menu

Paul Simon - Graceland (1986)

mijn stem
4,05 (1060)
1060 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Wereld
Label: Warner Bros.

  1. The Boy in the Bubble (3:59)
  2. Graceland (4:51)
  3. I Know What I Know (3:13)
  4. Gumboots (2:45)
  5. Diamonds on the Soles of Her Shoes (5:48)
  6. You Can Call Me Al (4:40)
  7. Under African Skies (3:37)

    met Linda Ronstadt

  8. Homeless (3:48)
  9. Crazy Love, Vol. II (4:19)
  10. That Was Your Mother (2:52)
  11. All Around the World Or the Myth of Fingerprints (3:14)
  12. Homeless [Demo Version] * (2:31)
  13. Diamonds on the Soles of Her Shoes [Unreleased Version] * (4:43)
  14. All Around the World Or the Myth of Fingerprints [Early Version] * (3:17)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 43:06 (53:37)
zoeken in:
avatar van ZAP!
Fijn plaatje. Soms moest ik zelfs aan de stem Will Oldham denken, maar zo breekbaar als die het kan brengen, wordt het bij Simon niet of nauwelijks. Het blijft ergens 'steken' in mooi, aangenaam en intelligent, en daar is op z'n tijd niks mis mee. Ik kan ergens wel snappen dat sommigen het afdoen als muzak, saai en weinig enerverend, dit moet je wel liggen. De Afrikaanse invloeden zijn regelmatig een mooie aanvulling, maar niet elk nummer heeft ze.

****.

avatar van dumb_helicopter
3,0
Het nummer Graceland is nooit echt mijn ding geweest. Ik vond het wat geforceerde wereldmuziek gemaakt door blanken. Versta me niet verkeerd, bij momenten is het album zeker vermakelijk en aangenaam in het gehoord liggen. Echter kabbelt het voor mij wat te veel en blijft het te veilig. Tof om eens op te zetten als achtergrond, maar weinig meer dan dat.

Mssr Renard
huh?

Vijf van de zes muzikanten op het nummer Graceland zijn niet blank. Al vind ik dat er totaal niet toe doen. De enige blanke is Paul Simon (op dat nummer). Verder zijn onder andereSteve Gadd, Adrian Belew en Randy Brecker niet zwart, maar ook dat vind ik niet relevant.

avatar van Lennonlover
Kan iemand mij uitleggen waarom Graceland zo f*cking geniaal is en waarom ik dit pas op mijn 34ste ontdek terwijl ik deze plaat al zeker 10 jaar geleden heb leren kennen?

4,5
Lennonlover schreef:
Kan iemand mij uitleggen waarom Graceland zo f*cking geniaal is en waarom ik dit pas op mijn 34ste ontdek terwijl ik deze plaat al zeker 10 jaar geleden heb leren kennen?


Dat overkomt ons allemaal. Dat is geen schande hoor.
20 jaar geleden ging ik met mijn ouders naar Thailand. Het eten vond ik toen vreselijk.
Nu eet ik het het liefst 1x per week.

Mssr Renard
Ik heb opgegeven gave nieuwe muziek te zoeken en richt mij juist op de jaren 50-90. En ik kom daar meer leuks tegen dan de trends volgen.

avatar van FrodoK
Op de één of andere manier was ik behoorlijk teleurgesteld in dit album, toen ik het luisterde. Voor mij maakte het de hooggespannen verwachtingen niet waar. Ik vond het allemaal een beetje flauw.
De hits zijn tof, maar de rest: mweh...

Mssr Renard
Verwachtingen bijstellen.
Ik merk aan veel (vooral jongelingen) dat ze als razende roelanden door die oude platen heenracen en dat het allemaal maar tegenvalt.

Platen geven sowieso hun schatten nooit na één luisterbeurt prijs.

Tip: koop eens een fysiek exemplaar en ga er echt voor zitten. Neem de tijd en draai het meerdere malen.
Tip 2: doe er jaren over om een plaat te beoordelen en niet een dag of week. Het is geen instagrampost of facebookupdate.

Dat maakt platen tot wat ze zijn. Dat maakt platen tijdloos. Wil een plaat na 40 jaar nog niet landen dan is het duidelijk een tegenvaller.

Zo kan ik na 30 jaar nog steeds niet echt begrijpen wat er nu zo bijzonder is aan Nevermind.

avatar van Tonio
4,5
Ik sluit me volledig aan bij de adviezen van Mssr Renard.

Het waarderen en genieten van muziek heeft ook in een andere betekenis meer tijd nodig. Zo heb ik er toch enkele tientallen jaren over gedaan om de bronnen van de moderne muziek te leren waarderen. Het is echt niet zo dat muziek van The War On Drugs of Elbow zo uit de lucht is komen vallen. En het is ook niet begonnen bij Elvis of de Beatles. In mijn jarenlange speurtochten ben ik onder anderen terecht gekomen bij Woodie Guthrie, Hank Williams, de Carter Family. Maar evengoed bij Britse traditionals of Chet Baker en Charlie Parker. Maar dus ook buiten de Angelsaksiche grenzen, zoals de Afrikaanse populaire muziek.

En zo zijn we weer on topic.

Graceland zul je op een andere manier beluisteren als je de op de hoogte bent van de context. Simon's samenwerking met Zuid-Afrikaanse muzikanten werd destijds ernstig bekritiseerd door de wereldwijde anti-apartheid beweging. Ik ga hier op deze plek niet verder op in. Een minuutje google-en en je hebt de info te pakken.

Nu het stof van deze discussie is gaan liggen wordt duidelijk dat deze samenwerking wellicht nog meer aan het einde van het Apartheidsregime heeft bijgedragen dan de culturele boycots van destijds.

Simon's intentie was om te leren van de Afrikaanse populaire muziek door naar elkaar te luisteren, ervan te leren en daar vooral samen plezier aan te beleven. En de locale muzikanten spraken dezelfde taal als Paul Simon. En precies dat is goed hoorbaar op Graceland.

Nu was Paul Simon op dat moment niet de enige die Afrikaanse elementen in zijn muziek inbouwde (o.a. Peter Gabriel en Sting), maar vanwege de ophef destijds wel de meest essentiële samenwerking. En daarom is dit album zo'n scharnierpunt in de moderne westerse pophistorie.

Tenslotte: ook ik hoor nog altijd niets bijzonders aan Nevermind. Maar ja, mijn vrouw daarentegen wel, dus gelukkig blijft er veel ruimte voor gewone smaakverschillen.

5,0
Als 6,7 jarige dit album eindeloos gehoord in de auto op vakantie naar Frankrijk. En ruim 30 jaar later kan ik niet anders zeggen dat deze plaat niets aan kracht heeft verloren. Simpelweg een meesterwerk.

avatar van FrodoK
Mssr Renard schreef:
Verwachtingen bijstellen.
Ik merk aan veel (vooral jongelingen) dat ze als razende roelanden door die oude platen heenracen en dat het allemaal maar tegenvalt.

Platen geven sowieso hun schatten nooit na één luisterbeurt prijs.

Tip: koop eens een fysiek exemplaar en ga er echt voor zitten. Neem de tijd en draai het meerdere malen.
Tip 2: doe er jaren over om een plaat te beoordelen en niet een dag of week. Het is geen instagrampost of facebookupdate.

Dat maakt platen tot wat ze zijn. Dat maakt platen tijdloos. Wil een plaat na 40 jaar nog niet landen dan is het duidelijk een tegenvaller.

Zo kan ik na 30 jaar nog steeds niet echt begrijpen wat er nu zo bijzonder is aan Nevermind.


O, maar ik ben het wel met je eens, hoor. Deels. Ik beoordeel eigenlijk nooit een plaat na slechts een paar keer luisteren en laat het wel wat indalen. Maar er moet wel iets zijn wat 'hookt' zogezegd. En dat heb ik op deze plaat (nog) niet gevonden naast (voornamelijk) de eerste 2 tracks.
Maar los daarvan: ik ga niet 40 jaar een plaat een kans geven, dat vind ik zonde van mijn tijd. Dan geniet ik liever van andere muziek waar ik wèl een belofte in ontdek.

Overigens heb ik deze plaat ook geen beoordeling gegeven nog.

Mssr Renard
FrodoK schreef:
(quote)


O, maar ik ben het wel met je eens, hoor. Deels. Ik beoordeel eigenlijk nooit een plaat na slechts een paar keer luisteren en laat het wel wat indalen. Maar er moet wel iets zijn wat 'hookt' zogezegd. En dat heb ik op deze plaat (nog) niet gevonden naast (voornamelijk) de eerste 2 tracks.
Maar los daarvan: ik ga niet 40 jaar een plaat een kans geven, dat vind ik zonde van mijn tijd. Dan geniet ik liever van andere muziek waar ik wèl een belofte in ontdek.

Overigens heb ik deze plaat ook geen beoordeling gegeven nog.


Ik volg je helemaal en geef je volledig gelijk.
Daarom noemde ik Nevermind ook als voorbeeld. Ik ga het niet eens meer proberen.

Ik zag ook dat je geen beoordeling had gegeven. Ik doe dat als ik muziek echt niet snap ook niet. Geen cijfers van mij bij REM, Cure, Depeche Mode etc.

Ik doelde meer op die lieden die even snel door discografieen heen razen. Dan een plaat een cijfer geven, vind ik eigenlijk flauw. Maar ik ga daar dan ook weer niet over. Maar ik vind er wel wat van.

Lachende derde
Mssr Renard schreef:
Verwachtingen bijstellen.
Ik merk aan veel (vooral jongelingen) dat ze als razende roelanden door die oude platen heenracen en dat het allemaal maar tegenvalt.

Platen geven sowieso hun schatten nooit na één luisterbeurt prijs.

Tip: koop eens een fysiek exemplaar en ga er echt voor zitten. Neem de tijd en draai het meerdere malen.
Tip 2: doe er jaren over om een plaat te beoordelen en niet een dag of week. Het is geen instagrampost of facebookupdate.

Dat maakt platen tot wat ze zijn. Dat maakt platen tijdloos. Wil een plaat na 40 jaar nog niet landen dan is het duidelijk een tegenvaller.

Zo kan ik na 30 jaar nog steeds niet echt begrijpen wat er nu zo bijzonder is aan Nevermind.


Hier ben ik het zó mee eens dat ik woorden tekort kom.

avatar van iggy
4,0
Erg sterke en originele plaat van Simon. Vooral de bass is met tijd wijle heerlijk bespeeld en lekker voorin de mix gezet. Een plaat waar Moeder Beer en ik zelfs samen van konden en kunnen genieten, .
Voor de rest is alles al gezegd/geschreven over deze plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:10 uur

geplaatst: vandaag om 03:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.