The Cure - Disintegration (1989)

Ze hebben, spreekwoordelijk, de standaard hiermee wel heel erg hoog gezet ja... en wat mij betreft ook zeker het laatste meesterwerk van Smith & Co.

Mag ik Porn en Faith dan niet vergelijken met dit album? Het feit dat jij en de meeste users hier dit album vernieuwend vinden wil nog niet zeggen dat dit ook zo is! Wat mij betreft in elk geval niet. Er staan genoeg nummers op Head On The Door. The Top en Kiss Me die dezelfde romantiek gebruiken. Alleen is het op dit album wel uitgewerkt en verdiept. Disintegration is zeker geen slecht album maar meer een voortzetting van vorige The Cure albums verbeterd en misschien met wat meer technische snufjes maar zeker geen vernieuwing

Helemaal mee eens perfume! Dit is een goed album, maar niet revolutionair vernieuwend zoals door velen wordt beweerd. Op dit album wordt het geluid en vooral ook de sfeer van eerdere albums verder verfijnd en uitgediept. Maar op dit album worden geen echt nieuwe wegen ingeslagen. Luister bijvoorbeeld eens naar het nummer 'Sinking' van de 'The Head on the Door'. De sound van dat nummer hoor ik op 'Disintegration' sterk terug. Ook de sfeer van 'Faith' is duidelijk aanwezig (vgl. bijv. 'All Cats are Grey' en 'The Funeral Party').

Overigens vind ik, anders dan perfume, de bombast op dit album wel meevallen. Valt toch in het niet bij 'Pornography'. En 'Lullaby' is echt weer zo'n voorbeeld van een geniaal Cure-nummer.

4*

'this album has been mixed to be played very loud'

en zo is het.

Helemaal mee eens CD


Ofschoon ik het eerder zo heb genoemd vind ik dit album bij nader inzien ook niet echt zo bombastisch hoor! Een beetje theatraal af en toe dat wel. Dit soort stempels krijg ik ook altijd te horen van mijn vrienden als ik het wil opzetten. Maar ik ben het wel met ze eens wat Lullaby betreft. Vind ik ook niks aan! Ik ga toch meer voor de langere nummers. Vooral het tweede gedeelte van het album spreekt me aan.

Mijn favoriete Cure-album : dromerig, sfeervol en melancholisch zoals ik the Cure het liefst hoor en Robert Smith zingt hier beter dan ooit. In dit album dat zowat aansluit bij "17 Seconds" en "Faith" heeft de klagende Robert Smith het voornamelijk over de angst om ouder te worden. Het album is rijker gearrangeerd door meer gebruik van toetsen zonder dat het bombastisch klinkt.
Dit is het meest succesvolle album van the Cure, wellicht vanwege de hit "Lullaby". Maar alle tracks hierop zijn gewoon uitstekend, ik kan geen enkele zwakke song opnoemen.

Prachtig album, maar het raakt me een beetje op de verkeerde manier. Het is af en toe zó melancholisch dat ik bijna verdrink in zelfmedelijden en daar heb ik eigenlijk een poephekel aan. Ik betrapte me erop dat ik bijna moest huilen in de bus toen ik dit album op had staan omdat het regende en ik geen jas bij had. Het zou natuurlijk ook aan mij kunnen liggen, maar ik schuif het voor het gemak maar even op de muziek af.

Toch 4*, want er staat prachtige muziek op. Vooral 'Pictures of you' is één brok pure schoonheid.

Heb ik nooit last van gehad dus het zal wel aan jou liggen.

Ik krijg bij het horen van dit album eerder zin om nu net zonder mantel door de regen te gaan lopen... Komt ervan als je je nummers "Prayers For Rain" noemt...

Desondanks heeft dit album ook een onwaarschijnlijk zomers sfeertje...

Ongrijpbaar, magisch, onvatbaar; Disintegration is the best Cure album ever!

The Same Deep Water As You wordt bij iedere luisterbeurt beter.

Wat mooi dat ik nog zoveel Cure materiaal niet ken!

Berichten over met welk album het beste te beginnen verplaatst naar The Cure

Net even opgezet en meteen 2 plaatsen hoger in mijn top 10 geraakt. Disintegration is naar mijn mening The Cure's 2de beste, een zeer sterk album dat erin slaagt een constant hoog niveau aan te houden en daarbij ook nog een geweldige sfeer weet te creeëren. Love Song en Lullaby, die ik apart als 2 van de beter Cure nummers vind, vielen tijdens deze beluistering bijna in het niet bij al de schoonheid die verder nog te horen is, beginnend bij de eerste noten van het fantastische plainsong. The Same deep water as you vond ik er deze beluistering bovenuit steken, maar dat kan bij deze CD wel eens variëren. Untitled is verder een prachtige afsluiter, waarbij de tekst het nummer nog mooier weet te maken.

Mijn mond valt altijd pas echt open vanaf Fascination Street t/m Disintegration.. misschien wel de 4 meest geniaal op elkaar volgende nummers ooit

Van mij mag je daar nog Lullaby bijnemen maar ik geef jou dus voor 1000000% gelijk. Weergaloos!

Pictures of you : zo mooi, zo dromerig...

Homesick komt daar dan nog op z'n prachtigst achteraan. En dan Untitled als afsluiter, dat kan niet meer stuk.

Dus voor mij zijn dat er 6

Het is ook misdadig om er nummers uit te moeten lichten op een plaat als deze. Zeker als je een opener als Plainsong hebt en een afsluiter als Untitled

In het begin luisterde ik alles van the cure door elkaar. Een tijdje kiss me als favoriet gehad, daarna het zwaardere beginwerk, maar nu ik een echte doorgewinterde cure-luisteraar ben kan ik heel gemeend zeggen dat ik dit toch echt het beste album vind. Het is eigelijk gewoon de climax van hun oeuvre. De eerste donkere, kille, albums in de mix met een vleugje verdwaaldheid van 'the top', 'kiss me' en 'head on the door'... en disintegration opperde zich als de ultieme samenvatting van het voorgaande werk.... maar dan wel op zijn eigen, dromerige manier. Een legendarisch album. Hopelijk wordt er even wat meer en wat hoger gestemd want de tranen springen in mijn ogen als ik eigen wereld van opgezwolle (met alle respect) een plaats hoger zie staan dan dit masterpiece!

Ik mis een beetje wat iedereen hier zo ontzettend geweldig aan vindt. Natuurlijk hier staan fenomenale nummers op maar ik vind het totaalplaatje geen wereldplaat. Ik mis iets van sfeer, het is mij te lichtjes. Ik vind het zeker geen slechte plaat, 4 **** maar ik vind alle positieve lofbetuigingen een beetje overdreven.

Ik ga hier nu ook een punt omlaag. Da's wel veel voor een album dat lange tijd in mijn top 10 heeft gestaan, maar ik merk de laatste weken dat ik het pas echt briljant vind worden vanaf Fascination Street.
De hele tweede helft hoort tot het allebeste, misschien is het zelfs het allerbeste, dat The Cure ooit heeft voortgebracht, maar zeker de eerste vier nummers beginnen me toch wat te zoetsappig te klinken.

Verder blijf ik bij dat Lullaby een dissonant is op dit album. Een heel goed en hitgevoelig liedje, maar het past voor mij niet in de sfeer van dit album.

Pictures of you is ultiem en mooi.
Desintegration is ook een favoriet.
Dit is de ultieme plaat als je je kut voelt...

4,5*

Ik blijf dit ook de ultieme Cure-plaat vinden. Tijdloos album dat niet kapot te krijgen is, zelfs niet na herhaaldelijk draaien.

Juist die aparte opbouw van Lullaby, de stem van Smith daarop.. die verandering doet de plaat goed, daardoor steekt Lullaby er gewoon een beetje uit. Stel je voor dat ze bij wijze van hitgevoeligheid iets als "Why Can't I Be You" of "Lovecats" hadden laten volgen op Last Dance (the horror!)
Lullaby is misschien iets hitgevoeliger, het past qua strijkers en sfeer nog steeds erg goed op deze plaat. Ik ben het wel mee eens dat de plaat vanaf Last Dance flink losgaat, Love Song of Pictures of You zijn ook niet mijn favorieten. Maar nog steeds bij lange na niet slecht En de opener is natuurlijk van wereldniveau, één van de beste openers denkbaar, de ultieme toon voor de rest van de plaat.

nu heb ik geen kut...maar ik kan me toch echt fijnere muziek bedenken terwijl je met jezelf bezig bent

Tja, vergeleken bij de rest van de nummers vind ik Lullaby en toch ook Fascination Street een beetje uit de toon vallen. Net of die gewoon meer geacteerd zijn en minder persoonlijk.
Natuurlijk zou Why Can't I Be You en Lovecats ook misplaatst zijn, maar die opperde ik ook niet als alternatief. One Hundred Years of A Forrest zouden ook misplaatst zijn.
Het beste was gewoon die twee nummers niet op de plaat te zetten, al maak ik voor Fascination Street dan als begin van de tweede helft, zonder de eerste helft te draaien, wel weer kunnen. Een soort voorprogramma op wat komen gaat.

Ik mis het afgeven op Lovesong, dat skip ik door, net als Lullebij.Tijd en wijle is Last Dance ook slachtoffer in mijn skipknop.
Echter de rest is dusdanig van kwaliteit dat ik toch bij mijn 5* blijf. Vooral als we bij Prayers for Rain komen, dan begint een geweldige muzikale trip.

Ik skip nooit een nummer, alhoewel ik hem nog wel eens vanaf Fascination Street wil opzetten om zo de ideale nachtrit in te luiden

Ik zit eigenlijk met smart te wachten op de Deluxe-versie.
Moet het nu nog doen met armetierige mp3-kwaliteit op een cd-r-etje

DISINTEGRATION
is een album gevuld met tranen als regendruppels.
Tranen van verdriet en spijt, maar ook tranen van hemels geluk.
Soms vind ik de nummers te lang, wat intregraal beluisteren verzwaart.
Een plaat boordevol "rainsongs" ... het water staat tot aan Roberts lippen.


Plainsong is als een processie zwangere regenwolken.
Ik hoor voortdurend het thema van A Thousand Hours echoën.

Pictures of You is voor mij één van de meest aangrijpende Cure songs.
Met een tekst die zo mooi is omdat hij zo herkenbaar waar is.

Closedown maakt volgens mij het duidelijkst de link met Pornography.
Een donkere compositie met holle drums, maar lichtere synths.

Love Song is een 18 karaatse Cure klassieker.
En heeft een subtiele, jazzy ondertoon: Fly Me to the Moon ...

Last Dance viel weg op de vinyl versie van Disintegration.
Voor mij is het ook een wat te lange sfeerschepping: bijna saai.

Lullaby is een zeer pientere, sluipende singel.
Het nummer probeert je te vangen in een web van suspens.

Fascination Street hoor ik het liefst in zijn knallende, extended versie.
Het is inderdaad een briljante opener voor een avondje Cure.

Prayers for Rain bidt voor een heilzame regenbui.
De verbeten vocalen banen zich een weg door de ellende.

The Same Deep Water as You is een plensbui van emoties.
Maar met die 9.18 minuten word je wel door en doornat.

Disintegration laat het album weer even grollen.
Zo wordt verhinderd dat deze plaat dreigt te verregenen.

Homesick is een ballad met een fijne piano (en een pietsie "dumdum").
Maar het wazige gitaarspel doet de track toch weer verwateren ...

Untitled is nuchter, redt de luisteraar van de verdrinkingsdood
en brengt ons terug met beide voeten op het droge.


De troeven van het album zitten volgens mij
in de diepe, zangerige gitaarlijnen en de synthwolken.
Ze vormen een tegengewicht voor de donkere bas
en de vaak zwaarmoedige teksten.

In zijn vinyl versie beter verteerbaar dan op CD, vind ik.
De b-kanten komen later aan bod.

Zeppers die A Lullaby coveren: http://youtube.com/watch?v=a49cu9Zs5Do

Een leuk gebaar.