Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

De muziek spreekt voor zich, maar toch is het noodlottige verhaal en de muziek die erop staat onlosmakelijk met elkaar verbonden vind ik. Als Curtis nu nog had geleefd had dit album misschien niet de status gehad die hij nu wel heeft. Maar we zullen nooit weten of dat zo zal zijn of niet.

Ik kan deze een stuk beter waarderen dan Closer, al vind ik het onderlinge verschil nu een stuk kleiner dan toen ik Closer voor het eerst gehoord had. Prachtige postpunk albums die beslist bij de top in het genre behoren en beslist niet zijn weg te denken zijn voor liefhebbers van het postpunk/new wave genre.

En ja op een andere manier is dit net zo goed als The Cure, alleen is dit een stuk depressiever nog waardoor ik dit soort albums niet al te vaak beluister.

Het noodlottige hieraan gaat het voor mij echt niet beter maken. Ik vind het gewoon niet mooi. Musician heeft eigenlijk beter dan ik omschreven waarom ik van dit album niet echt kan genieten. Dit is gewoon mijn ding niet.

Dat kan, niets mee mee ook trouwens, misschien dat je hem later alsnog kunt waarderen. De belemmende sfeer blijft voor mij ongeevenaard op dit album, deze blijft mij in de greep houden van begin tot eind. Hier staan ook geen skip momenten op, maar is een echt kop-staart album. Ik heb aan deze en closer trouwens ook genoeg in huis van Joy Division, al die verzamelaars of die combi verzamelaar met New Order kunnen mij gestolen worden. En om Substance en Still er nog bij te gaan kopen daar ben ik geen fan genoeg voor denk ik.

Altijd een depressieve rot band gevonden, deze Joy Division. Muzikaal ééntonig en tekstueel suïcidaal. Ieder nummer gaat in de andere over op hetzelfde monotone zwarte ritme.

Ian Curtis had dringend behoefte aan psychiatrische hulp, maar kreeg deze niet. In plaats daarvan maakte hij twee platen waarin hij zijn doodswens al aankondigde, en niemand hield hem tegen!!
Je moet de gevoelens van Curtis wel echt kunnen invoelen wil je hier enigszins 'iets' in horen.

De film die Anton Corbijn maakte is overigens wel te gek.

hahaha ...

De teksten zijn op dit album veel minder suicidaal dan de mythe wil doen geloven. Beter luisteren.
Hetzelfde monotone zwarte ritme. Okee voor dat zwarte, maar monotoon? Niet akkoord.


Het helpt om wat meer te lezen over depressie en suicide om te ontdekken dat je raaskaalt.
Maar je geeft in je laatste zin zelf al een mogelijke verklaring. Ik heb geleerd te zwijgen
over dingen waar ik onvoldoende kennis over bezit. Of mijn woorden te wikken.

Als 1079 mensen deze plaat van "een depressieve rot band" gemiddeld 4,24 sterren gunnen
dan zou het best wel eens kunnen dat ze daar een goede en te respecteren reden voor hebben.

Jij hebt er maar 2 sterren voor over. Daar heb ik dan geen probleem mee. Ieder zijn mening.

Je wilt toch niet beweren dat Ian Curtis 'gezond was tussen de oortjes'? Met alle respect overigens, een 23 jarige hoort vol levenslust te zitten en niet zijn nek in de strop te steken, daar hoef je geen deskundige voor te zijn.

En een man van middenveertig hoort niet dit soort populistische prietpraat ("van dik hout zaagt men planken") uit te slaan.

Beetje respect voor mensen met een andere mening dan de jouwe en wellicht enige bagage in hun rugzak - tenzij je uiteraard wilt dat wij een psychopathologisch rapport compileren aan de hand van je schilderwerk - wie weet wat voor populistische symbolen daar weer in verstopt zitten.

Gelukkig heb je een uiterst herkenbare avatar, want regelmatig deins ik terug voor je uiterst ongenuanceerde, botte praat - ook nu weer Zo vaardig als je wellicht met je kwast bent, zo bot ben je met je vitrioolpen.

Je neemt het allemaal wel erg zwaar op.
Ik zie niets populistisch in wat ik vind, Curtis heeft toch op zijn 23ste zelfmoord gepleegd. Dat is feitelijk diep triest. Om dat dramatische feit te benoemen is niet populistisch, het is de realiteit.
Ik hoor op die twee platen dat zijn gemoedstoestand toen al niet bepaald positief is. Dat mag ik toch vinden?? Het is toch geen fanclub site?

The biographical fallacy - google daar maar eens op - ik moet er telkens weer op blijven wijzen: de directe relatie die continue gelegd wordt tussen biografie en artiest. Elk artefact wordt dan als een expressie van de biografie geduid, terwijl jij als artisan echt beter zou horen te weten. Eenmaal als een werk is gemaakt, is het autonoom en bepaalt het publiek wat het is. Mij interesseert het heel zelden wat een artiest allemaal over zijn werk te vertellen heeft. Het doet me wat of het doet me niets, punt uit en vandaaruit associeer ik zelf wel verder (of niet).

Het populistische zit 'em in jouw wijze van presenteren van feiten, die geeft me gewoon dédain. Jij als kunstenaar zou beter moeten weten dan te schamperen over een andermans lot - existentialisme, ooit van gehoord? Niet iedereen ervaart een existentiële levensstrijd op dezelfde wijze en het zijn niet de minst gevoelige mensen die het zwaar met een aardse existentie hebben.

Nee het is geen fanclubsite, maar je kan je woorden wel zorgvuldiger kiezen - en dat je niets met dit abum hebt, so be it; ik word bijv. niet warm of koud van het meeste van het solowerk van John (en Yoko); maar dat ga ik daar niet breeduit lopen verkondigen.

Ik heb Curtis' medisch dossier niet nodig om UP te kunnen smaken.
Dat er op Closer persoonlijk leed van de zanger binnensijpelde is bekend.

Het is nochtans erg gezond om je gevoelens te ventileren door middel van kunst.
Het wordt mensen die vatbaar zijn voor depressies alvast erg aangeraden.

Hoe jij over de twintiger Kurt Cobain denkt kan ik al raden.
Neemt niet weg dat ik zijn muziek best intrigerend en pakkend vind.

De stelling dat je je moet inleven in de psyche of gemoedstoestand van de zanger
om deze platen te kunnen smaken, vind ik kortzichtig. Dat de muziek je niet aanspreekt
kan ik begrijpen. Maar ik hoef echt niet te weten wat er in het hoofd van de schrijver omging
om zijn teksten of muziek te kunnen waarderen. En dat suggereer je wel.

Deze muziek spreekt voor zich: de volle 5 sterren.

Ik vond Kurt Cobain een briljant songwriter, maar zijn suïcide vind ik ' a waste of life' .

Wat ik bedoel te schrijven is dat de muziek van Joy Division zo is gekoppeld aan het lot van Ian Curtis dat die twee voor mij maar moeilijk zijn los te koppelen. De muziek, teksten, donkere en zwarte sfeer en de sombere gezichten van de bandleden en met name Curtis legt een link naar zijn zelfdoding. Ik kan daar niet omheen. Daar ging zijn weg naartoe, dat lag al in de muziek opgeslagen.

Als Suggs van Madness zichzelf had verhangen was ik zeer verbaasd geweest, al die vrolijkheid en die swingende ska, maar bij Joy Division was geen sprankje hoop te bekennen, dood gaan was de enige oplossing.

Vandaar dat ik verbaasd ben dat ik onmiddellijk voor populist en botte hufter wordt neergezet. Zo is mijn reactie op deze CD niet bedoeld. Of wordt iedere kritische noot aan het adres van Joy Division als hersenloos geschreeuw afgedaan?

Nee hoor, maar opmerkingen als onderstaande gaan wel een beetje die richting uit (zeker gekoppeld aan recente politieke verwikkelingen omtrent de ggz, maar da's hier wat off topic). Alsof het een keuze is of je wel of geen geestesziekte hebt...

De realiteit is nou eenmaal anders. Ik zal niet zeggen dat de teksten van Joy Division vrolijk zijn, maar suicidaal zou ik ze ook zeker niet noemen. Daarbij ken ik ook wel goedgeluimde artiesten met nog veel somberdere teksten.

Overigens vond ik Control lang niet zo geweldig als de albums van Joy Division. Het roept wel een erg mooi sfeerbeeld op, maar vond het verder een wat oppervlakkig verhaal.

In Muziekkrant Oor (nummer 25/26) van december 1979
staat het enige interview met Joy Division dat Oor ooit publiceerde.
Paul Evers is er in gesprek met Ian Curtis en Bernard Sumner.

De titel luidt "Debutant in de Angstsector". Enkele quotes ...

Wij werken als groep aan songs. We spelen in een repetitieruimte en nemen dan van alles op, gitaar, bas en drums. Van daaruit bouwen we naar een totale song toe, iedereen heeft daarin zijn gelijke inbreng. De teksten zijn alleen belangrijk in de setting van een bepaalde song. Het vormt een totaal. De tekst schrijf ik ook soms pas als de melodie klaar is, dan bepaalt de melodie grotendeels de teneur van de tekst.

Iedereen denkt er het zijne van, het hangt allemaal van de luisteraar af, van zijn eigen omstandigheden. Je kunt er op verschillende momenten verschillende dingen uit halen. We willen de luisteraar niets opdringen, ook niet onze eigen interpretatie. We laten het liever open.

Onze songs moeten een bepaald beeld geven als je ernaar luistert. Het meeste van de plaat (UP) gaat over brokken emotie. Onbewust, ja, daarom valt er zo moeilijk over te praten. Je verandert in die tijd en de emotie is niet dezelfde meer als je erover praat. Dat is té afstandelijk. Alleen als je erover zingt, weet je het.

Deze week in het 52 essentiële ... topic. (zie hier)

Het is koud onder de hoofdtelefoon als Joy Divisions Unknown Pleasures weerklinkt. Flashback. Mei 1979. In 'Disorder', de openingssong van die plaat, zingt Ian Curtis: "I've been waiting for a guy to take me by the hand". Die man is nooit gekomen en een jaar later stuurt Curtis zichzelf naar de eeuwigheid. Unknown Pleasures was de debuutplaat van de groep die voor Manchester staat zoals je bij Liverpool meteen aan The Beatles denkt. Joy Division was een uniek samengaan van vier muzikanten. De dreigende repetitieve bas van Peter Hook, de recalcitrante gitaar van Bernard Sumner, het droge, meticuleuze drumspel dat soms wel een drumcomputer lijkt, van Stephen Morris en natuurlijk de stem van Curtis: muziektechnisch een complete ramp, maar met zoveel passie dat je er koude rillingen van krijgt. Het kwartet onstond op de mesthoop van de punk, maar creëerde een eigen, nieuw geluid. Of beter: twee geluiden. Want de songs van de Mancunians getuigden afwisselend van een trage, majestieuze treurnis en een splijtende agressie. Curtis verhaalt in zijn teksten over verlies en vereenzaming, over verwarring en vervreemding. Vertwijfeling ligt aan de basis van zijn werk, een gevoel dat versterkt wordt door de troosteloze muziek. In 'New Dawn Fades' luidt het: "A loaded gun won't set you free / So you say". Een touw echter wel en de zanger van Joy Division verhangt zich op 18 mei 1980. Mei is een gevaarlijke maand. En het blijft koud onder de hoofdtelefoon.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

JD creëerde het eigen geluid natuurlijk niet zelf. OK, de songs zijn hier debet aan.

Maar een bijzonder groot aandeel in het kenmerkende "holle" geluid had natuurlijk producer Martin Hannett !

Dat "holle" geluid hadden ze zelf liever niet gehoord als ik me niet vergis.
Daarom heeft New Order met Power, Corruption & Lies gekozen om zonder Martin Hannet te werken.

Juist door die sound klonk deze band als geen andere. Naar mijn mening heeft dat voor een groot deel bijgedragen aan de doorbraak. Alsof het allemaal ergens in een oude leegstaande fabriek is opgenomen. Van het rauwe nog punkachtige (Warsaw) naar het duistere undergroundgevoel was het resultaat en een belangrijk onderdeel van de succesformule. Niet dat ik het zo zeer zie als formule (dat woord klinkt mij te commercieel), maar de productie heeft tot doel gehad een bepaald gevoel op te wekken (is mijn overtuiging) en zelden is dat zo goed gelukt als op de platen van JD geproduceerd door Hannett.

Het holle geluid geeft de sfeer weer van opgesloten zitten in je eigen lichaam.
Een verdoofd gevoel; wat je ook hebt bij bijvoorbeeld een slapende voet.

Om de songs wat naakter te beluisteren zijn de Peel Sessions interessant.
Daar komt geen Hannett aan te pas. JD was aanvankelijk best wel tevreden met Hannett,
dacht ik. Maar het klopt dat zijn aanpak op Movement New Order te veel verlamde.

Ik denk eerder dat de drugges Hannett verlamden en hem disfunctioneel maakten. En vervang laat dat "best wel", maar weg - zonder Hannett waren zowel Unknown Pleasures en Closer - en de 12's for that matter - nooit geworden wat ze nu zijn.

Lees anders ook James Nice - Shadowplayers, The Rise and Fall of Factory Records er maar eens op na. Ere wie ere toekomt, MH

En vooral citaten van ene heer Hook over Hannet moeten cum grano salis worden genomen; het schijnt dat die tegenwoordig een aanhanger achter zijn auto heeft om zijn ego te kunnen vervoeren

Dit is mij nou uit het hart gegrepen, wat Ian Curtis hier weergeeft. Vooral dat woord : Onbewust !

Hij onderstreept hoe de mythe de werkelijkheid geweld aan deed.
Ik herhaal graag dat Curtis een dichter en observator van de vervreemding was.

De suicidale neigingen die men in de teksten meent te moeten horen
worden maar op het einde (sommige nummers op Closer) autobiografisch.
Mensen die UP op MuMe aan Curtis' suicide willen linken doen me steigeren.

Eén van de redenen waarom ik UP hoger inschat dan Closer
is precies omdat ik het tekstueel toegankelijker vind. Ian de ziener.
Bij Closer zit ik net iets te dicht (close) op de huid van de schrijver zelf.

@Mjuman
JD stond "best wel" huiverig tegenover synth effecten na de kater
van het onuitgebracht Warsaw album. Het is pas in hindsight dat ze
de haast magische benadering van Hannett wisten te appreciëren.

Neemt niet weg dat Ian met platen van Kraftwerk rondliep
en Stephen in 1979 al met elektronische drumpats op de planken stond.
Alles wat New Order zou worden was al van heel in den beginne aanwezig.

Helaas was bij het worden van New Order niet meer alles van in den beginne aanwezig.

Het zal nooit wat worden tussen Joy Division en mij, vrees ik.. Ik ga mensen al het haar van hup hoofd doen trekken van onbegrip, maar ik vind het vrij saai. Op enkele uitzonderingen na, zoals 'She's Lost Control' en het snedige 'Interzone'. Ik blijf echter proberen, want ergens heb ik ook weer het gevoel dat dit iets is wat je tijd moet geven.

Je bent niet alleen AOVV.
Met Disorder is het wel al aan het lukken moet ik zeggen.
Atmosphere en The Eternal van Closer doen hun werk ook al.
Ik vind het wel vreemd dat Atmosphere op geen van beide platen te vinden is.
Prachtig nummer.

Wat Joy Division voor mij goed maakt is de sfeer die de muziek uitademt die ik apart blijf vinden. Meest sfeervolle muziek die ik ken qua rock dan. Het zijn ook allemaal nummers voor mij die nooit gaan vervelen omdat je over de teksten kan blijven nadenken. Plus het revolutionaire wat Joy Division heeft gedaan voor rock muziek blijf ik fascinerend vinden.

Die is als single uitgebracht en is o.a. te vinden op de verzamelaar Substance.

Het was destijds - in het post-punk tijdperk - niet ongebruikelijk dat de numers die als single werden uitgebracht niet ook op een album verschenen. Sommige bands brachten zelfs helemaal geen albums uit, maar enkel 7" en/of 12". Vgl. het vroege werk van de Sisters dat op 12" werd uitgegeven (en later op een verzamelaar is gezet).

Ahzo.
Ik dacht dat New Order daarin de uitzondering was.
Maar nu je het zegt. Love Will Tear Us Apart is ook niet op een album te vinden.
Ik vind dat een beetje zonde eigenlijk. Beide nummers hadden de platen zeker niet zwakker gemaakt volgens mij.

Ga maar eens op Discogs kijken bij sommige postpunklabels. Veel bands staan niet eens op MuMe omdat ze ueberhaupt geen albums uitbrachten.