Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

een goede album maar veel te duister

Whistle While You Work (de Disney cover) haalde het album net niet.

Maar ik begrijp wat je bedoelt.

Nooit begrepen waarom.

's Avonds deze plaat nog is opleggen, bij voorkeur met alle lichten gedimd, en ik proef zo weer de wrange smaak in Curtis' mond. (en daar bedoel ik niet mee dat ik de mens heb binnegedaan)

Een van de zeldzame albums waarvan elk nummer goed is. En waarvan het ene nummer logisch wordt opgevolgd door het volgende. Of zal dat komen omdat ik het album inmiddels kan dromen? tot in de kleinste details,
In New Dawn Fades zit er zo aan het eind een foutje in de basloop. Ik ben van dat foutje gaan houden.

Love Will Tear Us Apart is de enigste single van Joy Division ooit heb ik gelezen, maar staat niet op deze en niet op Closer. Op welk album kan ik dat nummer wel vinden dan, en zijn er buiten de 2 reguliere albums nog meer essentiele nummers die ik mis van Joy Division die je eigenlijk wel zou moeten kennen als je geintereseerd bent in deze band.

Dit album ben ik nu aan het afspelen, maar wat een intens album is dit eigenlijk die je de volledige lengte compleet in de greep houd. Werkelijk alle nummers zijn gewoon goed en geen enkel nummer is maar iets minder ook. de beklemmende sfeer en het atmosferische geluid zit er het gehele album door in. Klasse plaat gewoon dit.

Substance, daar staan nog heel wat nummers die nooit op een regulier album zijn gekomen.

Joy Division was een band van wel duizend singles. Love will Tear Us Apart is nooit op een reguliere studioplaat verschenen.

De verzamelaar Substance biedt een overzicht van de vele non albumtracks die de band opnam.

Probeer de verzamelaar 'Substance' eens Ricardo. Daarop vind je werk dat niet op reguliere albums is verschenen, inclusief oude opnames van voor UP. LWTUA staat daar ook op.

Als ik deze Closer en Substance heb, heb ik dan alle uitgebrachte nummers van deze band, of is er nog meer en mis ik dan nog iets?

Nee, Still is er ook nog.

En als je het echt goed wil aanpakken, dan ga je voor de cd-box Heart & Soul. Daar staat zo'n beetje alles op dat de band heeft voortgebracht, inclusief demo's en opnames van oefensessies.

Eens - en voor twee Britse tientjes is die box al te vinden - krijg je ook nog een mooi tekstboek erbij.

Zo'n texboekje zit helaas niet bij de reguliere albums, wat ik heel erg jammer vind trouwens.

Dit moet toch één van de meest donkere platen aller tijden zijn, en bovendien een schijf die je vanaf seconde 1 (die ijzige drumintro van topper 'Disorder') bij je nekvel grijpt en je pas 40 minuten later weer loslaat, en ondertussen je nog even laat genieten van toppers als 'Insight' (met dat heerlijk woelige refrein), 'New Dawn Fades' (wat een lyrics!) en 'Shadowplay'. De definitie van een vijfsterrenalbum.

Ja Gothic icm Joy Division heb ik nooit begrepen...

Gothic heeft met zwarte mode, make-up, puntschoenen en eventueel interesse voor vampirisme te maken, iets wat niks met JD te maken heeft.

JD had haar wortels in de punk en zochten hun weg uit de deprimerende fabrieksstad Manchester van het eind jaren 70, begin jaren tachtig tijdperk van Thatcher.

Helemaal mee eens, bands van later die die vleermuizen look uitdroegen.

Ja en Jeff werd te vaak vergeleken met z'n vader Tim (waar hijzelf niet al te blij mee was). Maar Ian's vader schreef wat proza, maar zong geen enkele noot (en heb ook nooit een vergelijking gelezen mbt Ian's vocalen, anders dan een misplaatste vergelijking met Jim Morrison).

Jeff was wat dat aangaat ook meer een mooie jongen met een mooie stem (zoiets als Brad Pitt voor acteren)

Inderdaad en eerlijk is eerlijk, maar eigenlijk heeft Cave en de zijnen de mosterd bij hun landgenoten 'Crime and the City Solution' gehaald en waren zij zwaar geinspireerd door de blues, terwijl Bowie en The Stooges meer voer waren voor Ian Curtis en de zijnen...

Hij had zojuist de film Stroszek van Werner Herzog gekeken:

Stroszek (1977) - imdb.com

Crime and the City Solution komt net als Nick Cave voort uit Boys Next Door en The Birthday Party.

Helemaal correct:

Ian was er toen zelf nog niet hevig aan toe: een patiente op zijn werk inspireerde hem tot het schrijven van deze song.

Later kreeg hij zelf de 'harde' diagnose 'epilepsie'.

Nee dus, zie hiervoor.

Debby kende hij al van heel vroeger en is eigenlijk zijn enige vriendin geweest (naast zijn verhouding met annik honoré)

Klopt: hij was erg gecharmeerd van de zogenaamde cut-up techniek, geinspireerd door zowel David Bowie (een groot voorbeeld voor hem) als de 'godfather' William Burroughs:

Cut-up technique - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Er waren meer artiesten/bands in die tijd die zich hier sterk door lieten inspireren. Te denken valt bv aan de band Throbbing Gristle die zich hier ook sterk muzikaal door liet inspireren (door letterlijk met geluidscollages te werken).

nb: Ian Curtis was dan ook sterk geinteresseerd in die band.

De interesse was wederzijds: een van de leden van Throbbing Gristle (Peter Christopherson) heeft hier over geschreven:

The Genesis p-orridge online archive: "I.C. Water" Ian Curtis Remembered by Genesis P-Orridge in 2003 - genesisporridgearchive.blogspot.com

Vanwaar die quasi-duistere stem? Belet mij toch van een echt hoog cijfer.

P.S. Ook hier kies ik (onbewust) voor de twee meest aangeklikte nummers. Ben ik dan zo mainstream?

Quasi-duistere stem? Waarom zou het niet zijn normale zangstem zijn?

Heb je wel eens de Warsaw-opnames gehoord, Herman? Daar gebruikte hij nog niet de stem die hij hier gebruikt.

Maargoed, ik vind het juist mooi bij de muziek passen, zijn "quasi-duistere stem".

Nou is de zang op de Warsaw-opnames ook niet bepaald licht van toon te noemen. Soms ook op het schreeuwerige af.

Schreeuwerig is toch wel wat anders dan de zware donkere stem op dit album en Closer.

Ik heb de Warsaw-nummers ook gehoord. Ian's klinkt daar soms ook wat hoger inderdaad, maar dat vind ik ook niet echt klinken. Misschien overzingt hij zichzelf daar wel juist; is dat zijn quasi-zangstem. Het wisselt wel erg per nummer: soms zingt ie wat hoger (jongensachtiger) en soms hoor ik nauwelijks verschil (qua timbre) met latere opnames.