The Cure - Disintegration (1989)

Aangezien dit album weer in de lift is, nog even de b-kantjes bespreken.

Babble begint als een distorted optreden in het klaslokaal, maar gaat al snel
over in een monotome uptemporocker die niet had misstaan op het album.

Een discussie waard: hadden er op de plaat meer uptempo nummers
mogen staan, omwille van de afwisseling en de balans, of haalt Disintegration
net zijn kracht uit de meer uitgesponnen composities?

Out of Mind laat opnieuw rockende gitaren aanrukken en bewijst
hiermee dat de groep bewust de rocksongs van het album weerde.
Al moet ik toegeven dat deze track niet tot de beste behoort.

2 Late heeft weer iets meer het akkoestische Cure geluid
dat we nog kennen van The Head on the Door en Kiss Me Kiss Me Kiss Me.

Fear of Ghosts is volgens de Join the Dots liner notes
een van Smiths favoriete (fluister)teksten en het nummer past
van deze vier bonustracks ook het beste op Disintegration.

Mijn favoriete albumtracklijst voor Disintegration is de volgende:
Plainsong / Pictures of You / Closedown / Love Song (extended version) /
Lullaby (extended version) / Fascination Street (extended version) /
Prayers for Rain / The Same Deep Water as You / Disintegration / Untitled /
Babble / Out of Mind / 2 Late / Fear of Ghosts / Last Dance / Homesick

Hmm, toch even wat kanttekeningen:
Ten eerste is dit juist de plaat die een brug sloeg naar een veel breder publiek dan postpunker/wavers (ook duidelijk te merken op hun laatste concert weer). Dus blijkbaar is de aantrekkingskracht wat universeler.
Daarnaast is deze plaat wellicht monotoon voor de ongeoefende luisteraar (kan me nauwelijks voorstellen). Maar vergeleken bij de oude wave van bijv. Joy Division, Sound of de oude Cure zelf is dit een wereld aan dynamiek en klankkleuren. Ook vergeleken bij huidige populaire bands zoals Sigur Ros of Interpol trouwens. Het is maar wat je gewend bent.
Tenslotte zou ik die gitaarlijnen niet onderschatten, luister Fascination Street nog maar eens en probeer ze te tellen

ja oke dat weet ik wel en deze is er eentje. weer een halfje omhoog. ga hem nog eens mooi vinden. komt natuurlijk om dat ik de emotionele zang eerst niet goed begreep. en dit is idd totaal geen goth/emo maar new wave.

Aan de zang van Robert Smith moet je wennen, maar los daarvan vind ik dat hét meesterwerk van the Cure : zeer emotioneel en sfeervol, zeer gevarieerd en toch een geheel vormend, rijk gearrangeerd, inventief en tevens vrij toegankelijk.

Ach... als we het kind maar een naam kunnen geven zeker?

Fascination Street . Dit is zo'n nummer van the Cure waarin ze mij (even) over de streep trekken. Persoonlijk had ik liever de extended version op het album gehad. (het nummer doet me overigens enigszins denken aan het geluid van de Simple Minds op het album Once upon a Time)

mij niet

Ik hoor het er - gelukkig - ook niet in. Dit album staat toch echt mijlenver van het geluid van 'Once Upon a Time' van SM af.......en ook mijlenver daarboven trouwens!

Het was maar een grapje(zie de smiley). Een aantal mensen , ook Cure liefhebbers, hebben een hekel aan het geluid van de Simple Mind van de mid 80's. (zie de reacties van Reptile en Chameleon Day;niet zo happen).

P.S. overigens, dat de muziek er mijlenver boven stta vind ik wel hooghartig, maar verder maakt het me niet uit; ik ben geen Simple Minds fan)

Ik kan Simple Minds zeer waarderen, maar dan vooral het oude werk.....tot.....'Once Upon a Time'.....die plaat vond ik destijds als die-hard fan een grote teleurstelling.....dit album daarentegen niet.

Ik had niet het idee dat die knipoog voor een grapje stond. Meer zo van: "ik weet dat jullie dat niet leuk vinden, maar het is wel zo". Overigens hebben Simple Minds van mid jaren 80 nog wel wat goede nummers wat mij betreft. Sparkle in the Rain vind ik sowieso nog wel een goed album. En van Once Upon a Time vind ik Alive and Kicking nog steeds een goed nummer, ook al hebben ze daar natuurlijk niet meer de new wave sound van voorheen. Dat ik een hekel heb aan het geluid van Simple Minds mid 80's vind ik sowieso een conclusie die je nergens anders op baseert dan op het feit dat ik Fascination Street er niet op vind lijken. Fascination Street vind ik ook niet lijken op Spirit of Eden van Talk Talk. Concludeer je daaruit dat ik Spirit of Eden niet goed vind?
M.a.w.: think before you act.

@ stuart: Waar Once Upon een verwaterde SM plaat is, is Disintegration dat allerminst. Ik denk dat de reacties daarop slaan. Verder zie ik de gelijkenissen in het geluid tussen beide platen ook niet. Once Upon is veel meer op soul en de toenmalige clubsound gebaseerd. Disintegration heeft daar niets mee van doen.

@Orbit; er is ook geen gelijkenis (just a joke).

En 'Once Upon a Time' was een knieval van de Minds voor de smaak van het grote publiek en de commercie! Het onverwachte succes van 'Don't You' smaakte naar meer. Qua 'sound' was het echter allemaal niet meer zo interessant, terwijl dat voor het oude werk van SM zeker wel gold.
Daarentegen is 'Disintegration' geluidsmatig veel rijker en boeiender (maar niet vernieuwend) en zeker geen knieval voor het grote publiek.
Kort gezegd: 'Once Upon a Time' komt op mij over als een plaat van het (commerciële) compromis, 'Disintegration' niet.

Daar even op inspelend:



Volledige interview: klikken die handel!

Uit courtesy naar de site toe waar ik de gecondenseerde quote versie van gecopy&paste heb: hierzo.

Mooi interview !

The same deep water as you is voor mij één van de beste nummers aller tijden.

Een album dat vanaf de eerste luisterbeurt meteen weet te boeien. Volgestampt met melancholische liederen en synths die het geheel afmaken. Eén van hun beste albums.

Even over de plaat (op LP dus), zonder (Last Dance en Homesick als ik het goed heb); Kant 2 vind ik persoonlijk het mooiste. Het zijn goede nummers .
Het enige waar ik wat moeite mee heb (qua smaak) zijn de nummers Prayers for Rain en The Same Deep Water as You; ik vind omdat ze na-elkaar komen wat "éentonig" omdat ze constant hetzelfde couplet spelen,weliswaar met nuance verschillen en klankkleuren , maar toch. Het tweede punt vind heeft daarmee ook te maken; de lengte van TSDWAY is mij persoonlijk wat te lang, maar dat is puur een kwestie van smaak. De laatste vind ik opzich een mooi nummer.
Aan de andere kant is het ook The Cure;het hoort bij hun stijl.
Uiteindelijk is het wel een prachtige 'trip' vanaf Fascination Street wat mij betreft.

Deze plaat is uit 1989. De cd was toen al de opvolger van vinyl geworden. Aangezien er nog een overgang gaande was is dit ook nog op vinyl uitgebracht. Helaas pastte daar niet alles op en zijn er 2 nummers weggelaten. Het origineel is dus incl. Last Dance en Homesick. Zo zie ik het in elk geval. Ik heb deze cd vanaf dag 1 op cd en ken hem dus ook niet anders dan incl. die nummers.

Tips voor het luisteren van The Same Deep Water as You:
- Luister 's avonds
- dim je lichten of doe het licht helemaal uit of zet kaarsen aan
- ga rustig liggen op de bank of op bed (evt. met je ogen dicht)
- zet het nummer op een volume waarbij je het nummer goed kan horen en je je tegelijkertijd geen zorgen maakt dat de buren gaan klagen
- Laat je meevoeren op de golven van de muziek
- Denk niet aan tijd, laat het los
- Geniet en word 1 met de schoonheid van één van de mooiste nummers ooit gemaakt

Probeer dat eens, Stuart en daarna hoor ik graag of je er nog hetzelfde over denkt.

@Paul - zijn er nog drank- en of haptips? Ik heb 'em niet op vinyl - maar ben wel heel benieuwd.

Ik zou zeggen, zorg dat je buik gevuld is maar je niet al te vol zit. Trek comfortabele kleding aan of geen kleding, maar zorg dan dat de temperatuur in de kamer warm genoeg is. Wees nuchter, drinken kan daarna ook nog.

mmm...nee....lichtelijk aangeschoten is beter....met glas rode wijn onder handbereik.

Dat kan. Maar ik drink niet dus...

heel goed album, maar in feite zijn al die gothics die nu verkleed als triestige creaturen maar een bende zielpoten

een kudde schapen die het leven maar aan kunnen als ze zich kunnen verkleden

desalniettemin ben ik wel een fan van joy division, the sound en the cure en echo & the bunnymen ,

maar om nu zo zielig rond te lopen , nee pubers zijn het

Ik ben geen gothic (voel wel een bepaalde verbondenheid met deze groep), maar vanwaar je snauw naar deze mensen? Natuurlijk is het een mening en die mag je uiten, maar waarop baseer je die eigenlijk? Kun je hem ook onderbouwen?

En toch maar 2,5*



Ik heb ook weinig affiniteit met gothic (wel met post-punk), maar dit oordeel.....pfffff.......jammer dat übergoth Perfume hier niet meer rondwaart voor een scherpe reactie.

De meeste gothics zijn niet zo ernstig, je moet ze niet zomaar veroordelen om hun kleding.
Je hebt ook gothics die erge dingen doen, maar dat komt gewoon omdat ze mens zijn.

Je kunt mensen om verschillende redenen zielepoten noemen.

voorbeelden:
Gothics kun je zielepoten noemen omdat ze het leven maar aan kunnen als ze zich kunnen verkleden, zoals beaster1256 zegt. Andere mensen kun je zielepoten noemen omdat ze zichzelf verheffen boven bepaalde groepen om het leven maar aan te kunnen.

Ik noem liever helemaal niemand een zielepoot, maar kijk wat erachter iemands gedrag zit.

Over het algemeen kun je stellen dat een ieder die zich boven een ander probeert te verheffen op een of andere manier de behoefte heeft zichzelf beter te voelen ten kosten van de ander. Deze trekken van narcisme zijn vaak afkomstig van een sterk minderwaardigheidsgevoel opgelopen in de kindertijd.
Het aansluiten bij een groep is een andere manier van je beter proberen te voelen, namelijk niet ten kosten van een ander, maar door je geaccepteerd en geborgen te voelen bij anderen. De laatste is de meest gezonde en gangbare manier. Uiteraard kan die groep zich ook weer verheven voelen boven andere groepen. Voorbeeld daarvan is rechts-extremisme. In het geval van gothics is de groep uiteraard volledig onschuldig.

Sowieso moeten mensen die anderen veroordelen om hoe ze eruit zien eens heel goed naar zichzelf kijken...