Paul Simon - Graceland (1986)

Tjah.... Ik ben hier niet echt heel erg van onder de indruk. Dit album is leuk als achtergrondmuziek, maar niet om er serieus naar te luisteren naar mijn mening (waar ik niet mee wil zeggen dat ik het album slecht/matig vind). Uitschieters hierop zijn voor mij The Boy In The Bubble, Graceland, You Can Call Me Al en That Was Your Mother. De rest vind ik aardig, maar niet echt bijzonder.

Wow wat een herinneringen heb ik aan deze plaat , ik luisterde hier naar toen ik een jaar of 10 was en ken ook echt elke zuchtje en elke kreun , ik kan er nog steeds erg goed naar luisteren, de rest van Paul Simon vind ik niks aan maar deze plaat verdiend van mij een 5!!

Gelauwerd en bewierookt album van Paul Simon. Met natuurlijk die memorabele clip met Chevy Chase. Er staan een aantal hele mooie nummers op.

Op een laag volume kan dit album fungeren als heerlijke achtergrond muziek. Zet het volume harder en Graceland verandert in een album van wereldformaat. Dat één album deze twee eigenschappen tegelijkertijd kan bevatten maakt het des te meer een klasse plaat.

Maar een matig geslaagde cd van Paul Simon.

Dat komt, omdat ik de tak wereldmuziek, die hij op deze cd naar voren brengt. niet echt heel erg om naar huis te schrijven vind.

Mag dat? Wereldmuziek afkatten is bepaald niet politiek correct. Maar ik kan het niet helpen. Ik koop sowieso niets van Ladysmith Black Mambazo, ik hou helemaal niet van het genre.

En wie luistert naar I know what I know zal waarschijnlijk ook horen wat ik bedoel. De vocalen zijn echt afgrijselijk.

Paul Simon vond dat hij dit moest doen. Hij vond het zelf ook wel mooie muziek. Rock meets wereldmuziek. Ik haak af. Homeless, Diamonds on the soles of her shoes, het is niet aan mij besteed, inzake muziek van Paul Simon.

Mick Fleetwood ging geheel onvoorbereid naar Accra en heeft daar met de plaatselijke bevolking nog aardige dingen opgenomen, dat was nog te pruimen (The visitor, 1981).

Paul Simon heeft met Graceland heel erg veel platen verkocht en heeft er ook heel veel goodwill mee gekweekt, waardering gekregen. Daar wil ik ook niets aan af doen.

Blijft over het restant van Graceland met regulier studiowerk van Paul Simon. Dat is altijd goed verzorgd, maar ook nu compositorisch magertjes. The boy in the bubble (later leuk gecoverd door Patti Smith, Graceland en You can call me Al (afschuwelijke blazers) gaan nog.

Under African skies met Linda Ronstadt kan bepaald ook niet boeien.

Al met al, ruim voldoende om alle hoon van platenkopend Nederland en België over mij heen te krijgen.

Ik vind het tijd om, daar waar nodig, bestaande standbeelden van hun plaats te halen. Goodwill, politiek correct, wereldmuziek, het is allemaal geen garantie voor een goede cd. Om dezelfde reden houd ik mezelf ook niet automatisch in voor het geven van kritiek.
C'est la vie! Paul Simon heeft in zijn leven ruim voldoende gecomponeerd om goede cd's van hem te vinden. Graceland is niet aan mij besteed.

Tja, ik kan hier ook niet echt veel mee. Deze plaat ligt op vinyl nog ergens stof te happen. Het probleem met Paul Simon, vind ik, is dat hij heel snel ontzettend zeurderig overkomt (een soort mannelijke Alanis Morissette?). Daarnaast vind ik het wereldmuziek-jasje van deze plaat op een drammerige manier aanwezig. Waar Peter Gabriel, Talking Heads en David Bowie zoiets geraffineerd aanpakken gaan Simon en consorten zich hier te buiten aan jams die diep in de jungle misschien grandioos klinken, maar waar ik persoonlijk absoluut niet op zit te wachten. Zulke bush-bush-fratsen zijn bv. ook precies de momenten die ik op Sepultura-cd's skip.

Okee, slijp de messen maar...

Misschien ligt het genre je niet?

Dikke onzin wat je verder allemaal zegt natuurlijk.. (en musician ook, maar dat ligt meer bij het feit dat wereld jullie genre niet is) Deze plaat was destijds baanbrekend. Bij het beluisteren moet je dat wel in je achterhoofd houden. Dus leef je even in in 1986

Ik heb nooit ontkend, dat de plaat baanbrekend is geweest, in verkoopcijfers en als stimulans voor wereldmuziek. Maar het was zeker niet origineel. Ik kan me 1986 nog scherp voor de geest halen.

Wat me zo tegenstaat aan Graceland is de combinatie van eigenlijk toch matige pop-songs, de hele mate waarin alles van a tot z is geregisseerd, van Paul Simon tot platenmaatschappij. En dat dan in combinatie met het verplicht goed vinden van de plaat. als een soort politieke correctheid.

Ja, ik neem het Warner brothers ook buitengewoon kwalijk, dat zij toen Paul Simon helemaal op de rit hebben gezet, terwijl een paar jaar eerder (1981) Mick Fleetwood met 'zijn' LP met Afrikaanse invloeden (The Visitor) naar huis is gestuurd (en naar concurrent RCA, die het alleen wilde uitgeven).

Toen was de tijd blijkbaar opeens nog niet 'rijp' voor wereldmuziek.

Terwijl Fleetwood mac miljoenen heeft verdiend voor Warner brothers.
En ik ben dus helemaal niet per se tegen leuke wereldmuziek: de spontaniteit, ongedwongenheid en de wijze van meedoen door de Ghanezen op de LP van Mick Fleetwood was vele malen leuker dan de inbreng van het Zuidafirikaanse gezelschap op de cd van Paul Simon, waar alles tot in de puntjes was geregeld.

Nog afgezien van het feit dat de nummers van Fleetwood's LP ook beter waren, gespeeld door rockmuzikanten.

Daarmee weet je dus dat het ook anders kan. Jammer dat ik weinigen het kan laten horen of mijn verhaal kan laten controleren: de LP van Fleetwood is in Nederland welgeteld 25 keer over de toonbank gegaan en is nooit op cd verschenen.

Een opmerking : Paul Simon was in 1986 niet bepaald politiek correct. Hij trad voor het uitbrengen van dit album al vaker op in Zuid-Afrika (dat land stond toen in een kwaad daglicht vanwege de apartheid) en werd daarom geboycot door een aantal radiostations, temeer omdat hij geen standpunt tegen de apartheid innam, dat hij een louter politieke kwestie noemde. Aanvankelijk kreeg Paul Simon veel kritiek bij dit album maar de kritiek maakte steeds meer plaats voor lof vanwege de vakmanschap en omdat hier de Zuid-Afrikaanse muziek voor een breed publiek werd gepresenteerd, waarmee dit het eerste album is dat wereldmuziek genoemd kan worden.

Afrikaanse ritmes werden al eerder toegepast in de popmuziek zoals door Peter Gabriel, Talking Heads en door toedoen van Malcolm McLaren door Adam & the Ants, Bow Wow Wow en zijn eigen album. Er heeft al eens een Afrikaanse artiest in de hitlijsten gestaan (Miriam Makeba met "Pata Pata") maar dat was uitzonderlijk. "Graceland" is in Zuid-Afrika opgenomen met een Zuid-Afrikaanse band en is een fusie van westerse pop met Zuid-Afrikaanse (volks)muziek en mede door dit album kwam Afrikaanse muziek ook meer in de belangstelling.

Als de versie van Fleetwood Mac zoveel beter vraag ik me toch echt af hoe dat is gegaan bij de ritmesectie. Waar bij graceland de ritmesectie gewoonweg perfect is met steve gadd, anthony Jackson en de afrikaanse slagwerkers is Mick Fleetwood slechts een matige drummer die zoiets naar mijn mening nooit zou kunnen leiden. Verder kan ik er geen zinnig woord over zeggen aangezien ik dat album van Fleetwood Mac nooit gehoord heb

Het is een solo-LP van Mick Fleetwood, waar ook Ghanezen op meespelen. Qua zang maar ook qua "meedrummen".

Je mag Fleetwood een matig drummer vinden, maar dit soort experimenten kun je prima aan hem overlaten.

De sfeer op deze LP was beduidend minder gedwongen en het ontbreekt ook volledig aan de perfectionistische inslag van Graceland. Maar het heeft meer warmte en enthousiasme en het is meer een rockalbum.

Dat album van Mick Fleetwood ken ik niet en kan ik ook niet over oordelen.
"Graceland" is geen rockalbum, het is niet als zodanig bedoeld maar om Zuid-Afrikaanse muziek in de bekende (zeg maar Paul Simon-stijl) westerse pop te integreren. "Graceland" is een vakkundig album (en wat is er mis met het streven naar perfectionisme) maar de warmte en enthousiasme vooral vanwege de Zuid-Afrikaanse muzikanten is hier nog duidelijk te horen.

En zo was het. Dat was toentertijd zeer bijzonder. Paul Simon was toen een grote artiest, die een enorm 'risico' nam met dit album. Hij toonde lef en respect voor de Afrikaanse muziek. Het pakte, ook voor hem, geweldig uit.

naja, risico,simon had zijn sporen allang verdient en er zat weinig druk op een nieuwe plaat

drom kon de man naar hartelust experimenteren en dat pakte goed uit

TV-tip: Canvas donderdag 7 mei 2009 23u35 - 0u35:
Paul Simon - Graceland is aan de beurt in de reeks "Classic Albums".

een jaar later kunnen wij vast stellen dat de plaat vast in de Top 250 staat. Een jaar terug viel hij nog buiten de Top 250. Ik vindt Graceland zo'n plaat waarvan het normaal is dat tegen terug te vinden is in de Top 100 van een willekeurige lijst. Het wekt verwondering als deze er niet in staat.

Een waardige eighties-popplaat gemaakt met het droesem van het toenmalige Zuid-Afrikaanse volk. Geslaagde mix van twee culturen. Paul Simon heeft dat weer goed gedaan, getuige de verkoopcijfers. Zijn teksten zijn opvallend goed en hij had qua stemgeluid nog niets verloren in vergelijking met zijn werk bij Art Garfunkel. Een alternatief voor de vaak hersenloze eighties-synthesizerpop. Een klassieker. Een must.

Mooi gezegd, dit moet een verademing zijn geweest tussen de grote hoeveelheid synthesizer eighties pop.

Wat een heerlijk plaatje is dit toch telkens weer. Tussen al de harde, duistere muziek die ik staan heb (het leeuwendeel van mijn collectie), is dit een luchtige ontsnappingspoging. Wat mensen beschrijven als een gebrek aan scherpe kantjes, vind ik net één van de pluspunten; het is zalig luchtig, ontspannen, opgewekt en een escapistisch klassiekertje. Paul Simon heeft een zachte, haast breekbare stem, die hier in de kijker staat nadat Art Garfunkel (met een nog iets grotere engelenstem) altijd vocaal het voortouw probeerde te nemen toen ze nog samen speelden en zijn partner daarmee eigenlijk zo'n beetje in zijn schaduw zette. Ik denk dat Paul dat ook eerder moeilijk kon verteren, want naar ik me herinner, schreef hij bij Simon & Garfunkel naar het einde toe zowat alle nummers op zijn eentje. Enfin, terug naar Graceland.

Paul's stem maakt de muziek herkenbaarder en de Afrikaanse invloeden toegankelijker voor de mensen die gewoonlijk westerse muziek beluisteren. Ik heb ook de Classic Albums-documentaire over dit album bekeken, en je leert heel wat bij over het ontstaan en opnemen van deze plaat. Dit heeft ook mijn luistergenot van het album verhoogd en is zeker een aanrader voor zij die niet echt goed weten wat ze hiermee moeten aanvangen of wat ze ervan moeten denken.

Voor een absolute favoriet op deze plaat twijfel ik nog steeds tussen Graceland en You Can Call Me Al; nog twee overduidelijke toppers zijn Diamonds on the Soles of Her Shoes en Homeless, met de memorabele sussende zang van Ladysmith Black Mambazo. Maar vergeet ook The Boy in the Bubble niet, met zijn catchy accordeonspel, of Gumboots, een snel en kort, maar aanstekelijk nummertje dat nog een tijdje in je kop kan blijven zitten. Ook de vrouwelijke gastrollen in I Know What I Know en Under African Skies, waarin Linda Ronstadt zich van haar beste kant toont, mogen niet vergeten worden!

...Oei, heb ik daar nu de eerste 8 nummers van de 11 op het album opgenoemd? Ik wil maar zeggen, het plaatje is zeer consistent en alleen naar het einde toe vind ik het een klein dipje nemen.

Waarom dan "slechts" een 4 sterren als je mijn lovende kritiek ziet? Gevoelsmatig moet ik eigenlijk zeggen dat het nergens echt op je afkomt en je werkelijk ook meesleurt, het is gewoon zeer ontspannen en harmonieus, op een manier vergelijkbaar met reggae-muziek, en die sfeer wordt behouden gedurende de 43 minuten. Het houdt constant éénzelfde lijn, éénzelfde toon aan, wat feitelijk tegelijkertijd Graceland's sterkte en zwakte is.

Ik besluit met een goed verdiende 4*. In werkelijkheid zweeft het dus ergens tussen de 4 en de 4,5 in.

Een kleine correctie: In I Know What I Know is het vrouwelijk koortje niet echt een gastrol, gewoon backing vocals. (Kan mijn oorspronkelijk bericht nu niet meer wijzigen.)

Na zeer lange tijd weer eens drie keer gedraaid afgelopen weekend. De eerste keer was een fantastisch aha-erlebnis. Het knalde ouderwets de speakers uit. Wat een heerlijk ritme,wat een mooie lekker kale sound. Er wordt zeer energiek gespeeld en het lijkt soms in één take op de band gezet, al weet ik dat dat niet zo is, het geeft wel aan dat er aan de opnamen weinig gefrutseld is achteraf en dat was op zichzelf al zeldzaam in de eighties met al die overspannen producers die zo vaak aan de haal gingen met het werk van de musici.
De muziek op Graceland is vrij eenvoudig en daarmee erg makkelijk in het gehoor liggend, maar ook pakkend. Heerlijk is die accordeon die ook de cd opent en steeds terugkomt, onder andere in het snelle cajunnummertje That was your mother, mijn hoogtepunt van Graceland eigenlijk. De twee laatste nummers vind ik met The Boy in the Bubble en Graceland sowieso de beste.
Ook trouwens iets om eens even te noemen: Graceland wordt altijd een "Afrikaanse" plaat genoemd. Maar het is toch echt een westerse popplaat waarop afrikaanse invloeden zijn te horen en ook wat zuid afrikaanse muzikanten meespelen. Maar bijvoorbeeld You can call me Al, de grootste hit van de plaat, heeft weinig afrikaans.
En die laatste twee nummers zijn toch echt meer geinspireerd op de cajunmuziek van New Orleans dan op Afrikaanse muziek.

\Maar ja, ik moet deze plaat wel 5 sterren geven, gewoon omdat ie zo heerlijk luistert en zo vrolijk maakt. Gewoon een heel goeie popplaat en wat maakt het nou uit of het een beetje modieus pseudo- afrikaans klinkt. Ik weet heus wel waar ik moet zijn als ik echt afrikaans wil horen. Graceland is gewoon een van de beste popplaten van de jaren 80.

Hier sluit ik mij 100% aan bij bertus99.

Da's mooi Luc, ik zie dat jij hem zelfs in je top 10 hebt staan.

Dit album verveelt me echt nooit, heerlijk!

Zomerse muziek, dat is zeker, maar guttegut, het is allemaal wel erg lief en luchtig hoor. Zo luchtig dat ik er niet warm of koud van wordt. Paul Simon zingt zo gepolijst, ik word er jaloers van. En ook chagrijnig, zeker met dit klamme kleffe weer.

Ik sluit me hierbij aan. Het is het gewoonweg (net) niet.

Er bestaan 2 versies van de hoes, 1 met de tekening vooraan en foto van Simon achteraan en 1 net andersom, foto vooraan en tekening achteraan; ik heb ze beide.
Er word veel gezegd dat deze plaat aan de basis ligt van de kruising tussen afrikaanse en westerse muziek en dat ze o.a. Peter Gabriel inspireerde.
Terwijl het net andersom is, Peter Gabriel en Talking Heads waren al jaren bezig met die versmelting van de muziek in beide continenten.
Verder een prima plaat.

Veel geprezen, maar hij valt mij flink tegen. Ik had hier vrij hoge verwachtingen van, maar deze plaat weet me maar sporadisch te boeien. Simon & Garfunkel albums klinken véél beter dan deze soloplaat.

Ik kan musician goed volgen, ik vind die wereldmuziek ook niet geslaagd. Flink storend zelfs. You Can Call Me Al kende ik natuurlijk al, wat een crap..... I Know What I Know idem dito. De rest gaat allemaal wel, maar doet me niet veel.

Ik kan me wel vinden in je mening Stijn.

Ik heb hier hele mooie herinneringen aan (in een jeep door Madagaskar) en nog kom ik maar tot 3,5 ster.

Maar S and G. is echt totaal andere muziek, niet te vergelijken met de Paul Simon van Graceland.
Aaah...het is zo'n mooie zomerse dag vandaag. De zon schijnt, strakke blauwe hemel. Echt ideaal om eens even lekker Graceland uit de boxen te laten knallen.....