The Cure - Disintegration (1989)

Bij de vergelijking met Pornography is dit een opklaring na een heel erg zware regenval, met regenboog en al.
Ik vind dit dan ook een typische middagplaat, het ademt een sfeer van leven uit, ja, het ademt volop.
Disintegration brengt inderdaad hoop met zich mee, als je down bent, geeft dit je dus ook weer de kans om te ademen, en dat kan ik weten uit ervaring.
Ik vind het zelfs iets gezelligs in het kwadraat hebben.
Blijft op 4,5*

is geen plaat om eens vrolijk de polonaise bij te gaan lopen. sfeer is echter zeer uniek. Destijds eerste kennismakking met the Cure. Andere cds ook nog wel gedraaid maar daar heb ik (op Wish na) nooit veel mee gehad....
5*

Daar hebben ze Wild Mood Swings toch ook voor gemaakt.

Twee luisterbeurten erop zitten en het album heeft al een solide indruk op me achtergelaten. Dank je Djeff voor de tip

Hmm..

Vind dit ook een vrij zonnige en hoopvolle plaat voor The Cure's doen, maar met gezelligheid heeft het nu weer niet zoveel te maken Dat proberen ze nu helaas te obstinaat op platen zoals Wish en Violent Mood Swings te benadrukken, met jammerlijk resultaat..

Ik vond het wel vrij depressief soms.

Schitterende muziek... Tragisch en euforisch tegelijk. Meeslepende en superdromerige, mystieke sfeer. Heerlijk... Je wordt helemaal meegevoerd naar een wereld opgebouwd uit klanken en denkbeeldige kleuren... Dit was de eerste cd waarbij ik echt een soort utopia-voorstelling kreeg...

Ahum, ik liet me even gaan. Vijf sterren, zonder twijfel.

laat je zelf zo maar eens vaker gaan .

Helemaal super deze plaat!

Kan niks anders zeggen dan: Geniaal!

Djeff, kijk eens jongen, je kunt trots op me zijn

je was altijd al iemand om trots op te zijn.
maar nu

Het was heerlijk om Charles Bukowski te lezen met Disintegration als soundtrack erbij op mijn discman

Dat is bizar! Ik heb een soortgelijke ervaring, Disintegration stond telkens op repeat toen ik 'Ham on Rye' van Bukowski las enkele jaren geleden!

disintegration is natuurlijk de ideale plaat om op te zetten terwijl je verhalen aan het lezen bent over een man met zware acne-problemen, ahum.

Of met lippenstift allergie; kan natuurlijk ook.

Disintegration is werkelijk hun meesterwerk vooral Fascination Street . dat nummer heb ik al grijs gedraait . dit is gewoon mijn shot heroine

En zo'n comment verklaart mischien de ultieme behoefte aan deze band en dit album in het bijzonder

Ik begrijp die euforie over dit album niet zo! Zeker geen slecht album van The Cure. Maar om het nu gelijk te stellen met hun vroege jaren tachtig albums gaat mij toch net iets te ver! Er staan mij teveel poppy nummers op om ook maar een centimeter in de buurt te komen van een album als Faith. Seventeen Seconds of Pornography! Ik luister dit album ook graag. Maar om eerlijk te zijn niet zo vaak. Ik hou het liever bij de vroege albms! Om het maar zo te zeggen: De Ware Genezing!

Eigenlijk zijn alleen Love Song en Lullaby maar wat poppy, verder valt dat dacht ik wel mee. Persoonlijk vind ik hier gewoon veel sterkere nummers op staan dan bijv. 17 Seconds. Dit album bevat voor mij gewoon een aantal kippevel nummers, wat ik op voornoemde album bijv. juist ernstig mis. Zal ook een kwestie van smaak zijn. Je 3,5* voor dit album vind ik toch wel erg weinig hoor. Weet je zeker dat dat geen vergissing is?

Oke een 4! Heb het album net nog eens beluisterd en inderdaad een 4 verdient het wel.

Dat valt me nu weer tegen van je. Trek je nu ook je uitspraak in dat dit album geen centimeter in de buurt komt van Seventeen Seconds etc.? Ik was het daar nl. hardgrondig mee eens, zoals wel meer mensen (denk ik).

Daar blijf ik bij hoor Bovengenoemde albums hebben bij mij een 5.

Een 4 is mooi Dit album is toch niet te vergelijken met Seventeen Seconds? Totaal ander album, totaal andere sfeer, mag op een verschillende manier gewaardeerd worden.

Het geeft maar weer eens aan hoe veelzijdig de Genezing kan zijn!

Poeh Poeh, wat zijn we weer lekker aan het polderen.

Eén volstrekt andere plaat, veel rijker en voller dan hun beginplaten, gedifferentieerder ook.. Pop wordt hier en passant even doorheen gevlochten in enkele nummers, maar staat niet centraal. Heel wat anders dan Kiss Me of Head On The Door waar het popelement veel duidelijker en centraler naar voren kwam.
Dit is meer richting shoegaze (iets waar The Cure vaak als inspiratiebron voor wordt genoemd) en een waar concertum van allerlei verschillende instrumenten en klanken. Ultieme sfeerplaat! Daarbij vergeleken steekt 17 seconds toch een beetje kaal en simpeltjes af.. welk leuke nummers er ook op staan.

Sober en somber zijn de sleutelwoorden bij 17 Seconds, en dat is ook precies de sfeer daar.
Of je ervan houd is dan een 2e natuurlijk.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik van The Cure dan alleen Disintegration ken, vroeger de titelloze een keer heb geleend bij de bieb en dat ik verder ook nog een hoop losse tracks ken.... Maar ik hoor hier gewoon de ongeloofelijke klasse in.

Dat word weer muziekreizen dus
Tijd om de bergschoenen des tijds te pakken en de tijdloze bergen des muzieks verder te verkennen
Ik zou zeggen begin gewoon vanaf hun debuut op chronologische volgorde, vroege periode is volgens de meesten het beste, vooral 17 Seconds, Faith en Pornography worden erkent als klassiekers, en Disintegration dan ook.