleiding van de docu gisterenavond op tv. Nog maar eens deze dubbelaar opgezet. Bij uitkomen viel ie me een beetje tegen eerlijk gezegd. Maar nu hem vaker beluisterd te hebben. Kant 1 bijna fantastisch, kant 2 fantastisch, kant 3 wel ok, kant 4 weer beter.....
In totaal toch 4*

In mijn (oude) CD-wisselaar, die ik meestal op full shuffle heb staan, zit o.a. momenteel The Next day en Godbluff (VDGG). Bij de intro van het nummer Arrow dacht ik dat ik David Bowie zat te luisteren. Lijkt er toch verdomd veel op dat Bowie een fan van Hammill is geweest.

Net als miljoenen mede aardbewoners en Bowie-addicts werd ik ook aangenaam verrast wakker op 8 januari 2013, met de aankondiging dat David Bowie op zijn verjaardag een nieuw nummer uitbracht "where Are We Now" tegelijk met de aankondiging dat er twee maanden late rop 8 maart een heel nieuw Album zou verschijnen "The Next day". In geen 40 jaar heb ik zo uitgekeken en in spanning gezeten als voor dit album.

Op zich is het al een Olympische prestatie om in deze tijd met Twitter, FB, Google etc. etc zo'n groot geheim te bewaren.. Al de musici die meespeelden op het album hadden een geheimhoudingsplicht en hebben zich daar heel goed aan gehouden. Het nieuws sloeg dan ook in als een bom en het werd Bowie's eerste nr. 1 album in Nederland (Van niets op 1 binnen).

Op de single, het eerste muzikale levensteken in 10 jaar tijd, klonk Bowie fragiel maar ook gevoelig. Een melancholiek nummer vol reflectie. Het voert duidelijk terug naar zijn Berlijn-jaren, blijkbaar een periode die een onuitwisbare indruk bij hem heeft achtergelaten. (het is geen publiek geheim dat Bowie zich door overmatig coke gebruik nog maar weinig van zijn Amerikaanse periode kon herinneren tussen 75-77).

Terug naar The Next days, in de twee maanden wachten kwam er mondjesmaat wat nieuws naar buiten, de hoes, een remake van de Heroes hoes (ook weer een verwijzing naar de Berlijn periode) met een wit kader uit Bowies gezicht gehaald met daarin de album titel.
De meningen waren ook hierover verdeeld, sommigen vonden het een statement, zelf had ik liever een heel nieuwe hoes gezien van de man met een van de meest fotogenieke gezichten uit de popmuziek.

Het album zelf heeft voor iedere `Bowie fan wel wat te bieden, het is een staalkaart met invloeden uit vrijwel zijn volledige oeuvre.
Rock - ballads - dance - avant garde - het komt allemaal aan bod.
De nummers worden enthousiast en gedreven gespeeld en Bowie zingt echt de sterren van de hemel, iets waar ik huiverig voor was, gezien de breekbare voordracht in Where Are We Now, de eerste single.

Het Album opent met de titeltrack, een nummer dat ook zo tussen de nummers van de Heroes tracklist had gepast, alhoewel ik er ook wel Lodger invloeden in hoor. Een stevige binnenkomer!

Dirty boys, dat volgt, brengt mij terug qua sfeer naar Aladin Sane, een Pompende Sax op een wat beukende gitaarlijn en Bowie die met een stem zingt die hij niet vaak op die manier gebruikt. Een groeinummer!
De tweede single (The Stars Are Out Tonight) begint met een stuwende gitaarlijn die duidelijk referenties heeft met Reality. Een heerlijke old-school Bowie single, die nog jaren voort kan. Het nummer kwam met een superclip waarin Bowie en Tilda Swinton een staaltje top acteren laten zien.

Love is Lost opent met een dwingend orgelgeluid dat de gitaren ondersteunt. Bowie zingt met een urgentie alsof hij ons een serieuze boodschap wil overbrengen, het orgelgeluid blijft hem het hele nummer begeleiden. Een bijzonder nummer!

Valentine’s day, een lekker gitaarnummer dat zo op diverse Bowie albums had kunnen staan (Tonight - Reality) lekkere gitaren en een pakkend refrein.

Daarna het nummer waar ik vanaf het begin het meeste moeite me heb gehad: If you can see me, ik schakeer het onder Avant Garde, maar dat is het ook niet echt. Het zou naadloos passen op Earthling, Bowie’s drumm& base gedreven album uit 1997 ( en mijn minst favoriete uit zijn hele oeuvre).
De eerlijkheid gebeid mij te zeggen dat ik dit nummer altijd skip.

Het wordt gelukkig snel vergeten wanneer de eerste klanken van I’d rather be high door de luidsprekers klinken. Een geweldig nummer dat opent met een stevige gitaar over een roffelende drum. Bowie zingt op een manier die hij in zijn begin jaren vaak toepaste bij zijn songs, vandaar dat dit mij terug brengt naar (The Man who solide the world - Hunky Dorry en Ziggy Stardust).
Blijft mooi!

Boss of Me, brengt mij weer terug naar Reality, muzikaal en qua zang. Stuwend en gedreven…

Dancing Out in Space is ook old vintage Bowie ik zeg Lodger, maar hoor ook veel swingende lijnen erin die refereren aan Tonight. Bowie’s stem klinkt verrassend jong op dit fijne nummer.

How does the grass grow, een groeinummer met flinke potentie. Het intro zou niet misstaan op Heroes, maar de muzikale lijn verderop in het nummer met het jengelende koortje is typisch Bowie, het heeft veel in zich (Scarry Monsters - maar ook Heathen)

(You will) set the world on Fire opent als een nummer van The man who sold the world…. Stevig! Een van de echte Rock nummers.

Dan wat mij betreft het prijsnummer van The Next day: You feel so lonely you could die. Fantastisch! Het begint met een mooi Bowie koortje en dan de Maestro zelf, hij zingt dit zo emotioneel dat referenties met Station to Station dringen zich direct melden, het kan zo tussen Word on a wing en Wild is the wind geplaatst worden. Een evergreen!

Heat de afsluiter heeft een duistere sfeer en Bowie zingt het krachtige maar met een zelfde rust als Where are we Now.
Dat maakt die twee nummers echt tot The Next Day nummers qua sfeer en stijl.

Bowie heeft zoveel mensen blij gemaakt met dit super album op een onverwacht moment. Helaas kwam er nog maar 1 opvolger drie jaar later, Blackstar, waarna vrijwel direct het doek viel voor een van de allergrootste, wellicht meest originele en gedreven zangers in de moderne muziek.
Een chapeau is hier zeker op zijn plaats.