Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

Nogal ja..

Vooruit of achteruit; ik had het niet over de koers van de SM . Wat ik zo jammer vind aan sommige postpunkers/new wavers is de 'hatelijke' ondertoon die ik regelmatig in hun berichten proef als muziek maar iets te mainstream word. Je mag er niks aan vinden, maar ik vind de redenatie soms meer een ' anti-houding'. Dat je je eigen voorkeuren hebt is best, maar de rest is niet ineens minderwaardig als het wat toegankelijker word. Het is maar een mening. Is het overigens ook toegestaan om een kritische noot bij The Sound, Joy Divison, The Cure (of wat voor groep dan ook ) uit deze stroming te plaatsen of moeten we dan voor het postpunk/new wave tribunaal verschijnen?
Back on Topic!

Ik had financieel pas wat te besteden rond de tijd dat dit album uit kwam; en ik vond Alive & Kicking, Sanctify Yourself en Don't You (staat dan wel niet op dit album) mooie singles, dus daar gingen mijn eerste spaarcenten naar toe.
Ook dit heeft te maken met een tijdsbeeld. Ik ging naar de middelbare school, en daar hoort dit album bij.
Wel grappig dat ik bij de vervolgopleiding juist weer New Gold Dream ontdekte

Heerlijk...... Krijg ik toch mijn zin.... Wel een beetje laat na een weekje, maar toch.....

Nou, dat was dan eigenlijk ontzettend flauw.

op ' ghost dancing ' na vond ik deze lp helemaal niet zo goed als de voorganger , de magie van simple minds was voor 60 % weg .

Sommige zetten dit album onterecht weg als commercieel en troep;
commercieel is het wel, maar dat hoeft niet altijd troep op te leveren. Het is ook niet helemaal mijn album, maar slecht is het zeker niet. Het zijn afgeronde songs met sterke melodielijnen en behoorlijk pakkend; als je er niets aan vind of je er tegen af wilt zetten is je eigen keus (let maar eens op het gitaarspel van Charlie Burchill; dat is gelukkig wat naar voren gekomen en maakt het geluid 'rijker')

InderDaaD, dit album is veel minder dan de 5/6 voorgaande. Ach, zo achteraf in de tijd bezien kan ik er wel mee leven,en blijkt er toch wel een enkel behoorlijk nummer op dit album te staan. Je kan er op blijven kankeren, maar luister gewoon wat vaker naar de prachtalbums. Het hele oeuvre beziend, heb ik liever veel hoogte- en dieptepunten, dan een vrij constant presterende band als U2. U2 maakt wellicht weinig uitglijers, maar kan m.i. niet in de buurt komen van het beste van SM. En wat te denken van Bowie, heeft na Let's dance ook weinig fatsoenlijks meer geproduceerd, dus luister ik maar naar de plaatjes van daarvoor.
Maar ik kan me nog wel goed herinneren de teleurstelling na dit album voor het eerst gehoord te hebben, dat deed wel ff pijn.....
Ben benieuwd hoe de Minds nu terug kijken op dit album. De liveconcerten van de laatste jaren laten een beetje doorschemeren dat ze ook niet zo gelukkig meer zijn met dit werkje, en de shit die ze daarna nog zouden maken (afgezien van het alleszins te pruimen StreetFY) want het zou nog erger worden met de Minds.

Wat te denken van Bowie?
Nou, Outside en Heathen zijn in ieder geval steengoed en Reality ligt er iets onder. (De andere albums uit die tijd ken ik nog niet)



Heb dit album laatst weer eens beluisterd: De niet-singles blijven voor mij interessanter.

Heb hetzelfde hier, Kaztor.

Ok, Bowie is iets minder hard gevallen dan de Minds, maar Bowie heeft zijn absolute top in de jaren 76-80 (en subtop 72-75) en heeft dat daarna niet meer benaderd (als je die albums niet kent, ga dan snel luisteren zou ik zeggen....) zoals de Minds die ook hadden van 80-84. Maar misschien ben ik te veel fan van deze artiesten in hun beste jaren om hun andere perioden "objectief" te kunnen beoordelen.

helemaal niet zo'n slecht album van simple minds, maar ze hebben veel betere dingen gemaakt.

vooral all the things she said is mooi, maar de videoclip is verschrikkelijk!

Mijn kennismaking met Simple Minds, wat een heerlijke tijd was dat toch! Ik kreeg zo'n happy feeling bij dit album. Pas later ontdekte ik dat de band ervoor zoveel beter was. Hoewel ik altijd een grote sympathie gehad heb voor Charlie Burchill, vind ik hem wel een beperkte gitarist. Ondanks de mooie gitaarakkoorden en -loopjes, is hij geen man om solo's te spelen. Hij dient eigenlijk de band in samenspel. De echte grootmeester is MacNeil volgens mij. Wat had ik graag gehad dat hij de band niet verlaten had en vaak vraag ik me af wat er van hen zou geworden zijn met MacNeil er nog steeds bij. De laatste mooie synth- en pianogeluiden zijn te vinden op Street Fighting Years. Alleen MacNeil kon het pianostukje van 'Alive & Kicking' zo gevoelig spelen. Het gouden trio Kerr-Burchill-MacNeil. Hoewel OUAT en SFY minder waren dan de voorgangers, waren de albums af en hadden ze een eigen ziel en sound. Geen enkel nummer leek overbodig. Vanaf Real Life heb ik dat nooit meer echt terug gevonden en dat is zo spijtig. Vanaf toen waren veel nummers louter opvulling, met hier en daar een prachtige uitschieter. Mijn verwachtingen voor het nieuw album voor 2009 zijn dan ook niet zo hoog gespannen. Maar aan de andere kant hebben de Minds nooit een misbaksel afgeleverd zoals U2's How To Dismantle An Atomic Bomb. En afschuwelijk arrogante nummers zoals op Pop en Zooropa, gepaard met arrogante, zelfverheerlijkende en pocherige clips en optredens hebben ze ook niet. The Edge vind ik trouwens een ferm overroepen gitarist. Dus nog veel liever de Minds uit de jaren '90 en erna dan U2 vanaf The Joshua Tree.

Op mijn cd begint #1 trouwens 1 seconde te laat...
Jammer.

Biggest sellout ever. Loved the Minds between 1980 en 1985. And then came Don't You. If it had been a one-off fluke, I could have lived with that song. But they followed it with this,only targeting chartsucces and insulting their original fans in the process.

Hated it from day one and ever since. Simple Minds are dead for me since this tripe, but i still love to listen to all their great stuf preceeding this.

Wat berichten over recensies verwijderd en de algemene discussie over het 'verval' van de Simple Minds verplaatst naar Simple Minds

Ondanks dat het een pure POP-plaat is en daarom de eerste plaat van de Simple Minds-sellout is, bevat 'ie natuurlijk wel erg goede songs. En laten we ons daar op focussen ipv op een vergelijk maken met de albums hiervoor.
Ghost Dancing

Lekkere cd, maar niet hun beste werk. Een voortborduursel op hun grote commerciele successen "Don't you" en "Alive and Kicking". Van het nummer "Once Upon a time" word ik vrolijk, "Sanctify" blijft een lekker live nummer, "Ghost Dancing" vind ik musikaal het minste nummer, saaie vocale lijnen. In die tijd vond ik dit een geweldige cd, maar dat is dan ook al weer 24 jaar geleden....

Een plaat die wat bleek afsteekt tegen de 2 voorgangers. Ik mis songs van het niveau van Waterfront of Up On The Catwalk. Ik vind de gladde productie ook maar om zo te laten. Neen, voor mij het eerste album dat ik destijds een beetje schouderophalend heb beluisterd. Uiteraard is de single Alive and Kicking nog wel erg top, en All The Things She Said, Sanctify Yourself en de titelsong best ok, maar al bij al ging het niveau van hun platen hier al flink naar beneden. ***
Vooral te danken dus aan die spuuglelijke gladde productie.

Behalve de productie is het ook wel degelijk de kwaliteit van het songmateriaal wat hier aan schort.. de esotherische sferen zoals in NGD zijn hier zo goed als verdwenen. Kerr en de zijnen zaten over hun creatieve piek heen duidelijk.

Dit is een album wat vooral gedicteerd wordt door het "spierballen" gedrum van Mel Gaynor.
Ondanks dat vind ik de songs zeer goed te pruimen, op de nummers 5 en 6 na.
Pakkende ritmes (mede door het drumwerk), mooi gitaarwerk en een gedreven Jim Kerr maken dit album tot een zeer mooi geheel.

Slecht is het allemaal niet, dat werden ze pas ná dit album. Heb het altijd wel een prettige plaat gevonden maar nu hopeloos gedateerd.

I don't agree. Na "Street Fighting Years" vond ik het allemaal wat minder worden. SFY is een absolute topper!
Vanaf Black and White zijn ze weer helemaal terug.

Het hitalbum van de Simple minds.
Tijdje niet gedraait maar is weer helemaal HOT!

100% mee eens!

hehe bowie subtop 72 -75

ik zou zeggen bowie absolute top 70 -76 ( man who sold the world , hunky dory , ziggy , aladdin sane , diamond dogs, station) . niet echt subtop geloof ik.

maar on topic.

niet de beste plaat van simple minds maar nog steeds behoorlijk goed , jammer dat je all the things she said en ghostdancing en sanctify (bijna) nooit meer hoort op de radio en alleen don't you en alive and kicking.

Bowie's top vind ik eerder 1970 - 1980 en 1995 - ?.

Alive And Kicking, daar heb ik tegenwoordig een naar Marco Borsato-bijsmaakje bij...

Arno Hintjens noemde dat nummer altijd "Alive and Flipping" - hij stond regelmatig op hetzelfde podium van Torhout/Werchter als de Simple Minds.

Driemaal raden welke song hij dan bedoelde met "Promised You a Sausage Roll"?

Arno is jaloers ventje zeker? Enfin, hij zal wel weer muiledronken geweest zijn.
'You can't stop the world for a boy or a girl, small victimes of poor surcumstances".

Arno presenteerd zich inderdaad steeds meer als de Ozy Osbourne van Belgie. Moet ook altijd om hem lachen.
Beter de bierbuik van Jim Kerr dan de Korsakov hersencellen van Arno Hintjens.