Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

Ja, dat is waar, je weet natuurlijk niet wat zijn echte zangstem is. Maar ik vind het toch geen rare opmerking van Chevy.

Ach je moet er tegen kunnen, ik vind het eigenlijk wel mooi, een stem die niet zo perfect is, het klinkt gewoon zo echt, sowieso geeft Joy Division hoop aan beginnende bandjes, of beginnende artiesten, geen typisch voorbeeld van een band waar alle instrumenten en zang perfect klinken, maar toch wel perfect zijn, prachtig album, echt een van de beste bands ooit, soms heb ik wel het gevoel dat Ian Curtis z'n stem iets donkerder liet klinken dan dat het was, want als je hem bijvoorbeeld hoort praten, dan klinkt zijn stem al een stuk minder donker volgens mij.

Ik ken heel wat normaal pratende zangers
die met een piepstem zingen ... is soms ook bedenkelijk.

Luister eens naar Shadowplay.
Daar zingt Ian echt voluit zoals hij gebekt is.

Of naar live opnames waar Martin Hannett
zijn handen heeft van weten af te houden.

Maar toegegeven: ook voor mij was het aanvankelijk wennen.

Qua verzwaren van de stembanden kan volgens mij
niemand echt tippen aan Andrew Eldritch of de inspirator
van zijn bandnaam Leonard Cohen ... bury me deep in love ...

Man, wat een geweldige plaat is dit! Nu snap ik eindelijk de vergelijkingen met Interpol, maar het is duisterder en nog beter. Ik begin met een 4,5, maar het zou wel eens snel een vijf kunnen worden. En de stem van Curtis past geweldig goed bij de muziek.

A propos stem Ian Curtis: mocht iemand een indruk willen horen hoe hij sprak tijdens een interview, verwijs ik diegene naar deze dubbel-cd, met als laatste track van cd2 (track 25) een interview met Steve en Ian - opvallend hoe timide ook Ian klonk.

En het verbaast echt wel in hoeverre hij een totaal ander mens wás op het podium - vergelijkingen met Frank Tovey (a.k.a. Fad Gadget) en James Osterberg (a.k.a. Iggy Pop) dringen zich op: ondergingen, eenmaal op het podium, een complete gedaanteverwisseling.

Pas nog eens Control gekeken. Het viel me op dat She's Lost Control na zijn eerste epileptische aanval is geschreven. Ik denk dat hij dit nummer heeft geschreven deels, doordat het meisje zo een ontzettende indruk op hem heeft gemaakt, maar ook de herkenning met zichzelf.

Ook wel grappig hoe hij eerst She Lost Control schreef en erna een 's aan She toevoegde.

Ook mijn favoriet van JD. de voortstuwende drums, de woeste baslijn... Deze plaat klopt


Bij Closer mis ik iets, en ik weet bij God niet wat. Wel staat er naar mijn mening hun beste nummer op: Heart and Soul.

Ik heb hetzelfde gevoel als Blue88.

Wat zou ik missen bij Closer dan?

Misschien is het de schroom die daar wat afstand creëert.
Op Closer laat Curtis wel erg diep in zijn ziel kijken.

Op UP neemt hij me mee naar buiten en gidst hij me door de waanzin van de wereld.

Misschien ligt daarin voor mij het verschil.

Nummers als Passover en Colony blijven ontoegankelijk voor mij.
Ook Heart and Soul en A Means to an End eigen ik me moeilijker toe.

Heart and Soul en Colony grijpen me muzikaal wel, maar blijven tekstueel enigmatisch.
Op UP heb ik datzelfde gevoel eigenlijk enkel met Candidate en Interzone.

Maar het scheelt bij mij echt niet veel (beide 5*).

UP is muzikaal pakkender, Closer muzikaal interessanter.

Ik heb het album niet, maar ik vind dit ondanks dat wel een klassieker. Ik heb moeite met de zang, maar qua nummers vind ik dit een stuk beter dan Closer. Blijkbaar zijn dat er meer met me eens, want hij staat ook hoger in de toplijst . Alleen Candidate en in iets mindere mate Insight vind ik wat uit de toon vallen. I Remember Nothing moet ik nog eens beluisteren, want die herinner me ik niet precies meer. Ik vind het één van de opvallendste platen van 1979 en misschien wel dé....

Ik vind Closer juist van topniveau en deze een hele ster minder waard, deze vind ik wat te hoekig en primitief ivm Closer.
Waar laatstgenoemde album productioneel hoogstaand is zit de gitaar daar ook meer naar voren en de bas wat meer naar de achtergrond ivm Unknown Pleasures.

Ik vind Closer een stuk intenser en qua songmateriaal ook wat sterker. Daar zijn alle nummers raak en hier vind ik Candidate en Interzone een stuk minder. Die laatste vind ik muzikaal ook een beetje primitief, eerlijk gezegd. Als ik een top 5 zou maken van de beste tracks van beide albums, zou Closer 4 keer vertegenwoordig zijn en UP 1 keer (met Day of the Lords).

Voor mij het verschil tussen een 4,5* en een top 10-album...

Om te beginnen: mijn waardering is dezelfde als de jouwe, dat schept al wel duidelijkheid.

Het perspectief dat je echter hier aan de dag ligt, is overduidelijk een achterafperspectief (vanuit het nu, met de kennis van nu).

Essentieel destijds was bij Unknown Pleasures de timing:

* voor de band: ze waren toe aan het opnemen van een album, na de e.p., bootleg, sampler(s) en aardig wat airplay
* voor het publiek: was toe aan een album; we waren echt op een album aan het wachten in de zomer van 79
* voor het label: het was het eerste album voor Factory

Langer wachten (op 'betere' nummers) was geen optie; het ijzer moest worden gesmeed. Idd er staan een paar minder sterke nummers op, maar Disorder, Dayof the Lords, New Dawn Fades, She's Lost Control en Shadowplay zijn topnummers.

Tegenwoordig zet ik UP niet vaak op (hooguit 2 keer per jaar), maar dat was 30 jaar geleden wel anders. Destijds was UP iets nieuws, postpunk werd met deze plaat op de markt gezet en veel bandjes werden door UP geinspireerd. Closer vond ik bij het uitkomen in eerste instantie een teleurstelling. Waar was de gitaar gebleven?
Ben meer een liefhebber van Movement, een fraaie combi van het hoekige van UP en de electronica van Closer.

Mede daarom ben ik juist een stuk meer liefhebber van UP en niet echt van Closer; er is voor mij ook iets met de songs, maar dan moet ik 'm toch echt weer goed beluisteren om het zo te kunnen zeggen.

Wie zorgt even voor de duizendste stem?

...dat 999 staat een beetje duivels....(als ik mijn pc onderste boven houd)...

Schud je zo de losse bytes eruit en als je dat ook nog doet met je toetsenbord, wie weet wat er dan nog uitkomt

Dat is waar. Voor mij was dit zelfs het laatste wat ik van ze hoorde (na Still, Substance en Closer). Ik kan me voorstellen dat als je dit album destijds hoorde, zonder al te veel voorkennis, het veel meer indruk maakte. Een beetje het 'the first cut is the deepest'-verhaal.

Lange tijd heb ik Unknown Pleasures en Closer gelijkwaardig gevonden, maar nu slaat de balans toch wel door voor de laatste. Maar de 4,5* voor Unknown Pleasures staat er niet voor niets.

Dan verwijder je je stem toch gewoon?

De Duizendste stem is binnen zie

Dazzler omschrijft het ook goed wat mij betreft. Echter, ik heb Closer pas net op elpee gescoord, omdat ik weigerde hem eerder te beluisteren. Wie weet groeit hij nog

Op het moment vind ik movement van New Order ook erg aantrekkelijk. Beetje in dezelfde lijn als dit album, hoewel ze daar nog duidelijk naar een eigen zochten voor mijn gevoel. ( met name qua zang )

Al met al ben ik helemaal weg van JD, met in het bijzonder UP. Interzone vloekt enigszins met de andere nummers op dit album, maar tegelijktijd is het een fijne afwisseling voor mij. Opzwepend, schelle zang.. zo kende ik Curtis nog niet echt.

Toch is 1000 stemmen te verwaarlozen als je ruim 37000 gebruikers hebt. Wat luisteren die andere mensen allemaal? Of gebruiken ze niet?

Omdat ik het idee heb gekregen om de albums in mijn top 10 een stukje mee te geven, ben ik aangekomen bij "Unknown Pleasures". Een album waar al zoveel over geschreven, geluld en gefilosofeerd is, dat ik me afvraag wat ik er nog überhaupt aan toe kan voegen. Liever had ik tussen de negen recensies (valt me alsnog hard mee) die hier staan ook maar eentje gezien die de plaat compleet afzeikt, in plaats van de hemel inprijst. Dat Ian Curtis klinkt alsof hij door een wc-rolletje zingt en dat het muziek is om je cavia bij te wurgen. Helaas zal ik het album niet afzeiken, ik zal het loven.

Even kort weer de samenvatting: leven ingeblazen door de energie van punk, muzikaal een kruising tussen psychedelica, krautrock en dub, met af en toe wat spoortjes punk op deze plaat, Ian Curtis die zichzelf verhing, maar pas vlak voor tweede album, een hoop mythevorming, etc. Ook daarom was het fijn dat "Control" Ian terugbracht tot de man die hij was, geen opgeblazen rockicoon dat velen van hem maken: hoe kan iemand als halfgod geprezen worden, als hij groot is geworden door zijn onzekerheden en imperfecties te verwoorden? Hier zit hem de crux: Joy Division is geen band, Joy Division is een gevoel. Zelfs Dan le Sac vs. Scroobius Pip durfden niet te stellen dat "Joy Division... Just a band"

"Unknown Pleasures" is voor mij herfstmorgens en -middagen fietsen over industrieterreinen, met de wind die tranen in mijn ogen plant. Het meisje waarmee ik nooit "we'll share a drink and step outside" kunnen doen, tot mijn spijt. "If got the spirit, but lose the feeling": de momenten van isolatie, dat er zeep tussen mij en de rest van de wereld leek te zitten. Het verlangen om een puur leven te leiden, maar tegelijk de angst voor Sartre's existentialistische walging als het leven puur op je af komt. "Unknown Pleasures" is lijden, lijden, lijden. Daarom heeft deze plaat zo'n diep litteken in mijn broze hart gekerfd; "Closer" leerde ik eigenlijk kennen toen ik al te gelukkig was om die boven eerstgenoemde te preferen.

Hier heb ik nu eens van genoten, zie. Dankuwel Slowgaze.

Mooi stuk Maarten.
Zo begrijplijk en herkenbaar, maar totaal onderscheidend van anderen.

Dit album heeft duidelijk veel tijd nodig bij mij. Maar het heeft een "positieve" indruk achtergelaten bij de eerste luisterbeurt, nog maar een paar keer maar niet te vaak.

Ik had deze plaat eerst 10x geluisterd maar toen ik het nog steeds ( op een paar nummers na ) niet super vond even niet meer geluisterd.
Gister had ik echter veel zin om dit te luisteren omdat ik Love will tear us apart leerde kennen ( en o, wat een geniaal nummer is dat )

En daarna in het donker tijdens het folderen geluisterd en alles valt opeens op z'n plaats. Vooral tussen Day of The Lords en Shadowplay zat ik te denken of dit niet eens één van mijn lievelingsplaten zou kunnen zijn, dát weet ik nog niet maar dat het een fantastische plaat is weet ik wel. Day Of The Lords en New Dawn Fades zijn nummers die zouden kunnen voorkomen in mijn top 100 songs en de rest is ook van bovengemiddeld tot zeer goed niveau.

Het belangrijkste vergeet ik dan nog, de sfeer, een krachtbron van deze plaat, door de superproductie met nagalmingen en nog meer bewerkingen heeft dit album dé ultieme donkere sfeer.

Wat Snoeperd zegt idd, een prachtige donkere en sfeervolle plaat dit!

U houd wel van filosofische en niet tastbare verhalen zeg maar.

Donker en sfeervol. Zo komt dit prachtige album bij mij over. Soms lijkt het wel of Ian Curtis in elke song zijn naderende dood aankondigde, zo ontzettend depri komt zijn stem bij mij over. Geen album in ieder geval om te beluisteren op een mooie zomerdag. Ook het volgende album van JD en het eerste album van New Order - die allemaal in elkaar verlengde liggen - ademden dezelfde onheilspellende sfeer uit.

4,5*

deze in 2010 uitgekomen cover van New Dawn Fades kan ik liefhebbers van het Joy Division nummer aanraden te luisteren (Tiny Vipers doet de vocalen)