Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

Wat hou ik van deze plaat. De singles hielpen mij door het eerste jaar middelbare school heen. Heerlijk die lalala en padada koortjes. Ik had amper les in de Engelse taal gehad, en dan is het heerlijk om hard mee te zingen. Nog steeds totaal geen moeite met deze plaat. Bombastisch? Zeker, maar dat was Simple Minds toch al vanaf het geweldige Theme for Great Cities uit 1981. Dat was hun sound, groot uitpakken en overtuigen. De schuchtere Jim Kerr heeft op Once Upon A Time eindelijk zijn rol als frontman gevonden. Ik hou ervan!

Gisteravond nog even in de speler gehad maar dat was heel snel weer gebeurd. Ik blijf het een flutplaat vinden en ga mijn eerdere score nu ook definitief verlagen. Het gaat ook nooit meer goed komen tussen OUaT en moi. Ik wil heel graag maar het lukt gewoon niet.

Deze plaat zal me er altijd doen denken dat SM definitief door het grotere publiek op wereldvlak werd ontdekt.
Vond het nog altijd prima werk zelfs al had ik het gevoel dat Jims stem hier meestal niet top was.

Staat nu lekker op
Hoe kun je dit een shitalbum noemen als je alleen Kant A al ziet...

Ghostdancing, i mean wtf, wat een power

Sterk pakkend album.....sommigen /puristen vinden dit niks omdat het commercieel is/over komt....ze bedoelen dan niks aan ....

Bloedcommercieel maar ook met momenten van grote klasse. 4 sterren

Al een jaar na Sparkle in the Rain kwamen de heren met dit plaatje op de proppen. Voor veel Simple Minds puristen was dit een stap te ver. Te glad, teveel herhaling en een knieval voor de hitlijsten. Ook ik vind een plaat als A New Gold Dream sterker, gevarieerder en met name avontuurlijker. Echter, ik wil wel een lans breken voor dit album. Alive and Kicking mwah...Come a Long Way, Sanctify Yourself en All the Things She Said, de wat repetitieve refreintjes kunnen niet verhullen dat de songs catchy in elkaar zitten. Het avontuur blijft achterwege, de heren voelen duidelijk aan dat vanaf halverwege de jaren 80 een andere wind komt aanwaaien. Met de opgedane ervaring en het heersende muzikale klimaat van destijds weten de mannen er een heel toegankelijk album uit te persen. Of je een nog een grotere markt gaat aanboren weet je nooit van te voren, dat de songs rijp waren voor een groot publiek zal geen verassing heten. Een topper is het niet, maar heel af en toe komt dit plaatje nog wel eens op de draaitafel te liggen. Ik zal niet ontkennen dat een paar prettige oorwurmpjes op dit schijfje weinig mis kunnen doen bij mij.

Mee eens met bovenstaande berichten. Geweldige plaat!

John Giblin, bassist ten tijde van dit album, is overleden: Schotse bassist John Giblin op 71-jarige leeftijd overleden

Heerlijk toch die 12" mixen

Net van school in zomer 1985 en moest begin 1986 de militaire dienstplicht vervullen (had al een jaar dispensatie gekregen). Ter overbrugging een half jaartje wat hand- en spandiensten verricht bij een schildersbedrijf. Toch nog veel buiten aan het werk in het najaar, waarin ook dit album uitkwam. Opgenomen op cassette en mee naar het werk, echt genieten!
Had al de albums vanaf SaF/SFC, maar vond deze knieval voor de commercie echt uitstekend gelukt.
Kocht ook redelijk vaak 12" uitvoeringen van nummers van bands/artiesten en Ghostdancing/Jungleland was daar één van en idd luigifort: heerlijke mixen waren dat gezien de tijdsgeest.

Habe ich auf vinylio

Simple Minds wilden groot worden en kozen bewust voor de succesvolle Amerikaanse producer Bob Clearmountain die voor een radiovriendelijker geluid zorgde al ging dit enigszins ten koste van de spanningsboog. Resultaat: de grote doorbraak in de VS (al werd die reeds bewerkstelligd met de single Don't You) en dit album verkocht daar meer dan alle vorige Simple Minds-albums samen (en alle vorige U2-albums).
Een knieval voor de commerce, inderdaad maar daarom geen slecht album vanwege het door de lijn sterke songmateriaal en hun gedrevenheid. Al prefereer ik hun vorige 4 albums.

Trots ga ik met spijkerjack vol met genaaide Iron Maiden emblemen (ja, echt waar!) het examenjaar Mavo in. Bij gebrek aan kluisjes neem ik deze mee de klas in. Bang dat mijn opgesierde aankoop anders gejat wordt. Helaas geldt dit jaar de regel dat je in principe geen spullen mee de klas in mag nemen. Het merendeel van de leraren doet hier niet moeilijk over, op een uitzondering, en laat dit nu net de leraar zijn waar ik twee vakken van krijg; Engels en Aardrijkskunde. Zo volg ik dat jaar minimaal lessen, en leer ik in de aula voor deze vakken.

De consequenties zijn echter wel dat ik een aantal uren moet nablijven, deze spaar ik op voor de vrijdagmiddag. Mijn ouders zijn er van overtuigd dat ik op de vrijdagen tot drie uur in de middag les heb, ik ben dus standaard om twaalf uur uit. In de wintermaanden volgt het zelfde gedoe; echter nu met een met aardbeienplukken verdiende leren jas. Het is ondertussen een principekwestie. Natuurlijk begrijp ik ondertussen dat er geen uitzonderingspositie voor mij bestaat, al is de verstandhouding tussen die leraar en mij ook niet geweldig, en dan druk ik mij nog licht uit.

Er is niks leuks en romantisch aan het nablijven, al schotelt The Breakfast Club film een ander beeld voor. Gemiddeld zijn we op de vrijdag voor het weekend met een man of drie aanwezig, en houdt de conciërge een oogje in het zeil. De een is aan de voorkant van de school actief, de ander moet de plinten schoonmaken; nooit het nut van begrepen, en ik ben met een prikker de sigarettenpeuken van het schoolplein aan het prikken. Regelmatig vergeet de conciërge ons, en attenderen we hem er op dat we graag naar huis willen. Een klasgenoot verpraat zich na een aantal maanden bij mijn ouders, waardoor ik moet uitleggen waarom ik zo laat thuis ben, een heel gedoe.

The Breakfast Club met doorbraak hit Don’t You van Simple Minds. Zelf heb ik nooit moeite met dit nummer gehad. Het is dus een van de singles waarmee ik de lagere school afsluit, en de doorstart naar de Mavo maak. Er zit heel veel Simple Minds in mijn Mavo periode, en het album wat ze rond deze tijd uitbrengen is dus Once Upon A Time. Het is de eerste plaat zonder bassist Derek Forbes die zich niet in de Don’t You uitverkoop kan vinden. Zijn vervanger is de energieke John Giblin, die in de Alive and Kicking clip de nodige aandacht opeist. De andere blikvanger is achtergrondzangeres Robin Clark, die wel heel prominent op de voorgrond aanwezig is. Simple Minds kiest voor een andere koers en gaat voor het grote succes.

Producer Jimmy Iovine heeft er een verleden met Bruce Springsteen opzitten, en maakt van de Under A Blood Red Sky liveregistratie de U2 doorbraak. Na Sparkle In The Rain, moet het nog bombastischer worden, nog commerciëler en nog meer vanuit het grote gebaar komen. De opzet is tevens om dat live gevoel vast te leggen. Jimmy Iovine is dus de juiste persoon op het juiste moment. Hij benoemt het effect van het meezinggehalte van Don’t You. Dat deze tekst in de studio niet af is en men vanwege tijdsgebrek voor la-la-la-la- kiest werkt in het voordeel. Het publiek zingt het luidkeels mee. Jimmy Iovine hergebruikt dit trucje bij het Alive And Kicking outro.

En dan kom ik vanzelf weer bij de brugklas van de Mavo terecht. Daar zingen we in een galmend noodgebouw tot ergernis van de leraren in de schoolgangen hard deze track mee. Het krachtige Alive And Kicking luidt niet alleen voor Simple Minds een nieuwe fase in. Het is ook voor ons een soort van lijflied geworden. Alive And Kicking laat je boven de rest uitzweven, maakt je onoverwinnelijk. Het is een van de eerste songteksten die ik met mijn gebrekkige Engels probeer te vertalen. En dan kom je tot de conclusie dat het beeld dat je van dit nummer hebt, behoorlijk dicht bij de feitelijke realiteit ligt. Ik heb dus geen hekel aan Don’t You en Alive And Kicking, het zijn voor mij waardevolle Simple Minds instapmomenten. Mijn vader leent van een collega de Once Upon A Time plaat, die ik thuis vervolgens op tape zet.

De Sanctify single schaf ik zelf aan. Net als sociaal analist Bono is Jim Kerr er heilig van overtuigt dat liefde en geloof een betere sociaal ingestelde maatschappij in werking kan zetten. Een schijngedachte, in religie ligt juist vaak de kiem van de confrontatie. We leven nog steeds in De Gouden Droom van Jim Kerr en daar hoort een positieve benadering bij. Open je hart en adem de vrijheid in. Het is vooral hoogspraak, de boodschap bereikt mij wel. Vergeet niet dat ik nog naïef en te jong ben en het echte leven nog moet ontdekken. Aan de hand van Jim Kerr bewandel ik die grote boze wereld.

In het Oosters psychedelische All the Things She Said onderneemt Jim Kerr een poging om muren af te breken. Hij richt zich vooral op De Berlijnse Muur, die een hereniging van een verenigd Europa nog in de weg zit. Het is een methodieken denkwijze om verbaal grenzen te beslechten. Het prettigste zou zijn dat dit doel in een vreedzame revolutie haalbaar is. Het broeit wel al in het Oosten, maar daar hebben we in het Westen minimaal weet van. Sociale media is nog een ver van mijn bed show, daar brengt entertainer Jim Kerr geen verandering in. Zelf ervaar ik de urgentie van All the Things She Said minder sterk, lang gedacht dat dit een liefdesliedje over een ongelijke verdeling in de relationele verstandhouding was. Soms gebruikt Jim Kerr net te veel cryptische omschrijvingen, waardoor je het overzicht kwijt raakt.

Het twinkelende Ghost Dancing voldoet volledig een de gedachte van die livebelevenis die Simple Minds en Jimmy Iovine voor ogen hebben. Hier is het Charlie Burchill die zijn gitaar op een geweldige wijze laat spreken. Het politieke Ghost Dancing benoemt letterlijk het mondiale verval, de angst in Libanon, de Afrikaanse apartheid, de hongersnood in Ethiopië en de Ierse strijd die ook kinderlevens kost. Geesten van overleden slachtoffers dansen in de schaduw van de waanzin. Een waanzin welke als een ziektekiem hele continenten als een bloedvlek bedekt. Waarom een koninkrijk in het hiernamaals beloven, als we juist nu dus als stervelingen de aarde bewandelen; ja waarom? Hoe toepasselijk is het dat ze Ghost Dancing voor het eerst op Live Aid spelen. Ghost Dancing is trouwens muzikaal een herbewerking van I Travel, met andere invalshoeken naar het heden vertaalt.

Het Once Upon A Time titelstuk blikt op het New Gold Dream sprookje terug. In principe zijn we geen stap verder gekomen. Once Upon A Time staat voor het doorbreken van deze negatieve stabilisatie. Er zitten behoorlijk wat spirituele Evangelische verwijzingen in Once Upon A Time. Net als Jezus staat Jim Kerr aan de vooravond van de grote verandering. Voor beide schept het een soort van eeuwigheid. Alive And Kicking behoort tot het collectieve erfgoed. Voorstanders of tegenstanders, iedereen heeft een mening over deze song.

Ik denk zelf dat de Oh Jungleland titel een geintje van producer Jimmy Iovine is, en letterlijk naar het Jungleland fundament van Bruce Springsteen verwijst. Born to Run is een van zijn eerste grote werkopdrachten. Oh Jungleland is eenvoudig tot de machtsstrijd in de metropolen te herleiden. Waar gangsterbendes het voor het zeggen hebben, en rassenstrijd en drugsgebruik dat trieste beeld nogmaals aanscherpt. Dit is de schaduwkant van het bestaan welke je het liefst vermijdt, of gericht juist de andere kant op kijkt. Jim Kerr drukt je met de neus op de feiten. Het gaat ook een beetje tegenstaan, aan een wereldverbeteraar als Bono hebben we voldoende.

Bewierookt het spannende I Travel nog de uitdagende kanten van het vele touren en reizen. Het emotionele I Wish You Were Here is de keerzijde van de roem. Familieman Jim Kerr ondervind aan den lijve hoe lastig het is om een gezinsleven te onderhouden en met een sterrenstatus te combineren. Hoe snel verander je in een vreemde als je eigen woning niet als thuis meer aanvoelt. Hoe kil en eenzaam is de leegte van een hotelkamer. I Wish You Were Here is eindeloos uitstellen, totdat uitstel tot het einde van een huwelijk leidt. Het is onmogelijk om een relatie in stand te houden, zeker als beide ouders ook nog bandsverplichtingen hebben. Jim Kerr bij Simple Minds; Chrissie Hynde bij The Pretenders.

Come a Long Way is geen Glittering Price, het is de prijs van de roem. Materie wat je aanraakt verandert in goud. Immaterieel verandert het in steen, en gaat het dus ten koste van relaties. Niet alleen huwelijken, van de vriendenband binnen het Simple Minds imperium is weinig meer van over. Het vrolijk klinkende Come a Long Way lacht dit eenvoudig weg. De toekomst van Simple Minds is minder rooskleurig, zeker als de steeds sombere zwijgzaam in zichzelf gekeerde toetsenist Mick MacNeil na het niet geheel bevredigende Street Fighting Years afhaakt.

Als ik de Mavo verlaat heb ik ondertussen mijn zinnen op New Gold Dream gelegd. Once Upon A Time is dus een welkom en een vaarwel. Met deze bagage maak ik zelfverzekerd de overstap naar Nijmegen. Die zelfverzekerdheid is wel in een dag tijd weggevaagd. Duidelijk dat ik helemaal opnieuw moet beginnen.

Leuk stuk deric raven en heel herkenbaar. In "85" was het vooral veel party time weet ik nog. Veel feesten en dan kon je natuurlijk niet om Alive and Kicking heen. Het ultieme 'blij dat ik leef lied'.
Maar eenmaal Once Upon A Time geleend van mijn buurjongen (lp nog), kwam ik toch van een koude kermis thuis.
Tuurlijk Alive and Kicking was de feestkraker en 41 jaar na dato nog steeds geen kwaad woord daarover, maar het is allemaal erg over de top, tot vermoeiends toe. Volgepropt met vooral heel veel en dan de zangeres er nog bij, terwijl Jim Kerr het zelf al zo groot maakt. Stadionrock optima forma en dat was een keuze die commercieel gezien enorm goed uitpakte uiteindelijk, maar halverwege ben ik wel murf.
Het bevestigde het maar weer eens vorig jaar op Bospop waar de band, nu alleen nog met originals Kerr en gitarist Burchill, aardig wat van deze plaat speelden en ik raakte ietwat in mineur.
Nu is de band altijd wel wat van de bombast geweest, maar ik kreeg weer het zelfde gevoel; te veel refein/ meezing en minder inhoud, eigenlijk te veel van alles.

Het is gewoon niet mijn plaat en dat zal nooit veranderen ben ik bang.