Paul Simon - Graceland (1986)

Wat is Paul Simon toch heel muzikaal. Met Garfunkel heel wat moois uitgebracht en met deze doet hij het zeker nog es over. Fantastische muziek. Er zit veel variatie in en de plaat Graceland is zeker niet gedateerd. Terecht een van de mooiste werkjes uit '86

Een van de weinige popalbums waarmee ik met de LP ben opgegroeid omdat m'n vader hem kocht. Naast zijn verdere vinylcollectie waarvan de meest aangename exemplaren bestonden uit ABBA, BZN, Boudewijn de Groot en Ede Staal was het voor mij als 9-jarige een verademing om een plaat te kunnen luisteren die op dat moment 'in' was, en waarbij de teksten op de binnenhoes stonden gedrukt. En waardoor ik ook ontdekte dat 'die lange zanger uit de video' Paul Simon helemaal niet was, dat was die somber kijkende kleine. Geniaal, haha. Vandaar dat ik hierbij niet ontkom aan een stukje jeugdsentiment.

Afgezien daarvan kan ik me inmiddels niet voorstellen dat je dit album als achtergrondmuziek á la Air bestempelt, of als vrolijk geluidsbehang:

"...the sun was beating
On the soldiers by the side of the road,
There was a bright light,
A shattering of shop windows
The bomb in the baby carriage
Was wired to the radio"

Wel is het jammer dat de maatschappijkritische toon uit de misleidend catchy verpakte openingstrack niet in die mate voorkomt op de rest van het album, wat het concept nog sterker had gemaakt. En ja, over de Afrikaanse bijdrages is voornamelijk een smeuiige, gladde popsaus gegoten, maar daar is het een crossover voor die het grote publiek er kennis mee liet maken. In het vocale Homeless zet Simon duidelijk de spotlight op Ladysmith Black Mambozo met slechts een bijrol voor zichzelf, een hoogtepunt op dit gevarieerde album dat voor hele volksstammen een afwijking in hun platencollectie zal zijn geweest (met muziek waar ze anders niks van in huis zouden halen).

"Strong wind destroy our home
Many dead, tonight it could be you"

Misschien is het concept niet uniek en was hij niet de eerste, het is hem wel als eerste gelukt om er op het juiste moment een enorme verkoopklapper van te maken die ook na 23 jaar nog prima te genieten is, en naar mijn mening terecht een plaats in de popgeschiedenis heeft veroverd.

"...who am I
To blow against the wind"

Een van de weinige leuke albums van deze man.

Een gedurfd project wat heel erg goed heeft uitgepakt...

Wie zoiets beweert over Paul Simon;
1) Kent de helft van zijn oeuvre niet
2) Weet echt niet wat hij vertelt
3) Heeft zijn oren niet gekuisd.

Wàt een onzin "één van de weinige leuke album". Simon is een klasbak die in de jaren zeventig het ene na het andere (semi-)klassieke singer-songwriter album uitbracht, waar vélen een puntje kunnen aan zuigen;
Je mag de beste man in één adem noemen met andere toppers als Randy newman en Leonard Cohen.

Echt lennon, wat kun jij soms in het ijle lullen, man!

Enne... dus.... Ik weet niet of jij ooit van het feit gehoord hebt dat smaken kunnen verschillen? Nou, in dit geval is het zo... Ik vind echt ALLES, maar dan bedoel ik ook ALLES wat de man gemaakt heeft (ook met zijn Art vriendje) echt dodelijk saai..... En als ik dan vind dat dit het enige boeiende is wat de man heeft gedaan, dan lul ik in het ijle?
Moet ik dan echt alles goed vinden, omdat het zogenaam geniaal is? Omdat de meute het goed vindt? Omdat het toen zo populair was? Dacht het niet.. het is mijn mening, en dat geef ik hier weer.

Enne.,.. ook die andere "toppers" die jij noemt.. betekenen voor mij echt helemaal niks.. zal niet ontkennen dat ze in hun "soort" best groot en bijzonder zullen zijn, maar voor mij is dat ook allemaal erg saaie muziek.... slaapverwekkend...

En dat is dan ook precies de reden waarom ik dit album zo bijzonder vind, want EINDELIJK deed de altijd dodelijk saaie Paul Simon eens iets bijzonders, en week eens af van het vaste stramien... et voila... ook Lennon (ik dus) vond het leuk! Hoera!!



Er zijn zat albums die ik erg leuk vind, en jij waarschijnlijk niet.. maar voor mij is dat geen reden om jou dan meteen een les te lezen...

Héy lennon, vat het niet te persoonlijk op.
Maar schrijven "een van de weinige leuke albums van de man" komt nogal zwààr over.
had je geschreven "een van de weinige albums van de man die IK LEUK vind", dat zou geheel anders zijn overgekomen, want zoals jij het schreef leek het alsof het een vaststaand feit was, wat dus niet zo is...

Nou, zand erover, het zij zo, als jij Simon nogal saai en boring vind, dat is je volste recht, vanneigenst da!

Bij deze de correctie: Ik vind dit een van 's mans weinig leuke albums

Zo ontzettend lekker. Eindelijk zonnetje buiten en gelijk deze erin geknald.
Geniaal hoe fijn deze man op zijn vrolijke nummers zingt. Een album waarvan elke keer na het luisteren verschillende nummers voor vele uren nog in je hoofd blijven.
Heerlijk:
She said there's something about you
That really reminds me of Money,
She is the kind of a girl
Who could say things that
Weren't that funny,
I said what does that mean
I really remind you of Money,
She said who am I
To blow against the wind.

Een minder fraai facet van meneer Simon en dit album...het schijnt dat de basis van een aantal songs die op het album verschenen zijn jamsessies zijn met Los Lobos. Paul Simon maakte de indruk nogal onwetend te zijn van wat hij zelf wilde, dus nodigde hij de band uit wat te spelen en te jammen.

Fraaie praktijken, en nog wel één van de mooiste songs van het album! Er werd gepoogd om contact op te nemen met meneer Simon toen het album uit was gekomen..


Hier is het hele interview te vinden...

En tja...wordt het hierdoor een minder album? Een beetje wel...

Tja....tja...tja....het wordt hierdoor geen minder album voor mij.
Het is ook de vraag of het waar is, en als het waar is is de vraag hoe erg het is. Misschien was het wel beter geweest als Steve Berlin als co-auteur van dat nummer was vermeld.
Muzikale ideeën zijn echter nooit nieuw. Ze zijn altijd wel gebaseerd op eerdere ideetjes, sessies met anderen, improvisaties van deze of gene, iets wat je ergens oppikt en vervolgens weer uitwerkt tot je het beschouwt als een eigen compositie.

Als iedereen de ideetjes die door andere zijn overgenomen en gebruikt zou gaan claimen dan is er vrees ik geen einde aan.
Het werk van de jonge Dylan is sterk gebaseerd op Woody Guthrie, om maar eens iets te noemen. De jonge Stones haalden hun ideeën van de rythm and blues artiesten.
Plagiaat is het pas als iets letterlijk gekopieerd wordt, maar dat is bij Graceland niet het geval. Er bestaat geeneens een opname van met Los Lobos.

Er is een hemelsbreed verschil tussen beïnvloeding en epigonisme. Dat laatste is het letterlijk kopiëren zonder ook maar iets van zichzelf toe te voegen.
Iedere artiest zonder uitzondering is beïnvloed door eerdere werk maar de kwestie is wat je ermee doet. Zuid-Afrikaanse muziek bestond natuurlijk allang voor dit album verscheen maar wat Paul Simon heeft gedaan is het samensmelten van zijn eigen sound met Zuid-Afrikaanse muziek tot iets nieuws.

Uit het interview bleek verder dat Paul Simon geen idee had hoe hij het woord Zydeco moest uitspreken...

Natuurlijk is er altijd sprake van over-en-weer invloeden, sinds jaar en dag worden er loopje, lickjes en melodietjes gejat.
Stel dat de Stones in (ik noem maar wat) '66 waren afgereisd om te jammen met wat van hun oude helden, retourtje Mississipi-delta, microfoons mee, dat soort dingen. Stel dat ze zo'n jamsessie thuis in Londen opleuken met een saxofoonsolo of een extra drumroffel. Is dat dan beinvloeden of het stelen en toe-eigenen van spontaan gemaakte muziek? Ik vrees het laatste.
Hierdoor wordt het inderdaad geen slechter album, maar het tekent meneer Simon wel als een minder sympathiek en genereus mens...

Een beetje sneu om citaten uit een interview van bijna 25 jaar geleden aan te halen om deze plaat te beoordelen.
Ik weet zeker dat de bedoelingen van Paul Simon fris en oprecht waren. Met deze plaat nam Paul Simon een paar hele grote risico's en haalde de wereldpers door een plaat in Zuid-Afrika en met Zuid Afrikaanse artiesten op te nemen. Zuid-Afrika was al jaren internationaal geboycot door het Apartheid regime. Paul Simon lapte dit als eerste artiest aan zijn laars en reisde af naar Johannesburg om Graceland op te nemen. Niet uit sympathie voor de regering, maar om muzikanten, artiesten en tegenstanders van het aparthied regime te steunen. Daar was in die tijd heel veel lef voor nodig. In zijn voetspoor traden al snel mensen als Peter Gabriel die hetzelfde gingen doen waardoor Westerse artiesten plots een grote stem hadden en een spiegel waren voor hetgeen er gebeurde in Zuid-Afrika wat daarna over werd genomen door de publieke opinie. Bovendien is de plaat Graceland ook nog eens zeer geslaagd en vernieuwend in zijn soort.

Ik ben het helemaal met devel-hunt eens. Erg flauw om met citaten uit een intervieuw van 25 jaar geleden te zetten en daarom ook nog eens het album minder te gaan vinden. Blijft staan dat Simon met Graceland en daarna Rhythm Of The Saints monumenten wegzette en muziek uit verschillende culturen gebruikte, waar vele afrikaanse artiesten (o.a. Ladysmith Black Mambozo en Youssour 'N Dour) en later ook westerse artiesten (o.a.Peter Gabriel) de muziekwereld hebben verrijkt. In die zin was Paul Simon de pioneer (kijk bijv. eens naar zijn cd Songs For The Capeman). Dat de man op persoonlijk gebied wat minder is kan zijn, maar dat geldt voor meerdere artiesten. Graceland was echt een monument van onschatbare waarde (zeker toen Mandela nog op Robbeneiland zat). Niet alleen op muzikaal gebied maar ook op het gebied van het naderend einde van de "apartheid"

Ik blijf het moeilijk vinden.

Destijds werd ook al bijvoorbeeld de discussie gevoerd over het lage gehalte aan protest van Paul Simon tegen het apartheidsregime.

Het is vaak wel aardig om in je achterhoofd de onstaansgeschiedenis van een bepaalde cd te hebben zitten. Maar mag het van invloed zijn op de beoordeling goed of slecht?

Wat bijvoorbeeld bij de wetenschap dat Paul Simon het idee van Graceland en muziek/teksten in zijn geheel had 'geleend' van iemand? Er verandert niets aan de plaat zelf natuurlijk.

Gelukkig maakt het voor mij niet uit. Geleend of juist Paul Simon in topvorm, ik blijf er maar weinig aan vinden.

Ik zag van de week op Canvas een documentaire (ook met Paul zelf) over dit album. Daarin werd vermeldt dat Paul juist niet protesteerde tegen het apartheidsregime. Hij wilde enkel muziek maken met muzikanten die hij bewonderde, en zich verder niet uitspreken voor andere mensen etc.

Althans, daar kwam de boodschap op neer.

Paul Simon wilde geen protest plaat maken en zich niet politiek uitspreken, maar feitelijk deed hij dat, bedoelt of onbedoelt, juist wel. Door met zwarte arme muzikanten uit de townships te werken die door de boycot van zuid-Afrika geen enkele kans kregen hun muzikale rijke geschiedenis met de wereld te delen. Hiermee aantonend dat door al die boycots alleen de armste zwarte bevolking werd getroffen. Hetgeen 90 % van de populatie betrof. Er gingen veel stemmen op om de plaat te boycotten omdat alle internationale afspraken tot een boycot werden geschonden. Het kwam niet zo ver omdat Paul Simon zich een beetje van de domme hield.

Zoals eerder gezegd, Paul Simon heeft zich niet expliciet uitgesproken tegen de apartheid (hij noemde dat een louter politieke kwestie) wat hem veel kritiek opleverde. Hij had veel belangstelling voor de Zuid-Afrikaanse cultuur en muziek en wilde gewoon een album opnemen met Zuid-Afrikaanse muzikanten (later zou hij hetzelfde doen met Zuid-Amerikaanse muzikanten).
Het is een vakkundig album zoals we van Paul Simon mogen verwachten (en wat is er mis met vakmanschap?) en de rijke Zuid-Afrikaanse cultuur kwam in een positief daglicht (Zuid-Afrika werd destijds steeds geassocieerd met apartheid en onderlinge stammentwisten).

Nou, mijn citaten komen uit 2006, dus ik neem aan dat je niet aanhaakt op mijn argumenten waarom meneer P. Simon geen heilige blijkt te zijn en zelfs iemand die melodielijnen heeft ontvreemd van andere muzikanten voor het eigen gewin...
Voor de rest geloof ik graag dat Simon eigenlijk vooral persoonlijke redenen had voor zijn muzikale reis en geen politieke....

Een heilige is Paul Simon gelukkig niet, maar muzieklijnen bewust stelen van Zuid-Afrikaanse artiesten, dat
negatieve verhaal weiger ik te geloven. Paul Simon is toch een van de grootste songwriters van het afgelopen decenia dus om ideeen heeft hij nooit omhoog gezeten. Ik kan me wel voorstellen dat hij zeer onder de indruk was van de Zuid-Afrikaanse traditionele muziek en delen in zijn muziek heeft verwerkt en gebruikt. Maar Graceland is niet voor niets een crossover tussen westerse en Afrikaanse muziek.

Tja, het was wel een oog- en oorgetuige die het meldde...
Paul Simon wás een groot songschrijver, maar ik begin te vermoeden dat hij na z'n beste albums (Hearts & Bones vind ik een meesterwerk) langzaamaan in het slop geraakte. Na weer een mislukte reunie met maatje Art Garfunkel en een scheiding. Ik vind Graceland een mooi geproduceerde plaat, maar nu blijkt dat de mooiste songs (The Myth of Fingerprints) jatwerk is van Los Lobos (en...na het interview heeft Paul Simon niemand aangeklaagd en dat wil wat zeggen in het USA van tegenwoordig!) zet het hele album wat op scherp.

Dit is een goeie plaat van Paul Simon; het 'stelen' van 'invloeden' vind ik zelf niet terzake doen en deden bijv. The Beatles ook al (is van alle tijden).

Legendarisch album als je het mij vraagt met YOU CAN CALL ME AL als grootste hit. Maar naar mijn smaak is dat het minst intresante nummer.
GRACELAND, HOMELESS & UNDER AFRICAN SKIES zijn de sterkste

Zo is het precies. Niet meer en niet minder dan dat. Het inspireerde Paul om een combinatie te maken van westerse, lees, pop muziek en afrikaanse muziek. Later verbreedde hij dat met zuid-amerkaanse muziek. Ik heb het Rhythm Of The Saints-concert in Ahoy mogen meemaken. Fantastisch. Hooggtpunt op dat concert Bridge Over Troubled Water, eindigend in reggaestijl. Op dat concert werd hij begeleid door een 15 of 16 koppige zeer multiraciale band, die een onwaarschijnlijke sfeer bij elkaar speelde. Het was een voor die tijd zeer vernieuwende cd; Graceland. Puur op artistiek gebied en voor mij toen ook méér belangstelling kwekend voor muziek van buiten Europa. En dat gold niet voor mij alleen.

Welke oor en ooggetuige dan? Al die aantijgingen moeten wel met bewijzen worden onderbouwd
Na het creatief en commercieel geflopte heart and Bones kwam Graceland, wat toch algemeen, commercieel en artistiek, word gezien als een hoogtepunt uit zijn solo carriere. Graceland wordt niet als zijn teneergang gezien maar als zijn comeback tussen de grote namen.

Hier is het artikel met het hele interview; het betreft Steve Berlin; een band-lid van Los Lobos die op het album meespeelden. Het laatste deel van het interview gaat over de Graceland-procedure.
(De link stond een paar posts back in mijn bijdrage, ik doe altijd aan bronvermelding in dit soort zaken!)

Hearts and Bones was een (eerste) commerciele dieptepunt...de planning was een reunie-elpee te maken met Art Garfunkel, maar tijdens de opnames waren er knallende ruzies waarna het alsnog een solo-album werd.
Toch vond ik het artistiek één van de meest interessante Paul Simon-albums; zie mijn review aldaar van een tijdje terug.
Het staat buiten kijf dat Simon met Graceland een dappere stap had gezet en dit leidde tot z'n (tijdelijke...waar is-ie nu? Weer samen met Art? Writer's block?) comeback. Ik heb alleen n.a.v. dit interview vraagtekens over de manier waaróp deze opleving vorm kreeg.

Paul Simon had allang het idee opgevat om een album met Zuid-Afrikaanse artiesten op te nemen, zelfs voor Heart and Bones verscheen. Hij trad toen al regelmatig in Zuid-Afrika op en dat zal ook de reden zijn waarom hij impopulair werd. Heart and Bones werd door de pers afgekraakt en flopte daardoor en ook Graceland kreeg aanvankelijk negatieve persreacties.

Ook hier ontdek ik plots weer de CD hoes.
Dit is de originele vinyl hoes.

http://www.discogs.com/imag...

Dat is natuurlijk in dit geval wel discutabel
omdat LP en CD gelijktijdig zijn uitgebracht.

Zo zie je maar; LP-hoezen zijn mooier

Ik zag vandaag de CD remaster liggen in de winkel.
Ook daar opteerde men weer voor de originele vinyl hoes.
Ik dien dus maar een voorstel ter correctie in.