Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

Wat hou ik van deze plaat. De singles hielpen mij door het eerste jaar middelbare school heen. Heerlijk die lalala en padada koortjes. Ik had amper les in de Engelse taal gehad, en dan is het heerlijk om hard mee te zingen. Nog steeds totaal geen moeite met deze plaat. Bombastisch? Zeker, maar dat was Simple Minds toch al vanaf het geweldige Theme for Great Cities uit 1981. Dat was hun sound, groot uitpakken en overtuigen. De schuchtere Jim Kerr heeft op Once Upon A Time eindelijk zijn rol als frontman gevonden. Ik hou ervan!

Gisteravond nog even in de speler gehad maar dat was heel snel weer gebeurd. Ik blijf het een flutplaat vinden en ga mijn eerdere score nu ook definitief verlagen. Het gaat ook nooit meer goed komen tussen OUaT en moi. Ik wil heel graag maar het lukt gewoon niet.

Deze plaat zal me er altijd doen denken dat SM definitief door het grotere publiek op wereldvlak werd ontdekt.
Vond het nog altijd prima werk zelfs al had ik het gevoel dat Jims stem hier meestal niet top was.

Staat nu lekker op
Hoe kun je dit een shitalbum noemen als je alleen Kant A al ziet...

Ghostdancing, i mean wtf, wat een power

Sterk pakkend album.....sommigen /puristen vinden dit niks omdat het commercieel is/over komt....ze bedoelen dan niks aan ....

Bloedcommercieel maar ook met momenten van grote klasse. 4 sterren

Al een jaar na Sparkle in the Rain kwamen de heren met dit plaatje op de proppen. Voor veel Simple Minds puristen was dit een stap te ver. Te glad, teveel herhaling en een knieval voor de hitlijsten. Ook ik vind een plaat als A New Gold Dream sterker, gevarieerder en met name avontuurlijker. Echter, ik wil wel een lans breken voor dit album. Alive and Kicking mwah...Come a Long Way, Sanctify Yourself en All the Things She Said, de wat repetitieve refreintjes kunnen niet verhullen dat de songs catchy in elkaar zitten. Het avontuur blijft achterwege, de heren voelen duidelijk aan dat vanaf halverwege de jaren 80 een andere wind komt aanwaaien. Met de opgedane ervaring en het heersende muzikale klimaat van destijds weten de mannen er een heel toegankelijk album uit te persen. Of je een nog een grotere markt gaat aanboren weet je nooit van te voren, dat de songs rijp waren voor een groot publiek zal geen verassing heten. Een topper is het niet, maar heel af en toe komt dit plaatje nog wel eens op de draaitafel te liggen. Ik zal niet ontkennen dat een paar prettige oorwurmpjes op dit schijfje weinig mis kunnen doen bij mij.

Mee eens met bovenstaande berichten. Geweldige plaat!

John Giblin, bassist ten tijde van dit album, is overleden: Schotse bassist John Giblin op 71-jarige leeftijd overleden

Heerlijk toch die 12" mixen

Net van school in zomer 1985 en moest begin 1986 de militaire dienstplicht vervullen (had al een jaar dispensatie gekregen). Ter overbrugging een half jaartje wat hand- en spandiensten verricht bij een schildersbedrijf. Toch nog veel buiten aan het werk in het najaar, waarin ook dit album uitkwam. Opgenomen op cassette en mee naar het werk, echt genieten!
Had al de albums vanaf SaF/SFC, maar vond deze knieval voor de commercie echt uitstekend gelukt.
Kocht ook redelijk vaak 12" uitvoeringen van nummers van bands/artiesten en Ghostdancing/Jungleland was daar één van en idd luigifort: heerlijke mixen waren dat gezien de tijdsgeest.

Habe ich auf vinylio

Simple Minds wilden groot worden en kozen bewust voor de succesvolle Amerikaanse producer Bob Clearmountain die voor een radiovriendelijker geluid zorgde al ging dit enigszins ten koste van de spanningsboog. Resultaat: de grote doorbraak in de VS (al werd die reeds bewerkstelligd met de single Don't You) en dit album verkocht daar meer dan alle vorige Simple Minds-albums samen (en alle vorige U2-albums).
Een knieval voor de commerce, inderdaad maar daarom geen slecht album vanwege het door de lijn sterke songmateriaal en hun gedrevenheid. Al prefereer ik hun vorige 4 albums.