Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Interzone vind ik nog steeds het minste nummer op dit album.

Interzone is dan ook het buitenbeentje.

De riff is geleend van een bestaand nummer (ben vergeten welk)
en Joy Division heeft er dan zelf een draai aan gegeven. De oude versie
(te horen op het Warsaw album) heeft ook een ander arrangement.

Precies omdat een extra stem werd toegevoegd (ik dacht die van Hook)
in de song, kreeg het nummer een nieuwe dimensie en werd het alsnog
weerhouden om op UP te verschijnen. Maar je hoort dat het nummer
anders klinkt, niet echt helemaal hun eigen ding is maw.

'Interzone' is gebaseerd op de backing-track van F. Porter's single 'Keep On keepin' On'. Dat nummer werd de band aangedragen door de producer van het onofficiële debuutalbum dat in mei 1978 werd opgenomen en in 1994 (?) alsnog werd uitgebracht onder de titel 'Warsaw'.

Ik vind het een redelijk nummer. 'Wilderness' is voor mij de zwakke broeder.

Vind het maar matige nummers. Ze voelen door hun korte lengte aan als fillers.

Ik vind Wilderness juist prachtig in het geheel passen.

Dat wel ja, maar heb een beetje het gevoel dat het een overgebleven track was, die ze ook maar even op het album gegooit hadden.

'k zou zo zeggen: ga minder op je gevoel af en blijf vooral luisteren

edit mod

Interzone en Wilderness zijn ook voor mij de mindere nummers van het album. Als trio met Shadowplay wel passend in de trackvolgorde, maar niet van het niveau van de andere nummers.

Mss was 'Autosuggestion' een betere keuze geweest - een nummer dat (samen met 'From Safety to Where?') afkomstig is uit de UP opnamesessie. En dan als afsluiter van kant één achter 'Insight'. Kant twee zou dan openen met 'New Dawn Fades' en 'Wilderness' en 'Interzone' zouden ontbreken. Of juist als opener van kant twee, voor 'She's Lost Control'.

Maar dat zou het album wellicht een te laag tempo gegegeven hebben gezien de uiterst introspectieve nummers (ook wat betreft klankbeeld) als 'Candidate', 'Insight' en 'I Remember Nothing'.

Is goed .

Ik heb Wilderness altijd prachtig gevonden. Voor mij is het puur en alleen Interzone die ik duidelijk minder vind dan de rest.

sorry Chameleon Day,
maar dingen als de Wombats komen er bij mij absoluut niet doorheen, dat soort muziek kan ik al echt helemaal niet luisteren
ik ga denk ik eens een gokje wagen op Closer dan

Excuus als er ook een enkel relevant zinnetje tussen de off topic zooi stond. Even wat opgeruimd. Voor feedback sta ik, zoals immer, niet open

New Dawn Fades en Day of the Lords geven prachtig de wanhoop weer van Cutris. Bij die nummers heb ik echt zo iets van: Dit album is gewoon 5 sterren waard. De pure wanhoop van Curtis komt in mindere maten voor in Wilderness en helemaal niet in Interzone. Vooral die laatste is gewoon een vreemde keus geweest om op het album te zetten.

Ok - nu hier zo gegumd is nog even het volgende: Interzone komt al uit de Warsaw-tijd en als je echt kwaliteitsverschil wilt horen moet je eens op zoek gaan naar de allereerste JD-opnamen op Live at the Electric Ballroom, An Ideal for Living (of anders Warsaw); met een beettje zoeken zijn de mp3's wel te vinden.

De band was zichzelf ook wel bewust van de mindere kwaliteit van de twee gewraakte songs, want die waren echt niet standard staple bij de live concerten. De vergelijking met oudere versies van 'standard staple' (She's Lost Control, Ice Age, Insight) laat trouwens zien/horen hoezeer de band gegroeid was in korte tijd.

Misschien een knuppel in het hoenderhok, maar qua album-eindes vind ik de combinatie Interzone - I Remember Nothing sterker dan The Eternal - Decades op Closer. Na het gedreven Interzone is het voor mij duidelijk dat er nog een langzame afsluiter moet volgen, en I Remember Nothing lost die verwachting dubbel en dwars in. The Eternal zou zelf een meer dan uitstekende albumsluiter zijn, maar wordt nog gevolgd door het (wel eveneens ijzersterke) Decades.

Da's geen knuppel, maar een hele grote bom.
De kippenveren vliegen nu echt alle kanten op.
De Closer fanclub dweept echt met het albumeinde.

Je hebt natuuuuuuurlijk wel gelijk

Overduidelijk een mening van een Joy Division rookie

Die ze nog live in de Effenaar heeft gezien toen jij in de 2e klas (nu groep 4) vd basisschool zat

Ik doelde op Rumour, maar inderdaad...ten opzichte van jou kan ik beter

Jongens, jongens laten we - ruim genomen - als OW'ers onder elkaar de pek en veren voor anderen bewaren.

Wat dachten jullie van de hypothese dat JD -of wellicht was het Hannett - van het slot van het debuut de les hadden getrokken om met hun volgende album Closer sterker te eindigen.

Imo is Decades een van de mooiste, meest ontroerende JD-songs, waar ik bijna iedere keer als ik het album draai nog door geraakt word - nb: ik ben dan meestal alleen, want JD (niets voor mijn lief) draai ik slechts incidenteel met maten en in dat geval wordt er alleen gedronken en gemijmerd.

Guilty as charged, aangezien ik Unknown Pleasures nog maar een klein half jaar ken en Closer zelfs pas sinds een week. Maar de indruk die beide albums in die korte tijd op me gemaakt hebben is groot. En een mening kan eventueel herzien worden, wat dat betreft ben ik me er van bewust dat er nog vele luisterbeurten zullen volgen die daartoe kunnen leiden.

Maar op dit moment blijf ik er bij dat ik vanaf het eerste moment Interzone heb gewaardeerd als storm voor de stilte, en bij The Eternal al het gevoel heb naar een perfecte albumsluiter te luisteren. Daarmee zeg ik overigens niet dat Decades dat niet is. Het creëert voor mij een soort van luxeprobleem dat een album met twee zulke goede, indringende nummers wordt afgesloten.

De tijd zal het me leren

Ik neem je uiteraard niets kwalijk
Vooropgesteld dat ik het slot van Closer beter vind dan die van UP, moet ik ook eerlijk bekennen dat mijn favoriete JD nummer, The Eternal, Closer had moeten afsluiten.

I Remember Nothing is de dood. Zwart als de nacht.

Decades is de verrijzenis. Wit als sneeuw.

Where have they been ...

Wat een zalige plaat met als favoriet Interzone.

Het zal wel volledig aan mij liggen. Maar ik begrijp eigenlijk niet zo goed wat er nu zo goed aan deze plaat is. Ik vind er maar weinig aan. Ik heb bij veel nummers de neiging om door te drukken. Het kan mij allemaal niet echt boeien. Ik vind het ook niet slecht, maar wel wat eentonig. Ik sta dan ook wel wat verbaasd bij alle reacties en het hoge gemiddelde.

Maar nogmaals, het zal wel aan mij liggen.

Nee hoor, het kan gewoon je ding niet zijn. Heel goed mogelijk.

Hij benoemt vooral het hoge gemiddelde. Ik denk dat de emotie van Curtis niet echt binnenkomt bij Rogyros, dit is niet echt een plaat van de experimenten en bombast mijns inziens.

Klopt, de emotie komt niet bij mij binnen.
Het is gewoon mijn ding niet. Denk niet dat ik de plaat vaak ga aanhoren.

Ik grijp er eigenlijk ook weinig naar terug, voel dus met je mee.

Dit is een bijzonder album, in die zin, dat je het behoorlijk zwaar op de maag kan liggen. De electronica, depressiviteit en destructie, het moet je haast in de aard liggen om hier helemaal van uit je dak te kunnen gaan.

Ik kan mij wel voorstellen dat er fanatieke liefhebbers van zijn maar ik vind er maar weinig mooie klanken in terug. Ik draai toevallig nu Lionheart van Kate Bush. Dat is inzake schoonheid dan weer van een geheel andere orde, maar wel één die mij meer aanspreekt.

Dit album staat vol met emotie en de intensiteit ervan. Ian Curtis heeft een alles behalve makkelijk leven gehad, epilepsie en op den duur de scheiding met zijn vrouw. Epilepsie heeft hem altijd parten gespeeld op het podium. Met dat alles straalt de plaat vooral echtheid en oprechtheid uit. Ook straalt het iets uit van eenzaamheid. Iedereen voelt zich weleens eenzaam, en deze band heeft dat perfect op een zeer beklemmende manier op deze plaat weten vast te leggen.

Ik snapte eerst het hoge gemiddelde bij deze plaat ook niet zo, maar ben er beslist wel achter gekomen. Wat meer achtergrondinfo over de band en Curtis heeft er bij mij voor gezorgd dat ik er met andere oren naar ben gaan luisteren. Gewoon nog een paar keer proberen, misschien valt hij bij jou op den duur ook wel.

Ik mag hopen dat de muziek altijd voor zich spreekt, los van het eventueel noodlottige verhaal van de leadzanger