Paul Simon - Graceland (1986)

Wat een "softe" berichten bij deze klassieker zeg!!! En niet eens een top 250 notering?? Erg erg erg.... Destijds bracht dit album nogal wat teweeg. Door de samenwerking van Paul Simon en Afrika. Ik vind dit album razend knap gemaakt. Een van de betere uit de jaren 80!

Ik vind dit toch wel een erg interessant album van Paul Simon. Hij heeft duidelijk zijn best gedaan om een gevarieerd beeld te geven van de Afrikaanse muziek en is er toch in geslaagd een echt Paul Simon album te maken.

Ook voor mij is dit echter net geen 5 of 4,5 sterrenplaat. Ik kan ook moeilijk aangeven waar het aan ligt. You Can Call Me Al was een tijdje uit de gratie, maar deze kan ik ook weer prima horen en de rest van de nummers is gewoon erg goed. Misschien is het dat je bij Afrikaanse muziek net wat meer vuur verwacht.

Toch raad ik iedereen aan Graceland tenminste een kans te geven. Ik ken geen album dat hierop lijkt en elke keer dat je hem beluistert is hij toch weer erg lekker.

Tjah.... Ik ben hier niet echt heel erg van onder de indruk. Dit album is leuk als achtergrondmuziek, maar niet om er serieus naar te luisteren naar mijn mening (waar ik niet mee wil zeggen dat ik het album slecht/matig vind). Uitschieters hierop zijn voor mij The Boy In The Bubble, Graceland, You Can Call Me Al en That Was Your Mother. De rest vind ik aardig, maar niet echt bijzonder.

Een waardige eighties-popplaat gemaakt met het droesem van het toenmalige Zuid-Afrikaanse volk. Geslaagde mix van twee culturen. Paul Simon heeft dat weer goed gedaan, getuige de verkoopcijfers. Zijn teksten zijn opvallend goed en hij had qua stemgeluid nog niets verloren in vergelijking met zijn werk bij Art Garfunkel. Een alternatief voor de vaak hersenloze eighties-synthesizerpop. Een klassieker. Een must.

GRACELAND 1986

Sommige klassiekers doorstaan moeilijk de tand des tijds.
Op één of andere manier kleven ze vast aan de tijd waarin ze ontstonden.
Eén van de albums lijkt Graceland te heten als je de commentaren op MuMe mag geloven.

Over de politieke correctheid van het album is al veel inkt gevloeid.
Dat Simon de Westerse boycot tegen het Zuidamerikaanse apartheidsregime
aan zijn laarst lapte om met zwarte muzikanten aan een plaat te werken die zowel
Simon als de muzikanten geen windeieren legde, wordt zowel nobel als fout genoemd.

Toch was Paul Simon niet de eerste blanke muzikant die pop met Afrikaanse ritmes
trachtte te verbroederen. Die eer moet hij delen met David Byrne (Talking Heads brein)
en Peter Gabriel (ooit nog van Genesis). Nochtans schrijven we 1969 als Paul Simon
in zoetgevooisd gezelschap van Art Garfunkel El Condor Pasa leent van Los Incas
en een merkwaardig stampende ritmetrack opneemt zonder meer.

Die naakte ritmetrack wordt het geraamte van zijn ode aan de muse, Cecilia.
Een manier van werken die Paul Simon op Graceland herneemt en helemaal
doordrijft op het ratelende crossover album The Rhythm of the Saints (1990).

Maar we waren bij Graceland uit 1986 gebleven.
Rock 'n' Roll ligt al bijna tien jaar begraven naast The King in Memphis.
En Paul Simon kijkt met de verwondering van een kind naar het nieuwe tijdperk.
The Boy in the Bubble is een fantastische popsong die tegelijk tijdloos en tijdsgebonden is.

Na zijn geflopte film en score One Trick Pony (1980) en na het mislukte comeback
album van Simon & Garfunkel (dat er uiteindelijk nooit kwam) Hearts & Bones (1983)
zingt het wonderkind van 40 gerijpt, maar hoopvol de toekomst tegemoet.

De song Hearts & Bones van het gelijknamige en behoorlijk onderschatte album
kent een semi-autobiografisch vervolg in de titelsong van Graceland. Dat nummer laat
een zelfverzekerde Simon horen die de kunst van het liedjesschrijven niet verleerd is.
Hier doet zijn vakmanschap country en Afrikaanse muziek versmelten tot een sound
die we gerust Paul Simonmuziek mogen noemen. Wat een poëzie in de verzen.

Losing love is like a window in your heart
Everybody sees you're blown apart
Everybody feels the wind blow

I Know What I Know doet Miriam Makeba en Aretha Franklin herleven.
Soul werd geboren uit de kelen van de Afrikaanse mama's, dan kan haast niet anders.
Op dit nummer hoor je vooral de Afrikaanse muzikanten een punt maken. Paul zelf blijft
wijselijk op de achtergrond. Hij geeft zwart Afrika een forum op zijn plaat zegt de ene.
Hij verdient schaamteloos geld op de rug van de apartheid volgens de andere.

Gumboots was de titel van een cassette met Afrikaanse muziek
die Simon een paar zomers eerder toevallig op de kop kon tikken.
Wellicht stond ie boordevol muziekjes die hem dankbaar inspireerden.

Deze Gumboots voegt een behoorlijke scheut zydeco toe aan het recept.
Zou de wereld niet veel mooier zijn als die blanke kolonist, of het nu in Amerika
dan wel in Afrika was, zich zou laten verrijken door de inheemse culturen?

En dan is daar het onvolprezen koor van Ladysmith Black Mambozo.
Een koor dat zijn wereldfaam te danken heeft aan de kwartjood uit New York.
Je hoeft maar naar die sprekende Afrikaanse vrouwenogen te kijken om het lied
te begrijpen. Arme mensen blinken niet uit in rijkdom. Ze blinken van een schoonheid,
een puurheid zoals die van een ongeslepen diamant. Zelfs als ze lopen dansen ze.

Ik hoor op de achtergrond nog iemand bloeddiamant roepen terwijl ik
in mijn recensie vooral de muziek op dit album wil laten spreken. Politiek
en muziek. Let's face it ... het gaat niet samen. Zwijgen en luisteren moet je doen.
Naar die poëzie in Simons teksten bijvoorbeeld, nog mooier dan de muziek.

She makes the sign of a teaspoon
He makes the sign of a wave
The poor boy changes clothes and puts on aftershave
To compensate for his ordinary shoes

Op You Can Call Me Al graaft Paul nog even autobio.
Een fuifnummer met knallende basloopjes en feestelijke trompetten.
Hij beschrijft hoe hij zijn door echtscheiding gebroken hart verloor in Afrika.
Zowaar een dikke tophit in de Benelux. Simon was terug van nooit weggeweest.

Under African Skies ontkracht met verve de stelling dat Simon
niet veel verder kwam dan het kleven van rimboegeluiden op zijn songs.
Opnieuw een heerlijke versmelting van country (met dank aan Linda Rondstadt)
met Afrikaanse ritmes. Een lullaby werd het, een wiegelied, want wie wil er
niet gewiegd worden op de ebbenhouten heupen van een Afrikaanse schone?

Ladysmith Black Mambozo krijgt een staande ovatie op Homeless.
Een tekstueel ideetje van Simon over de onthechting, de vlucht van de honger,
de burgeroorlog, het apartheidsregime waar hij zich muzikaal op stukbeet.
De stemmen doen meer dan de woorden: ze ademen troost.

Na zo'n song zou elke witte rocker moeten begrijpen dat de magie van het lied,
de kracht van de muziek net als de menselijke beschaving haar wortels heeft in Afrika.

Paul Simon keert nog even terug naar het eigen jargon op Crazy Love (Volume II).
Een song die zich ontspint als een traditionele Simon song, maar die heerlijk wordt
ingekleurd door Afrikaanse instrumenten. Net als op de titelsong een geslaagd huwelijk.

Eindigen doen we met That Was Your Mother.
Plots bevinden we ons in het Zuiden van de States en worden we
een paar swingende bokkensprongen later wakker op kerstdag.

Een geweldig einde van een plaat waarop Paul Simon op zoek ging naar de wortels
van de Amerikaanse muziek en daarbij zichzelf leek voorbij te lopen in Afrika. Maar Graceland
druipt zo van de klassemuzikanten, de heerlijke poëzie en de liedjes die gewoon kloppen
dat je al een behoorlijke nurks moet zijn om hier niet voor te vallen.

Jammer genoeg voegde Simon er nog een klein draakje aan toe (Los Lobos ten spijt).
All Around the World (or the Myth of Fingerprints) rockt zo recht voor zich uit dat hij haaks staat
op de rest van het album. Een song die misschien beter had gepast op het Hearts & Bones album.
Eén song teveel naar mijn aanvoelen. Te veel losse ideetjes leveren niet altijd een goed lied op.

Wat zou er na al die jaren gebeurd zijn met het geluid van de stilte
en met de verzen die op de muren van de metro geschreven werden?

Het antwoord heette en heet nog steeds Graceland.

Paul Simon – Graceland

1 van de meeste bekende en verkochte albums ooit is van Paul Simon namelijk Graceland.
Een bijzonder album want voor het ‘’eerst’’ werd pop vermengd met traditionele Afrikaanse muziek. De Talking Heads en Peter Gabriel gingen hem al voor maar zij bijzochten meer de rock kant en percussie. Sinds de documentaire van Classic Albums zaterdag op tv kwam is dit album op musicmeter toch wel een hot item. Daarom heb ik besloten ook maar een stukje te gaan schrijven.

Na 2 ‘’geflopte’’ albums is Paul Simon radeloos. Hij wil weer een hitalbum maken maar hoe? Een vriend geeft hem vervolgens een tape met daarop een Zuid-Afrikaanse groep. Paul Simon is zo onder de indruk van deze groep dat hij de mensen van Warner Bros. Vraagt om hen op te zoeken. Dat lukt en hij besluit om samen met zijn geluidstechnicus naar Zuid-Afrika te gaan om daar inspiratie op te doen en daar een nieuw en opzienbarend album te maken. Warner Bros. Hebben er een hard hoofd in maar gaan toch akkoord, het is immers Paul Simon.
Hij ontmoette daar het koor Ladysmith Black Mambazo en veel Zuid-Afrikaanse artiesten die op dit album meespeelden. Ook onder andere Adrian Belew, Youssou ’N Dour, The Everly Brothers en heel veel bekende Afrikaanse muzikanten. Een bijzonder album dus.

Laten we maar beginnen met het belangrijkste: De muziek.

The Boy in the Bubble is gelijk een lekkere binnenkomer. De zware accordeon overdubt met synthesizers en lekker pompend basspel. Een politiek geladen nummer, Apartheid wordt natuurlijk niet vermijt op een mede Zuid-Afrikaans album. Dat is natuurlijk ook al bijzonder, de Apartheid heerst nog in Zuid-Afrika en de grote (bij wijze van) Paul Simon neemt daar even een album op met de originele Zuid-Afrikanen. Nelson Mandela zit zelfs nog vast. Een erg sterk nummer.

We belanden snel aan bij het absolute prijsnummer Graceland. Prachtig. De eerste keer dat ik het hoorde vond ik dat de drums nogal gedateerd aanklonken. Nu niet meer. Mooie teksten worden subtiel in gezongen door Simon. Pompend basspel en subtiel gitaarspel wat me ietwat aan Mark Knopfler doet denken. Zoals Paul Simon in de docu al mooi zij:’’De teksten vond ik zo mooi dat ik ze niet aan wou passen, ik moest ze maar op een bepaalde manier inzingen.’’ En dat doet hij geweldig. Een geweldig nummer, absoluut!

Na het prachtige Graceland komen we bij het echte Afrikaanse spektakel: I Know What I Know. Harde drums, pompend basspel, fijne gitaarakkoorden en mooi samenzang met de Zuid-Afrikaanse artiesten. Erg mooi nummer.

Gumboots is wat meer uptempo. Een snel nummer met accordeon en snelle drums. Een nummer wat ietwat minder is. Komt erg over als albumvulling. De saxofoon is dan wel weer erg mooi en voegt veel toe maar het nummer word er niet heel veel beter van.Een wat middelmatig nummer.

Diamonds on the Soles of Her Shoes is een nummer geschreven met Joseph Shabalala.Een rustig intro mooi in harmonie gezongen door Simon en zijn Afrikaans collega’s. Het nummer krijgt na het intro een lekker ontspannen Afrikaans sfeertje. Er zit zwoel in en ik beeld mezelf al weer in, rustig in de zon uitkijkend over het mooie strand en palmbomen met een White Russian in mijn hand. Heerlijk tijdens de zomer op Lanzarote luisteren. Althans als ik daar wel naar toe ga… Een lekker ontspannen nummer. Niet meer en niet minder en dat hoeft ook niet, het is zo mooi zat.

Dan nu de prachtige single You Can Call Me Al. Een zelfreflectie van Paul Simon, fijne herhaling in het 2de complet. Pompende bas met de welbekende achterstevoren bassolo, een fluitsolo, een fantastische melodie en je hebt een fantastische hit zoals de technicus in de documentaire wel opgemerkt vertelde. Fantastisch nummer en een van de beste nummers van Graceland.

Under Afrikan Skies is een duet met Linda Ronstadt. Paul Simon belde haar op en vroeg haar waar het liedje over moest gaan. Ze praatten over haar jeugd en waar ze opgroeide.In het nummer wordt gerefereerd naar Tuscon, Arizona waar Linda opgroeide. Haar favoriete plek was het missionaris gebouw San Xavier.

Homeless is te danken aan Joseph Shabalala en is prachtig ingezongen door Ladysmith Black Mambazo. Echt prachtig, harmonieën, prachtige stemmen. Een perfect a capella nummer.Schitterend om lekker achterover te liggen en het gewoon aan te horen. Paul Simon komt meezingen en de muziek wordt gemaakt met de stemmen van het koor. Een uiterst origineel nummer, waanzinnig gewoon.

Daarna volgt Crazy Love, Vol II. Een rustig subtiel nummer met gitaarklanken zo subtiel als golfend water in een beekje. Er wordt snel gedrumd terwijl het rustig aanvoelt. Dat is mooi gedaan. Een catchy nummer met een zeer mooi refrein. Dit nummer voelt aan als een Afrikaans liefdesliedje op een Paul Simon tekst, dat is het natuurlijk ook maar het valt goed op, maar dat is zeker fijn.

Een feestnummer, dat is wat That Was Your Mother is. Accordeon met sneller wordende roffelende drums. Paul Simon blijft rustig zingen totdat de saxofoon rustgevend uit de kast wordt getrokken. Een leuk nummer dat gelukkig kort is wat bijster bijzonder is het niet.

Dan blijft er nog 1 nummer over, er was een heel gedoe over dat nummer en ik had liever gehad dat Paul Simon het nummer van zijn album had afgehaald. Het is niet eens zo’n verkeerd nummer maar niet voor op dit album. De drums van All Around the World or the Myth of Fingerprints klinken veel te gemaakt en er was natuurlijk controverse om. Hier een quote van wikipedia van Saxofonist van Los Lobos en van Paul Simon zelf:

"It was not a pleasant deal for us. I mean he [Simon] quite literally — and in no way do I exaggerate when I say — he stole the songs from us... We go into the studio, and he had quite literally nothing. I mean, he had no ideas, no concepts, and said, 'Well, let's just jam.' ...Paul goes, 'Hey, what's that?' We start playing what we have of it, and it is exactly what you hear on the record. So we're like, 'Oh, ok. We'll share this song.' ...A few months later, the record comes out and says 'Words and Music by Paul Simon.' We were like, 'What the fuck is this?' We tried calling him, and we can't find him. Weeks go by and our managers can't find him. We finally track him down and ask him about our song, and he goes, 'Sue me. See what happens.'"

Paul Simon answered:
"I just said at this stage I don't care whether the album comes out without Los Lobos on it. I was getting really tired of it—I don't want to get into a public slanging match over this, but this thing keeps coming up. So we finished the recordings. And three months passed, and there was no mention of 'joint writing.' The album came out and we heard nothing. Then six months passed and Graceland had become a hit and the first thing I heard about the problem was when my manager got a lawyer's letter. I was shocked. They sent this thing to my manager, not me. If there was a problem, they could have contacted me direct. They've got my home number; we talked a lot. If you ask me, it was a lawyer's idea. You know, 'The record's a hit, and there's $100,000 in it.' They had nine months from the recordings to talk to me about all this, but I heard nothing. And it's still not sorted out, because they still keep bringing it up—I heard they'd done this interview for you. I don't want to get into a public slanging match with them, because I really like their music."

Het nummer zelf is ook geen waardige afsluiter, dat is nogal zonde.

Het album zelf is geweldig. Het is jammer dat ik er niet bewust bij was in 1986. Dit album lijkt mij veel beter in die tijdsgeest met de nog heersende Apartheid en met de populariteit.
Mijn favoriete nummers zijn; Graceland, You Can Call Me Al en Homeless en ik verhoog mijn stem van 3* naar 4*!

Voor mij is dit een top 10 klassieker. Een album als dit is nooit meer gemaakt. Favorieten zijn Graceland, Diamonds on the soles of her shoes, Under african skies en I know what i know.

Graceland was bij de release een van de meest omstreden en gewaagde albums van de jaren 80.
Paul Simon een muziekant van half de 40 die zijn sporen al had verdiend gaat aan de slag met zwarte artiesten uit Zuid Afrika, een land waar de apartheid nog als van zelfsprekend werd gezien en daarom door de Westerse-wereld werd geboicot.

Paul Simon had altijd al een veneinige pen, maar zijn muziek klonk dat dan juist niet maar het was wel vaak maatschappijn kritisch.

Op Graceland stelt hij de rassenscheiding aan de kaak alleen niet met zo veel woorden, maar juist door het statement om met Zuid-Afrikaanse artiesten samen te werken en met een album te komen dat bol staat van de Afrikaanse invloeden.

Artiesten als Ladysmith Black Mambazo en Toa Ea Matsekha werden zeer gerespecteerd en gewardeerd in Africa.
Paul Simon creeërde door met deze artiesten samen te werken een schitterend spanningsveld tussen Westerse-Popmuziek en traditionele Zuid-Afrikaanse Mbaqanga en dat gecombineert met zijn eigen elegante melodieën heeft een heel eigen geluid opgeleverd.

De Afrikaanse ritmes vliegen je bij I Know What I Know om de oren en mengen verfijnde gitaaren zich met acordeon op Gumboots. Het indrukwekkende gezang van Ladysmith Black Mambazo op Homless is werkelijkwaar schitterend. En zelfs op de nummers Call Me All en Graceland is de Afrikaanse invloed nooit ver weg.

Graceland is een schitterende trip door de Afrikaanse muziek gezien door de ogen van Paul Simon, waarbij hij het expieriment zeker niet uit de weg ging. Een zeer sfeerisch en cohistent album van een veertiger die wist wat hij wilde en door zijn muziek de probleematiek van de zwarte bevolking van Zuid-Afrika onder de aandacht bracht van het grote publiek.

Het album staat nog steeds als een huis overeind, gelukkig kunnen we dat van de thematiek van het album niet zeggen, al is er op dat vlak nog best het één en ander te doen.

5*

Paul Simon is duidelijk een artiest die z'n eigen ding doet, weliswaar door ideeën te gaan lenen bij andere genres. Maar hij is zeer creatief en dat leidt tot goeie en minder goeie albums, naar gelang je die als luisteraar kan smaken. Ik kon echt genieten van Simon & Garfunkel en het was de vraag of Simon dat kon evenaren nadat beide heren uit elkaar gingen. Dat Paul Simon een carrière zou uitbouwen is geen verrassing, hij was vroeger al de muzikale kracht achter het duo. In de jaren '70 maakt hij nog pareltjes die mooi pasten in de tijdsgeest van de singer-songwriter. Later kwam de concurrentie op van disco, punk, new wave en hardrock. Het is dan ook zeer sterk dat hij midden jaren '80 zich los weekte van de toenmalige commerciële muziek en zijn eigen talent als liedjesschrijver met nieuwe opnametechnieken, nieuwe klanken en ook nieuwe stijlen. Simon was nooit echt een man van ritme geweest, maar eerder van tekst en melodie. In de 60's en 70's kon dat geen kwaad, maar gaandeweg werd het wat minder persoonlijk en ook vrij saai moet ik zeggen. De sterke kwam dus naast die nieuwe klanken ook in de combinatie van aanstekelijke ritmes en de teksten en melodieën van Paul Simon. You can call me All heeft het album samen met Graceland bekend gemaakt, maar nummers als Diamonds in the soul of our shoes, Under African Skies en Homeless zijn nummers die nog meer kloppen en de juiste sfeer weergeven. Hoe een man als Simon de sfeer van Afrika kan weergeven. En daar is de verdienste van Ladysmith Black Mambazo zeker niet te onderschatten, net als andere artiesten en technici die voldoende vrijheid hebben gekregen van Paul Simon om onder zijn supervisie dit album mee tot stand te helpen. Moest een artiest met dit concept te arrogant geweest zijn om zijn eigen ding door te drukken, had het nooit zo goed kunnen worden. Een prachtalbum!

Mede om de boodschap tegen de Apartheid is dit album mij toch zeker 4,0* waard. Het regime dat in de Unie van Zuid-Afrika (later Republiek Zuid-Afrika) decennia's lang bleef regeren, heeft blanke en donkere mensen uiteen gehaald en uiteengehouden. Dat is erg, en het is goed dat er protestliederen tegen geschreven zijn. Ook dapper van Paul Simon om in 1985-1986 het album op te nemen met Zuid-Afrikaanse artiesten, terwijl de apartheid toen der tijd (helaas) nog van kracht was.
Over het album zelf; Ik vind het muzikaal gezien ca. 3,75* waard (die kun je niet uitdelen). Het album begint goed met 'The Boy in the bubble' en wordt daarna vervolgd door de beste track: 'Graceland'. Ook 'I Know what I know' en 'Gumboots' herkende ik meteen toen ik de gehele plaat vandaag weer draaide, want dit album heb ik heel lang geleden leren kennen via mijn vader. Ik kan mij herinneren dat 6 of 7 was, en dat hij met regelmaat dit album opzette. Toen der tijd vond ik het geweldige muziek. 'Diamonds on the soles of her shoes' is ook een klassieker, evenals de grote hit 'You can call me all'. Het duet met Linda Rondstadt 'Under African skies' is verrassend een van de mooiste tracks, en het A-Capella nummer 'Homeless' zit goed in elkaar. 'Crazy love vol. II' is een beetje van de stijl muziek, die Simon in de eind jaren-60 maakte met Art Garfunkel als Simon & Garfunkel. De laatste twee nummers vind ik wat minder goed.

Ik ken deze plaat al zeker 20 jaar – mijn pa heeft ‘m in zijn collectie – maar gek genoeg ben ik Graceland pas de laatste jaren echt gaan waarderen. Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik de laatste jaren veel in Afrika ben geweest en meer interesse ben gaan tonen voor wereldmuziek. Dit album zie ik als de perfecte mix van Amerikaanse pop met traditionale Zuid-Afrikaanse invloeden. Ik heb daarnaast veel waardering voor zijn beslissing om ondanks het verwerpelijke systeem van apartheid een plaat op te nemen met lokale muzikanten.

Na een paar tegenvallende platen was Simon halverwege de jaren ’80 op zoek naar iets nieuws en via een Zuid-Afrikaanse producer kwam hij in aanraking met lokale musici zoals Ladysmith Black Mambazo. De unieke koorzang van dit collectief sprak mij direct aan en is voor mij naast het gebruik van traditionale Afrikaanse instrumenten onmiskenbaar verbonden met het succes van deze plaat. De nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk, hoewel ik de grote hits You Can Call Me Al en het titelnummer altijd als de minste songs van deze plaat heb beschouwd.

Het melancholische, samen met Linda Ronstadt gezongen Under African Skies, is een van de vele hoogtepunten. Ook Homeless met het Mambazo-koor is erg leuk en veelzijdig en voor de wat meer commercieel aandoende songs als Diamonds On the Soles of Her Shoes en The Boy in the Bubble geldt min of meer hetzelfde. Het sfeervolle Crazy Love, Vol. II is een ander hoogtepunt en Gumboots brengt mij altijd weer in een vrolijke stemming.

Daar waar deze plaat een jaar of 10 geleden nog bleef steken op een 3,5* of een 4*, krijgt hij van mij nu de volle mep en een top-10 waardering: 5*.

Niet mijn ding dit. Een paar leuke liedjes, maar de bonte smeltkroes aan muziekstijlen zorgt bij mij niet bepaald voor het juiste gevoel. Productioneel ook aan de klinische kant, met vooral het drumgeluid erg onnatuurlijk. Afwisselend, dat zeker, en ik hoor ook wel dat hier veel kwaliteit in schuilt, maar het doet me gewoonweg te weinig.

Een van de belangrijkste platen van de jaren tachtig. Sublieme muziek, goede melodieën maar vooral ook meesterlijke teksten. Heerlijke plaat. Klassieker.

Fijn plaatje. Soms moest ik zelfs aan de stem Will Oldham denken, maar zo breekbaar als die het kan brengen, wordt het bij Simon niet of nauwelijks. Het blijft ergens 'steken' in mooi, aangenaam en intelligent, en daar is op z'n tijd niks mis mee. Ik kan ergens wel snappen dat sommigen het afdoen als muzak, saai en weinig enerverend, dit moet je wel liggen. De Afrikaanse invloeden zijn regelmatig een mooie aanvulling, maar niet elk nummer heeft ze.

****.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Misschien dat ik ooit eens een los nummer van dit album opgevangen heb, maar meer ook niet. Het achtergrondverhaal van dit album was al bekend bij mij. Waarschijnlijk eens opgevangen tijdens een Top2000 a-go-go aflevering. Verder vind ik het wel een prettig album. Het straalt een bepaalde mooie sereniteit uit. Het pakt ook wel fijne energie verschillen op waardoor je geboeid genoeg blijft al luisteraar.

Prachtige plaat. Bij elke draaibeurt opnieuw enthousiast, over de zang, de muzikanten, de afwijkende songstructuren. De beste van Paul.

meesterlijk, grensverleggend album van Paul Simon. mijn kennis van Afrikaanse muziek beperkte zich tot het uitkomen van dit album in 1986 tot een nummer als "Pata Pata" van Miriam Makeba.

"Graceland" opende mijn oren voor dat genre en had destijds flink wat impact op mijn muziekbeleving tot dusverre. met name de nummers en de samenwerking met Afrikaanse muzikanten maakten een enorme impact. nummers als "The Boy in the Bubble", "Gumboots", "Diamonds on the Soles of Her Shoes", "Homeless" en "Crazy Love" maakten met hun "nieuwe" klanken een verpletterende indruk, waarbij het gitaarspel van Chikapa "Ray" Phiri niet onvermeld mag blijven.

de 2 laatste nummers waarop Paul Simon volgens eigen zeggen was "searching for a musical connection to home" en samenwerkt met Amerikaanse muzikanten op "That Was Your Mother" met de de Lousiana zydeco band van Rockin' Dopsie en "All Around the World etc" met Los Lobos hebben mij altijd minder aangesproken.

op nummers als "Graceland" en "Under African Skies" een prachtig duet met Linda Ronstadt zijn de (Zuid) Afrikaanse invloeden op de muziek minder expliciet, maar beiden zijn wat mij betreft 5 sterren nummers. en ja, ook het overbekende "You Can Call Me Al" blijft 1 van de favoriete nummers van dit baanbrekende album.

waar een album als "Rhythm of the Saints" na al die jaren nog steeds muzikale geheimen lijkt prijs te geven, doet "Graceland" dat minder. in die zin is dit door mij grijs gedraaide album een beetje slachtoffer van zijn eigen succes.