Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Dank je Feeder! Track 4 is zooo....mooi ! "but I remember when we were young, I am not afraid anymore but I keep my eyes on the door"

Ian Curtis was niet alleen een getalenteerde muzikant maar ook nog een dichter! Die teksten zijn zo mooi!

Al sinds de eerste luisterbeurt vind ik Disorder en Insight de absolute uitblinkers.

Ja man! Die liedjes zijn gewoon mooi! Ik luister nu naar New Dawn Fades. Tjonge wat is dit toch geweldig! Tja No Future Generatie.(haha) Helaas was ik net iets te jong om JD live te zien.

SHE'S LOST CONTROL!
SHADOWPLAY

Vergeet de magistrale afsluiter niet

En vergeet vooral Day Of The Lords niet Man man man, dat nummer bezorgt mij altijd kippenvel, vooral als Ian Curtis "Where will it end?" zingt

Ja dat is prachtig Mart. Day of The Lords blijft ook een van mijn favorieten. Vooral ook omdat de tekst zo sterk is. Trouwens leuk dat iemand van jouw leeftijd Joy Division zo kan waarderen. (Ik heb even in je top 10 gesnuffeld! ) Bewijst maar weer eens hoe tijdloos deze muziek is!

En ik vind het fijn dat er hier mensen zijn die Joy Division kunnen waarderen Ik ken echt werkelijk NIEMAND in mijn vrienden-/familiekring die dit ook goed vind. Veel mensen vinden het te houterig en vreemd klinken. Maar aan de andere kant is het natuurlijk zo dat smaken verschillen

Ik vind het wel lastig om te zeggen wat deze muziek goed maakt. Sowieso is de manier van spelen uniek: bas en drums op de voorgrond en een gitaar die de 'gaten' in de muziek opvult. Ook de productie op de albums van Joy Division is uniek: de drums klinken hol en er is veel galm (zeker in de zang). Maar het zijn vooral de teksten die het hem voor mij doen: Ian Curtis had net zo goed een dichter kunnen worden. Ik kan mijzelf op de een of andere manier heel goed in zijn teksten vinden.
Eigenlijk ben ik door Joy Division meer op teksten gaat letten bij muziek. De muziek van Joy Division weet me altijd te raken, zo krijg ik elke keer als ik hun album Closer luister tranen in mijn ogen, wat een emotie weet deze band over te brengen (ookal is de muziek zo minimalistisch)!!

(Ik heb op dit moment trouwens heel toevallig mijn Unknown Pleasures t-shirt aan )

Jammer dat je (nog) geen vrienden hebt die JD ook mooi vinden. Maar die vind je vast nog wel. Je bent nog zo jong! Bezoek eens een gothic of new wave party! Vind je zeker mensen die ook jouw smaak hebben.

Je weet vast al dat Martin Hannett verantwoordelijk was voor die typische sound van JD? Zeker voor die tijd was het op de voorgrond plaatsen van de bass en drums vrij nieuw.

Ja die teksten. Ik heb ooit eens een tekstboek gekocht van JD in Londen. Als je de (song)teksten afzonderlijk leest zonder de muziek erbij dan zijn het inderdaad bijna allemaal gedichten.

Ik kreeg van mijn grote neef ooit eens een casettebandje met unknown plesures en wat Still en Closer materiaal er op, 12 of 13 was ik en het bandje zat gelijk vast in mijn walkman.
En inderdaad de teksten zijn ook prachtig als je ze in boekvorm leest.

De eerste keer dat ik deze plaat opzette was dat omdat mijn vader - een fanatieke JD fan - zei dat ik maar eens naar Joy division moest luisteren als ik Interpol zo goed vond.
Het was in de nacht weet ik nog wel.

De eerste luisterbeurd beviel me, maar ook weer niet.

Maar wat wil je ook met de aparte en nog nooit eerder gehoorde stem van Ian die je door de boxen heen hoort knallen - tijdens het 1e nummer 'Disorder' - en de prachtige klanken hoort die de mede JD members produceren op hun manier.

Zo klonken bijna alle nummers in mijn oren, maar er schoot er een meteen het goede keelgat binnen; 'New dawn fades'
Wat een prachtig nummer met het creepy basje, mooie drums, gitaarwerk en niet te vergeten het adembenemende zangwerk van Ian met natuurlijk de onvergetelijke tekst

'Directionless so plain to see,
A loaded gun wont set you free.
So you say.'

Oeff..

Nog steeds vind ik dat een van de beste regels - en tevens beste nummer -ooit gemaakt. Op dit moment - Zo'n 1/2 jaar na mijn eerste luisterbeurt - is mijn lievelingsband (natuurlijk) Joy division.

5* Wat anders?

Zo vader zo zoon! Grappig.

Ja , dat is bij ons met de meeste muziek zo..

Ik heb trouwens wel vrienden weten te overtuigen

Geweldig.

Ik behoor tot de jongere generatie die via de eeuwige vergelijkingen tussen Interpol besloot deze band eens te gaan beoordelen.

Ik ga morgen meteen naar de platenzaak om deze te halen. Alleen het openingsnummer brengt me al in extase. Ik ga nog niet stemmen, maar ik gok op een hoge notering.

Achja zoals Herman al zei: Beter laat dan nooit, hehe.

Ja je bent ook al een oudje van 20!

Ben benieuwd naar je beoordeling

@Blue88: Prima, zo hoor je meteen dat al die vergelijkingen fel overdreven zijn. Joy Division was nog nooit zo populair, jammer dat men ijzersterke genregenoten als Clock DVA of Comsat Angels links laat liggen.

Berichten verplaatst naar New wave / post-punk / gothic aanraders

Als er een plaat is die vorig jaar overuren heeft gemaakt op mij PC dan is het Unknown Pleasures van Joy Division, het is ook de tweede keer dat ik een lang stuk bij dit album schrijf. Mij nieuwe nummer een.

Is er wel een vrolijke kant aan Joy Division? De naam is afgeleid van het gedeelte in een kamp waar nazi soldaten aan hun seksuele behoeften konden komen. Als er een woord is om het geluid van Unknown Pleasures te omschrijven: kil. Het geluid is scherp, langzaam vooruit bewegend en bezeten door de stem en teksten van Ian Curtis.

De plaat klinkt als een diepe depressie vanuit de arbeidsdorpen in het zuiden van Engeland. Waar de regel geldt 'We Live And Die In These Towns'. Muziek is de enigste uitweg om te ontkomen aan een baan bij de gemeente of autofabriek. De huizen zijn grijs, de gezichten van de mensen zijn onbewogen en de enigste kans om nog een beetje uit de toekomst te ontsnappen voor de jongeren is muziek.

Ian Curtis was een door Lou Reed, David Bowie en Jim Morrison geïnspireerde zanger(later ook gitarist) die zich bij het bandje stiff kitten aansloot. Snel werd de naam Warsaw(naar de compleet in de tweede wereldoorlog verwoeste Poolse hoofdstad). Onder die naam verscheen een single 'Warsaw'. De groep had toen al een kleine groep fans in het 'underground-circuit' van Bakersfield en omstreken opgebouwd. Bij het beging van de opnames van hun eerste EP 'A Ideal For Living' werd de naam verandert in Joy Division. De EP werd een groot succes en Factory baas Tony Wilson liet de hoes bij zijn Tv-show in het beeld zien later tekende hij de band met een contract in zijn eigen bloed. Hij zal de band ook laten optreden in zijn show wat een doorbraak voor joy division betekende.

Langzaam aan werd het geluid veel langzamer en warmer wat te horen is op Unknown Pleasures. Een slepende donkere versie van punk, maar op momenten ook bijzonder dansbaar. De teksten van Curtis gaan over zijn epilepsie(aanvallen)(She's Lost Control) en vooral de depressies waar Curtis langzaam aan zal bezwijken. Hij hing zichzelf op net voor de eerste toer door Amerika, geplaagd dat hij van zijn vrouw en van een Belgische vertaalster hield. Opvolger Closer wordt nog uit gebracht maar daarna wordt Joy Division opgeheven en zal de rest van de band later verder gaan in electro vernieuwers New Order.

Stelt de muziek gerust? Nee, er hangt een gigantische wolk van depressie overheen. Is er ook een vrolijk nummer? Nee. Het gaat op een traag eng makend tempo maar door en door. Geen liedjes als de singles 'Transmission', 'No Love Lost' en 'Incubation' die nog bijzonder opgejaagd en punk klonken.


De drums werden naar buiten gezet, het bandgeluid klinkt ontzettend kil en Curtis’s zijn diepe zang werkt alleen nog meer mee aan de al niet al te aangename sfeer op het album. Het heeft een soort oer ritme dat maar doorstamp en doorstamp. Iets wat ik nogal jammer genoeg vindt ontbreken bij Closer. Maar deze plaat is de enigste plaat die ooit Elliott Smith's selftiteld van de eerste plaats heeft afgegooid. En terecht. De beste rockplaat ooit? In mij ogen wel, muziek zal nooit meer zo klinken.

Dit is maar een kleine aanvulling op mij andere revieuw van een half jaar geleden, maar ik vind het fijn om duidelijk te maken waarom deze plaat zo briljant is. Nu dus op nummer een in mij top tien en ik denk dat hij daar nog een tijd blijft staan.

Mooie recensie, D-ark. Goed om eens aan het troosteloze arbeiders-bestaan te denken als je een plaat als deze draait...

Maar dat is juist het tegenovergestelde van wat Curtis was. Hij sprong er juist uit omdat hij tegen de stroom inzwom, zijn pompeuze teksten zijn daar een voorbeeld van. Curtis weigerde het leven van zijn leeftijdsgenoten te leiden.

weigerde sowieso een leven te leiden .....

@D-ark. Mooie beschrijving

Dat viel wel mee. Waarom werkte hij dan bij de gemeente ?

Curtis was een onbenaderbaar, zelfzuchtig, extravagant, moeilijk in omgang en bovenal een donker persoon. Niets aan zijn houding wordt als normaal beschreven in Touching From a Distance door Deborah Curtis. Dat hij daarnaast ook een kleine en een vrouw te onderhouden had, neemt dat niet weg. Heel zijn leven leefde hij in de overtuiging een ster te worden. Het was geen Rock 'n Roll ster uit Hollywoodfilms, hij was echt, dat maakt hem ook meteen zo interessant.

Als je bij de gemeente werkt wil dat natuurlijk niet zeggen dat je een doorsnee persoon bent.

uhhh ....

Kijk, als je daar dan al je voldoening uithaalt, ja... dan kom je serieus in de gevarenzone terecht, maar ik heb niet de indruk dat hij echt gelukkig was met zijn baan.

Hij deed toch goed werk? Mensen helpen een baan te vinden. Erg belangrijk werk hoor! Betekent volgens mij toch ook dat hij wel sociaal voelend was. Maar ik heb dat boek niet gelezen dus! Zoveel weet ik niet van de persoon van Ian Curtis. Wil het graag aannemen hoor Wat ik wel weet en dat hoor je natuurlijk terug ook op dit album is dat hij een hele gevoelige aard had. Blijkt ook uit die prachtige film Control.

Luister!Ieder mens is uniek(zelfs die laatste trend-kuddediertjes) of die nou een baan heeft of niet.
Net als deze plaat uniek is!

Ja. , en control is geweldig .

Ik las laatst een stukje over een documentaire over de charismatische zanger van Joy Division in mijn tv gids. Er stond in dat er de documentaire op dvd is uitgebracht. Ik kon uit het verhaaltje opmaken dat Joy division een oude 'punk band' was. Mijn intresse was gewekt!

Ik heb even wat rond gekeken op Mume en hun twee albums staan gewoon in de top 250! Ik heb vandaag Unkown pleasures gekocht, en wat is dit een goede plaat. Ik heb nog een hele bult aan cd's hier liggen maar die zullen maar even moeten wachten. Deze plaat krijgt van mij eerst voorrang

Op eerste opzicht heerlijke langzame muziek met een goede duistere stem, en een donkere sfeer. Beter dan The Cure wil ik het in ieder geval wel noemen!

Hier kom ik binnenkort op terug, maar eerst moet ik nog even een paar keer genieten van nummer 6!

Edit: Ik luister het nu met een goede koptelefoon en het valt me gewoon op hoe mooi die man kan zingen, een prachtige duistere stem!