The Cure - Disintegration (1989)

Ik heb nooit echt goed begrepen waarom zoveel mensen dit album zo goed vinden. Faith, Seventeen Seconds, Pornography, The Head On The Door, Three Imaginary Boys en Kiss Me zijn toch stukken beter? Pictures of You en Lovesong heb ik altijd houterige nummers gevonden. Lullaby is een aardige song, maar meer dan 2,5 kan ik niet geven.

Houterig? Als er een woord is dat ik niet begrijp met betrekking tot deze nummers is het wel houtering.

houterig
stijf, onbeholpen, onhandig

Inderdaad, stijve nummertjes bedoelde ik er mee, niet echt lekker vloeiend, zoals Curesongs normaal gezien zijn.

Als er één album is wat schijnbaar moeiteloos vloeiend doorloopt is het deze Disintegration toch wel...

Kan er iemand mij nou eens uitleggen wat er zo goed is aan dit album? En hoe het mogelijk is dit album beter te vinden dan Faith, Seventeen Seconds, Pornography, The Head On The Door, Three Imaginary Boys en Kiss Me?

Vanwege geniale nummers als Fascination Street, Love Song, Prayers for Rain en Lullaby. Verder klinkt dit hele album als een verregende herfstdag.
En de een houdt van de herfst, de ander van de zomer.
Ik hou van de herfst; misschien jij wel niet?
Ik kan het niet anders verklaren.

Ik kan het alleszins niet, want ik vind deze niet beter als de door jou 4 eerstgenoemden. Al vind ik dit uiteraard nog een heel goed album. Het duurt me gewoon wat te lang (ben meer voor albums die afklokken rond 40 minuten) + Love Song en Homesick vind ik niet bepaald goede Cure-nummers, terwijl ik andere Cure-albums van begin tot einde goed vind...

ho!!!!!!

vergeet dan ook plainsong, pictures of you en THE SAME DEEP WATER AS YOU niet!!!
ach fuck...het hele album is gewoon een geniaal muzikaal kunstwerk!!

voor degene die dat niet zien, of beter gezegd horen... erg jammer

Grappig, Ik vind dit veruit de beste van de band. Albums als Faith en Pornography zijn bijna niet door te komen, maar deze heeft een wat plezierigere uitstraling (voor zover dat mogelijk is) en een wat commercielere sound.

Ik ben ook niet echt overtuigd van de klasse van dit album, hoewel ik mij toch zeker Curefan mag noemen. Desintegration kan zich toch met de beste wil van de wereld niet meten met een Pornography. Overtuig me!

Jaja; ik blijf aan de gang.

In dat geval is Pornography een herfststorm en Disintegration een lauw herfstbriesje dat een enkel blaadje laat vallen

Tsjah, moet ik je dan van de superioriteit van Disintegration overtuigen terwijl ik zelf Pornography ook het briljantste album ter wereld vind.. ?
Disintegration is gewoon heel anders, rustiek, melancholisch, ingehouden en toch wijds en exhubirant.. het is de perfecte herfstplaat. De klanktapijten die hier worden neergelegt zijn van een dusdanige schoonheid dat ik er van volschiet zo nu en dan. Veel nummers raken me gewoon heel erg en ik vind het een sonische trip van a tot z. Luister nou eens naar die enorm mooie opbouw van een nummer als Fascination Street (en gewoon eens goed luisteren), dat heeft geen enkele band in de jaren 80 nagedaan, het omvat alles wat wave briljant maakte, maar neemt het een stap verder! The Same Deep Water As You, Prayers For Rain.. gedichten, hunkering, verlies! Prachtige opbouw, briljante melodielijn. Ik vind deze plaat een schitterend requiem van een tijdperk van geniale new wave en indiepop platen. The Cure combineert hier alles wat ze kunnen en wat ze gedaan hebben tot een soort fontijn van geluid en atmosfeer!
Laat maar, ik kom er niet uit en ik zal je hiermee ook niet overtuigen premo. En dat hoeft ook niet, gelukkig heb je jouw specifieke voorkeuren en ik de mijne

Ik hou van de zomer, maar kan toch dit album absoluut waarderen!

Da's waar Orbit, hoewel onze voorkeuren mbt een aantal bands ook weer samenkomen. Fascination Street vindt ik veruit het beste nummer van de plaat, één van de betere van The Cure. Maar daar staan zeker acht klasbakken van Pornography tegenover.
Disintegration raakt me gewoon niet zo. Pornography blies me gewoon omver toen ie in 1982 uitkwam. Heeft denk ik ook met de tijdgeest te maken; sombere tijd (no nukes, no future etc.) en ik was jong en ook behoorlijk nihilistisch (als waver was dat natuurlijk ook een voorwaarde).
In 1989 had ik een baan, vrouw, auto en een huis. Andere tijd, andere plaat.

Daar heb je een punt.
Ik ben 8 jaar jonger dan jij, en zat waarschijnlijk in 1989 in een soortgelijke periode als waar jij in 1982 in zat. Ik werd dus compleet verrast door Disintegration.

Heb mijn besprekinkje effe teruggehaald.

Als je ziet hoeveel posts deze plaat krijgt, begrijp je dat mensen daar echt mee bezig zijn.

Dit is echt de allerbeste die The Cure maakte. Blijf dit maximale score geven : 5 sterren en heel veel :

Erm...watte?

Dan heeft Robbie Smith toch maar even mazzel met ons (en zeker met mij).
Het album staat next in line om opnieuw uitgebracht te worden.

Engeland was behoorlijk naar de klote toen Pornography uitkwam (Tatcher, etc.). Ik denk dat Disintegration uitsluitend met Robert's persoonlijke demonen te maken had.

Ik betwijfel sterk of de mensen die dit het beste van de Cure vinden, wel al eens echt geluisterd hebben naar Faith, Seventeen Seconds of Pornography.

Hahahaha... blijf lekker betwijfelen, maar je zou ook gewoon kunnen accepteren dat iedereen zijn eigen favoriet heeft. Ik betwijfel ook of mensen die gek zijn van Frans Bauer The Cure weleens gehoord hebben, al hoewel ik er vrijwel zeker van ben dat de meesten er weinig aan vinden.
Overigens is Disintegration wel mijn favoriete Cure album, maar op een andere manier is Pornography ook mijn favoriet.
Wat ik wel leuk vind is dat je me aan het denken hebt gezet waarom nou bijvoorbeeld Faith nooit mijn favoriet is geworden. Op dit moment heb ik hem daarom opgezet om het te proberen te plaatsen. Denk dat het te maken heeft met de kracht die de muziek uitstraalt (bij mij). Disintegration is enorm 'powerful' en Pornography is dat ook. Faith daarentegen slurpt als het ware energie weg; het is een veel depressiever album om naar te luisteren dan Pornography (naar mijn gevoel) ook al zien veel mensen Pornography als het meest donkere album, is het dat gevoelsmatig voor mij niet. Misschien wel qua sfeer, maar die is duidelijk meer zo gecreëerd, terwijl Faith een bepaalde ongrijpbare leegte weergeeft, die mij gevoelsmatig minder raakt. Ik denk dat ik stiekem gewoon wel hou van een beetje theatrale depressiviteit, maar liever weg blijf uit de leegte van het echte zwarte gat...."

Mooi verwoord!! Ik vind Faith een erg sterk album met een aantal prachtsongs, maar het is idd net alsof het krachten aan je onttrekt.. Dit itt Pornography. Ik vind the Cure ten tijde van Seventeen Seconds en Pornography ook het sterkst, maar dat is een kwestie van smaak.

Ik denk dat het persoonlijk is, het magische drieluik 17 seconds-Pornography heeft een duidelijk soort overeenkomstig geluid. Zware bas, felle synths, Robert's stem is ook nog een stuk feller en schriller, en de nummers zijn erg in your face vaak. Disintegration is natuurlijk geheel anders geproduceerd, in een tijd van veel meer toeters en bellen in de studio, en ook veel meer geld in de kassa van The Cure.. logisch dat die plaat anders klinkt. Ik zou het ook wel teleurstellend hebben gevonden als ze nog steeds identiek hadden geklonken in 89 Maar het materiaal was op Disintegration staat is onweerlegbaar ijzersterk! Heus waar Joy4ever.. probeer de plaat toch nog maar eens wat later opnieuw, misschien als je een wat mistroostige stemming hebt of lekker 's avonds bij de openhaard. Kan wonderen doen!

Ik zal mijn aannemer vragen er eentje in te bouwen dit weekend

Ik heb nog eens goed naar ´Fascination Street´ geluisterd en ik zat meerdere keren te denken, waar ken ik dit geluid toch weer van.
Maar nu weet ik het weer, de galmende klanken van Killing Joke in hoogtijdagen, en metname een sterke vleug The Cure uit de beginperiode.
Maar wat ik hier ook al gelezen heb, inderdaad het Wave-geluid van allerlei bands die een groot deel van de jaren ´80 zo typeerden.

ja...kijk naar mijn top 10.

fascination street is voor mij ook een favoriet.
prachtige pulserende bass-lijn in combinatie met de in reverb en chorus-gedrenkte gitaar-laagjes die voor de energieke opbouw zorgen voordat smith begint met z'n krijs-vocals.

samen met plainsong het cure liedje waar ik het meest een andreline stoot van krijg.

en dan heb je ook nog trage treurers als prayers for rain en the same deep water as you en de onsterfelijke pop liedjes pictures of you en love song.

disintegration is cohesief en eclectisch (als dat mogelijk is).

ik kan me moeilijk voorstellen dat een andere wave-band in staat was om op dezelfde manier het wave genre naar een hoger niveau te tillen als dat the cure deed met dit album.
ze waren echt verniewend,
niet bang om zoveel mogelijk te experimenteren met effect-pedalen, niet bang om een liedje van bijna 10 minuten op te nemen en op het album te zetten.
de toetsen werden meer gebruikt als vooheen, om zo een bepaalde sfeer te creeren die voor mij moeilijk te evenaren is.
het wave genre had tot die tijd nog nooit een album zo sfeervol als disintegration gezien.
en ik heb sinds mijn ontdekking van disintegration niet een soortgelijke plaat als disintegration gehoord.

dit is voor mij het ultieme wave album, en voor mij het album waar the cure zich onsterfelijk mee maakte.

met pornography was the cure een geweldige(zo niet, beste) post-punk band, bij disintegration werd the cure echt THE CURE die we nu kennen.
de elementen die the cure zo'n interresante en unieke band maken kan je op disintegration allemaal horen

ik zou ook echt niet weten waarom het is dat liefhebbers van the cure dit niet tot een van hun beste albums rekenen.

mischien komt het vanwege de lange speelduur van de meeste nummers?
mischien is de sterke aanwezigheid van de keyboards en synths een probleem?
who knows?





enough said
tijd om plainsong weer op een hoge volume op te zetten.

Heb deze voor mij absoluut beste en gevarieerdste Cure plaat nu in mijn top tien opgenomen, met spijt in het hart heb ik Nick Drake met die mooie Five Leaves Left eruitgegooid, ja, je moet toch iets opofferen voor deze schitterende plaat ?

Luister nu naar Blue Note Trip compilatie (zéér swingende jazz is dat, ik staar me nooit blind op één genre) en daarna gaat deze nog eens in de cd-speler, want zijn top tien notering ga ik vieren !

***** dàt is vijf, five, cinq, Fünf, ken helaas niet meer talen!