Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

In eerste instantie was ik redelijk positief over dit album, maar na wat extra luisterbeurten besef ik dat niet alles even memorabel is. 'Ghost Dancing' vind ik uitmuntend, en ook 'Oh Jungleland' vind ik erg sterk. De grote favoriet 'Alive and Kicking' vind ik eigenlijk matig, samen met 'I Wish You Were Here' en 'Sanctify Yourself'. Naarmate de plaat dichter bij het einde komt wordt het ook steeds lastiger om de aandacht er volledig bij te houden. Al met al maakt het dat toch een wat wisselvallig album, waarbij je de Bono-neigingen dan nog voor lief moet nemen.

Ik ben benieuwd hoe vaak ik deze zal gaan draaien, omdat skippen op LP nogal lastig is.

Hoe dan ook hoort er in elke fatsoenlijke collectie iets van Simple Minds, en ze hebben me met dit album in ieder geval genoeg overtuigd om ook hun eerdere (en waarschijnlijk betere) werk met de tijd eens op te zoeken.

Hun beste werk vind ik toch al hun platen tot sparkle in the rain, daarna werd het minder.

245 stemmen. Exact een 3,5 gemiddeld. Dat vind ik nou de meeste terechte score hier op Mume. Het hele ouvre van Simple MInds is een 3,5. Geen album dat er bovenuit steekt en ook geen album dat irriteert. Leuke groep, altijd geweest en er heeft nooit meer ingezeten dan eruit is gekomen. Gewoon leuk. Veel meer valt er ook niet over dit album te zeggen. Lekkere radiovriendelijk muziek, zoals alle platen ervoor en erna. Simple MInds hoeft niet nader onderzocht te worden, of begrepen te worden. Helemaal niks moeilijks aan. Ook wel leuk soms.

Algemene Simple Minds-discussie verplaatst naar Simple Minds

Ik vind in ieder geval dat zowel "New Gold Dream" als "Empires and Dance" er wel degelijk bovenuit steken. En zo nog geen klein beetje.
En ik ben hélemaal geen fan, maar "New Gold Dream" is zowat één van de betere popplaten ooit gemaakt.

Nooit een bijzonder album gevonden. Eindigt voor mij net op een voldoende vanwege Ghostdancing, Once upon a time en All the things she said. De rest .... och ja, leuk voor die tijd!

Vanaf life in a day (79) t/m sparkle in the rain (84) was Simple minds toonaangevend, trendy, cult. Ze stonden bol van eigenheid, maakte muzikale stukken die Bowies Warsawa naar de troon stegen. misschien wel de meest invloedrijkste band van dat moment.

En toen....kwam Once upon a time. Commercieel, gemaakt om te scoren, mainstream. Wat Simple minds karakteriseerde werd uitgebuit en in een glad geproduceerd jasje gehesen.
Jim Kerr veranderde van een vreemd Schots mannetje in een soort showman met ster allures.
Alive and kicking vond ik toen best o.k. Maar heeft op lange termijn dezelfde uitwerking als Nikita of I just call to say I love you.

Oorspronkelijk fans haakte af, en nieuwe fans kwamen voor de hitsingles.
Toen die uitbleven waren de nieuwe fans allang afgehaakt. De oude fans hadden de band de rug toegekeerd (zoals ik). In de jaren 90 zakte het nog verder en stond de band voor 200 mensen te spelen in de Achterhoek.
Ik geloof dat hun laatste 2 CD's wel weer goed zijn, maar durf er niet naar te luisteren, bang om die melige sound die ze vanaf Once upon a time produceren weer te moeten horen.

Probeer toch maar, valt echt mee. Niet van het niveau van "destijds", maar echt geen straf om naar te luisteren. Doet niet onder voor de laatste albums van - ja daar komt de vergelijking weer, net als "destijds" -.......U2.

Geen straf, maar ik draai ze nooit, dat zegt voldoende. Ik hoop toch stiekem dat het nieuwe album wat van de oude glans heeft. Door hun recente Paradiso concert ben ik redelijk positief gestemd.

Hopen kan ook nooit kwaad...

Fikse stap terug tov de voorgangers maar nog net aan krap voldoende.Ghost Dancing en Oh Jungleland springen eruit .Alive and Kicking kon ik vanaf dag 1 al niet meer horen.Men was hier definitief gezwicht voor de commercie.Op zich niks mis mee,maar ze vervreemden zich wel op deze manier van een groot deel van hun aanhang.De spanning die veel van hun platen genereerden ,was hier helemaal zoek en dit album leek te zijn gemaakt om de opmars die U2 had ingezet met The Unforgettable Fire te stuitten.Het heeft ze financieel natuurlijk geen windeieren gelegd ,maar de geloofwaardigheid die ze als band hadden,verspeelden ze in 1 klap.Later hebben ze zich wel redelijk hervonden,maar zoals voorheen werd het toch nooit meer.3 sterren met pijn en moeite voor deze

Het schopt het nog aardig ver betreft stevigheid.
Het was vooral een slim geplande plaat, al ging het uiteraard ten koste van de spanningsboog in hun geluid.

Ik denk dat dit album het best genietbaar is als je het in de tijdsgeest plaatst, dan is het echt nog wel goed te doen.

En toen gingen de Simple Minds definitief mainstream.
Nadat ze met Don't You Forget About Me (bekend van de openings- en sluiting credits bij de film The Breakfast Club) een nummer-1 hit hadden gescoord wereldwijd, moest het volgende album ook maar zo klinken, was waarschijnlijk de gedachte.

En die sound heeft het dan ook inderdaad, waardoor het in ieder geval in Nederland 4 hits opleverde (Alive And Kicking (nr. 2), Sanctify Yourself, Ghost Dancing en All The Things She Said). Nummers die je allemaal nog wel eens op de radio hoort en waarvan ik Alive And Kicking, Sanctify Yourself en Ghost Dancing nog steeds graag hoor.
Van de 'onbekende' nummers zijn Oh Jungleland en Once Upon A Time ook nog zeer genietbaar.
Verder zij gezegd dat het vooral heel erg 1985 klinkt, al moet ik zeggen dat het wel nog lekker fris de speakers uit klettert.

Maar ze hadden wel gelijk met deze sound, want het zorgde wereldwijd voor een doorbraak en er zijn er miljoenen van verkocht. Ook in Nederland bijna een jaar genoteerd en de nummer-1 positie.
Ze raakten er oude fans mee kwijt, maar kregen er ook nieuwe bij. En Jim Kerr krijgt hier ook zijn eerste Bono-neigingen.
Al met al ook nu nog een behoorlijk genietbaar album, maar ga je in gedachten terug naar 1985, dan heeft het natuurlijk net wat meer allemaal.
Deze is als LP nog wel te vinden in kringloopwinkels en op vlooienmarkten.
3,5* dan maar.
Op vinyl.

Als ik even lekker uit mijn plaat wil, mag ik deze graag eens beluisteren;groots, meeslepend en lekker meezingbaar (lalalalala meestal ook wel irritant). Artistiek zou ik het niet tot hun beste albums rekenen, maar de melodielijnen zijn op zich sterk dat het al een zuigende werking heeft voor wie ervoor open staat en dat waren er blijkbaar heel veel destijds.

Slimme zet qua commercie. De produktie is vet en stevig, maar het spannende mysterieuze van de oer Simple Minds behoort hier tot het verleden.
Ongewild graafden de '' Minds'' ook uiteindelijk hun eigen graf, want na Street Fighting Years van een paar jaar later werden ze behoorlijk door de tijd ingehaald.
De ontwikkeling stagneerde, het werd richtingloos en goede ideeen ontbraken.
Jammer, want op zich is dit een heel interessante band.

Vanaf deze plaat werd het (artistiek) verval toch wel ingezet.Once upon a time is duidelijk minder dan Sparkle in the rain en vooral New gold dream.Ik begon me al snel te irriteren aan de larger-than-life-gebaren en eerlijk gezegd draai ik hem nauwelijks meer alhoewel ook niet echt slecht is.

Net dit album aangezet. Het is echt een powerplaat. Elk nummer is lekker dansbaar en er zijn mooie meezingbare melodieën. Elk nummer vind ik leuk, alleen het eerste nummer vind ik iets minder en mijn favoriete nummers zijn 'all the things she said' en 'alive and kicking' . Ik vind Jims stem heel mooi op deze plaat. Het is echt een jaren 80 album, redelijk comercieel, maar echt lekker om te luisteren en daarom 3,5 sterren!

Jim zijn stem was destijds (bij het verschijnen van dit album) voor veel fans van het eerste uur juist een enorme afknapper. Dat vond ik toen en nu nog steeds. Zij stemgeluid heeft op dit album iets van een doorlopende gootsteen - bij benadering dan.

Oow ik begin me pas sinds kort wat meer te verdiepen in de simple minds en zijn stem kwam me op deze plaat heel krachtig over, dan zal ik het waarschijnlijk op de oude albums nog beter vinden!

Op dit album komt de stadion bombast nog redelijk goed tot zijn recht. Ik kan mij prima voorstellen dat dit destijds een plezier was om live te zien. Nummers als Ghost Dancin, Alive & Kicking en Oh Jungleland en Sanctify Yourself horen daar met gemak thuis. Aan de andere kant neemt de zang van Kerr her en der wat megalomane vormen aan. Dat hoeft an sich ook nog niet zo'n probleem te zijn, maar het komt niet ten goede van zijn toonhoogtes en zuiverheid. Met name bij I Wish You Where Here en Come a Long Way, lijkt het idd. of de wc niet goed doorspoelt. Op die 2 na, zijn het -voor mij- stuk voor stuk nummers om het volumeknop lekker open te draaien. Hierna werden ze links en rechts ingehaald door andere bands en daar waar U2 zich wist te vernieuwen, kwamen de Simple Minds nog 1 keer met een redelijk album om daarna in de middenmoot te verdwijnen.

Heden ten dage vind ik dit best een goede SM-plaat, maar in 1985 was dit een zware ontgoocheling. Ik was als 16 jarige een overtuigde SM-fan, zeker na het geweldige optreden in 1984 dat destijds was uitgezonden op de Duitse tv (rockpalast) en de platen SAF, NGD en SITR.
Amper één jaar later waren ze een (commerciele) supergroep en had ik het geluk dat ik al kaartjes had voor hun concert in de brielpoort te Deinze (ong.5OOO pers).

Mijn grote idool, Jim Kerr, verscheen op het podium in een strak zwarte malliot, een hemd dat in de hippieperiode in was en een frans petje op zijn hoofd en over het podium bewoog als een (valse) godheid en enkele kilo's was aangekomen. Een (in mijn ogen) dik pafferig ventje met grootheidswaanzin stond op het podium, één jaar eerder stond stond er een jonge god.
Wat succes met een mens kan doen.

Volgens mij was dat Rockpalast concert uit 1982, maar verder niets aan toe te voegen. Ik zag ze in het Amsterdamse Bos in 1986 en dat was dezelfde ontgoocheling.

Voor de ontgoocheling hoefde ik geen concert te bezoeken...

Of was het Dortmund 1984?
Die ontgoocheling waarover sprake is bij mij veel kleiner. Dat komt wellicht omdat ik de band pas met Once Upon A Time leerde kennen. Toen was ik er helemaal weg van. De oudere albums leerde ik pas een tweetal jaren later kennen. Ik ontdekte toen pas de ware schoonheid van de band en merkte
toen pas het verschil met Once Upon A Time.
Die outfit van Kerr heeft me echter nooit gestoord. Het is in mijn ogen anti-macho en op machogedoe knap ik af.

Juni 1984 Dortmund is idd ook op de Duitse TV uitgezonden. Ik geef de voorkeur aan Rockpalast 1982, een band op zijn creatieve hoogtepunt. De geluidstechnicus van dat concert was trouwens de eerste paar nummers niet helemaal bij de les, want de gitaar van Burchill en de zang van Kerr waren zo sterk op de voorgrond gemixt dat de rest van de band niet te horen was.

De Super Deluxe Edition in de stijl van voorganger 'Sparkle In The Rain' is er bijna. Kopen zal ik die niet. Hopelijk is er wel iets nieuws op te vinden dat dan via itunes kan aangekocht worden.

Hier alle info:
Simple Minds / Once Upon A Time six-disc super deluxe edition box | superdeluxeedition

Pfff, een ware ontgoocheling. Niks nieuws onder de zon, behalve wat speciale versies van 'Alive And Kicking' en 'Sanctify Yourself' waar ik niet op zit te wachten. Waar de vorige box nog een liveconcert toevoegde, is hier gekozen voor de nauwelijks live te noemen 'In The City Of Lights'. Dan was het volledige concert uit Rotterdam toch een betere optie geweest. En een concert op dvd is natuurlijk ook weer vergeten. Trieste geldklopperij.

Ik ben een van de weinigen die dit nou echt een goede plaat vinden.
Dit is hoe ik de Simple Minds ken en graag hoor.
Ik probeer mezelf in het oudere werk te verdiepen, en dat komt later wel, maar de songs die hier op staan vind ik ijzersterk, evenals de productie en de stem van Kerr: fenomenaal!

De stem van Kerr is afschuwelijk....ongeveer als een doorlopende gootsteen.

Hmmmm... dat dan hoor ik er dan weer niet in terug, sorry...