Simple Minds - Once Upon a Time (1985)

Je mocht willen dat je zo kon zingen - want zelf een ladderende Arno kon (en dan heb ik het over eind jaren '80/begin jaren '90) om elke vinger nog steeds een babe winden. En dat moet ik iemand hem nog na zien doen. Overigens, ik maar denken dat Arno - net als bij ons Herman B. - het nationale troeteldier van de Belgen was.

Beetje weing korte-termijnmemory available zeker: zes weken na mijn post reageren?

Dat hebben wij nederlanders ook lang gehad met een andere Herman B.

Bij jullie is het Brusselmans, bij ons was het Brood.

Deed het ook tot zijn dood goed bij de vrouwtjes.
Vrouwen vallen vaak voor dat soort mannen.

P.S. Je hebt mij nog nooit ladderzat horen zingen.

TC Matic was voorprogramma van Simple Minds in 1985.

Alive and flipping ... België op zijn kop want toen kwam plots de split.

Simple Minds is nog steeds Alive and Kicking.

Ik heb natuurlijk geen enkel verstand van de Simple minds, laat ik daar eerst maar eens mee beginnen, vooraf.

Tot en met halverwege de jaren '80 vond ik het aardig, in '89 vond ik Belfast child geweldig maar meer dan tot de aanschaf van een welliswaar uitbreide verzamelaar, kwam het niet.

Er sprong geen vonk over, ik vond Jim Kerr een beetje een aansteller. Van U2 kocht ik wél de platen, ondanks dat ook Bono eenzelfde soort van aanstellerij verkoopt. Maar U2 maakt(e) daarbij vooral spannende muziek.

Ware liefhebbers zullen het bezieling noemen, ik weet het niet.

Toch vond ik het erg karig om geen cd van de Simple minds in huis te hebben. Ze hebben in ieder geval wel beter verdiend, ook al vind ik de gemiddelde cijfers van al hun platen op musicmeter verrassend laag.

Er komt maar 1 cd net gemiddeld boven de 4 sterren, de rest zit daar onder. Een groot aantal zelfs onder de 3 sterren! Geen van de cd's kan de fans dus echt bekoren, lees ik daar toch wel een beetje aan af.

Inmiddels werk ik bij deze band aan een kleine inhaalslag voor de jaren 80, te beginnen met het aanschffen van Once upon a time en Street fighting years.

Ooit had ik de LP Once upon a time en die had een positieve indruk achter gelaten. Dat wordt nog steeds bevestigd, de heren houden er een lekker tempo in en het is ook een smaakvol samengesteld geheel.

Ik had ook graag het singletje Don't you (forget about me) toegevoegd zien, dan was de cd af geweest. Zal wel niet hebben gekund vanwege de filmrechten, maar het hoort er qua geluid erg goed thuis.

Toch kan ik mij herinneren, dat er toen (al) behoorlijk wat kritiek was op Once upon a time, een knieval voor de Amerikaanse markt heette het toen.

Dat is voor mij zeker geen argument om dat als negatief punt in de beoordeling te gebruiken. Als het goed is, wat kan het je dan schelen, als ze de oceaan oversteken.

Toch zou de kritiek moeten impliceren dat het 'oudere' werk automatisch beter is. Ik ken een aantal van die oude nummers van mijn verzamelaar, maar ik vind niet dat On the Waterfront of Speed your love to me beter is.

Misschien vloek ik nu wel enorm in de kerk, maar dat is het voordeel van geheel onbevangen en onbevooroordeeld recenseren bij een groep die je nooit goed hebt gevolgd. Heilige Simple minds huisjes zijn mij onbekend.

En dus kom ik gewoon tot een positief eindresultaat voor Once upon a time, met als hoogtepunten Ghost dancing en Alive and kicking.

God only knows what God only knows.

Buiten de bekende nummers " Alive and Kicking " en " Sanctify Yourself " kan dit album me niet bekoren.

Jawel, maar TC MATIC niet, en volgens mij is het dat waar Dazzler op doelde, want deze geweldige belgische band toerde idd. in het voorprogramma van Simple Minds maar viel uit elkaar tijdens/ na die toer....

Weet ik.
Mijn reactie was wel gericht op de uitspraak van Arno.

Daar ben ik het niet echt met je eens. Ik denk dat de luchtige synth-pop van die single een dissonant was geweest tussen het meer gejaagde 'big American' geluid van de andere nummers.
Heel misschien had het in de plek van I Wish You Were Here, de zwakste schakel op het album, kunnen staan, maar dan nog betwijfel ik of het album als geheel dan beter zou worden.

Overigens, als de aanpak van dit album je bevalt zou ik zeker voor de voorganger Sparkle In The Rain gaan, het album met de door jou genoemde nummers Waterfront en Speed Your Love To Me. Als geheel is die toch een stuk pittiger in uitvoering.

Dat laatste zal ik zeker niet ontkennen, Once upon a time ís ook een hele andere cd dan Sparkle in the rain. Toen heette het bij Once upon a time ook de veramerikanisering (of commerciële knieval) van de Simple minds. Maar die eigenlijk al was ingezet bij de single Don't you, van even daarvoor.

Daarom vind ik Don't you en opvolger Alive & Kicking (beiden nummer 1-hits) heel goed op elkaar aansluiten. Laat ik het zo zeggen, beide nummers hoeven elkaar zeker niet te bijten op één cd.

Ik weet niet goed hoe het opname-proces van Once upon a time is verlopen, maar gezien de tijdsvolgorde kan ik mij wel voorstellen dat Don't you (dat dus apart is geschreven voor een film) tijdens dezelfde opnamesessies is geschreven en uitgevoerd als de rest van Once upon a time.

Vanwege het grote Amerikaanse succes van Don't You, dat ook nog eens gebruikt werd in een tienerfilm, was Simple Minds al afgeschreven.
Ik vind dit album een logisch vervolg op het groot aangepakte Sparkle In The Rain.
Absoluut niet slecht.

Ik hoor bij de grote schreeuwende massa die luidkeels padadada mee brult als Alive & Kicking tijdens concerten gespeeld wordt.

Het grote gebaar commercieel uitbuiten.
Mag dat?
Van mij wel.
Totaal geen moeite mee.
Het onverwachte succes in Amerika.
Don't You dat dateerde van dezelfde opname sessie.
Als opvullertje in een nietszeggende tienerfilm.
Beide werden onverwachts een grote hit.

Er was dus al gekozen voor deze weg.
Simple Minds koos voor een nog groter geluid dan bij Sparkle In The Rain.
Net tegen het randje aan.
Met toevoeging van een soulvolle zangeres in de band.
Zeker niet risicoloos.
Na jaren van zwoegen werd hiermee aansluiting gezocht bij meer publiek.
Dat dit ten koste zou kunnen gaan van hun oude fans, dat was een feit.
Maar Simple Minds was net als U2 klaar voor deze stap.
Niet de geschiedenis ingaan als geslaagd post-punk groepje.
Bewust van het gevolg.

Opener Once Upon A Time is ritmisch.
Alsof Simple Minds naar Talking Heads geluisterd heeft.
Mooie herkenbare orgelpartijen.
Toch ben ik niet helemaal gelukkig met het eindresultaat.
Jim Kerr is hier gewoon slecht bij stem.
Zijn zang is te hees, je voelt hem naar adem happen.
Had nog wat langer geknutseld en de vocalen meer rust gegeven.

All The Things She Said is een stuk sterker.
Robin Clark is een steengoede zangeres.
Credits komen haar hier toe.
Wat een aangename aanvulling.
Ze tilt Jim Kerr hier echt naar een hoger level.
Helaas wordt ze te weinig geroemd.

Bij Ghostdancing kan ik niet stil blijven zitten.
Ondanks de vrolijke ondertoon een vrij heftig nummer.
Gemeend politiek getint.
Vervolgens zouden Mandela Day en Belfast Child gemaakt over komen.
Lyrics waar veel tekstschrijvers trots op zouden geweest.
Als ze het nivo zouden kunnen halen.

Het meezing nummer.
Alive & Kicking.
Kapot gemaakt door tweederangs karaoke zangers.
Die ingehuurd op Centerparks hun kunstje doen.
Elke week weer voor ander publiek.
Maar de originele versie ademt warmte en geluk uit.
Het Grote Gebaar.
Mij geeft het een kick.
Een massa van duizenden die het massaal mee brult.
Laat ergens in een overvol stadion.
Padadada papadadada.

Oh Jungleland is minder.
Te chaotisch geheel.
Een overvol oerwoud met een teveel aan klanken.
Zonder harmonie.

I Wish You Were Here is persoonlijk.
Gemis van Chrissie Hynde.
Vanaf Live Aid hopeloos verliefd.
Uiteindelijk geschaakt van Kinks voorman Ray Davies.
Liefdesliedjes schrijven is echter niet zijn sterkste kant.
Zoetsappig.
Krijg er geen vlinders van in mijn buik.
Wel zo' n vervelende harde bal.

Revenge met Sanctify Yourself.
Prijsnummer.
Overtuigingskracht is aanwezig.
Toewijding in het Koninkrijk van Messias Kerr.
The Man In Tights.
Onze eigen Robin Hood.
Vreemd genoeg vond ik toen de kledingkeuze in de videoclip wel passend.

De afsluiter Come A Long Way is weer minder.
Waarschijnlijk op dezelfde dag opgenomen als de opener.
Het slechte stemgeluid is weer aanwezig.
Advies, neem de volgende keer eerst een flinke kop thee met honing.
De avond ervoor wat minder Schotse Whisky.
Dan komt het wel goed.

Kan mij er grotendeels in vinden.

Van mij mag Kerr de grote plas oversteken en z'n nieuw opgedane muzikale ervaringen inbedden in een nieuw album.

Per slot van rekening zijn velen hem voor gegaan en meestal werd het eindresultaat er niet slechter van. Alleen bij Rod Stewart kun je ná de buitengewoon toepasselijke titel Atlantic crossing je hardop afvragen of het z'n creatieve geest wel goed heeft gedaan.

De engelse bluesband Fleetwood mac heeft nog de meest beroemde metamorfose ondergaan in Los Angeles: in financieel opzicht heeft het in ieder geval geen windeieren gelegd.

Once upon a time vind ik een prima cd maar ik kan mij voorstellen dat liefhebbers van het eerste uur teleurgesteld zijn in dit album. De Simple minds hebben creatief en muzikaal duidelijk een verandering ondergaan.

Fleetwood Mac werd een totaal andere band.
Once Upon A Time was een logisch vervolg op Sparkle In The Rain.
Zo drastisch was de koerswijziging niet.
Voornamelijk de toevoeging van Robin Clark.
Vreemd genoeg nergens genoemd als bandlid.
Terwijl haar aandeel mede bepalend was.

Nou, zo heb ik dat destijds (en ook nu nog steeds) niet ervaren. De magie was verdwenen en niet omdat ze nu bekend werden bij het grote publiek. De singles zaten goed en gelikt in elkaar, maar spannend en meeslepend was de muziek helaas niet meer. Grootste afknapper voor mij was (en is) het stemgeluid van Kerr op deze en de volgende albums, te geforceerd. Jammer!

Daar ben ik het wel mee eens.
Jim Kerr heeft een aantal songs flink verknald met zijn stemgeluid; wat ik al aangaf.
Spannend was het niet meer.
Maar vanwege de aanwezigheid van de geslaagde singles is het mij nog 4 sterren waard.

Voor mij was (en is) die zang van Robin Clark juist een afknapper. Mijn meest geliefde band komt op de proppen met een soul-zangeres??! Ik vond dat toen heel erg fout. Het voelde bijna als verraad. Ook nu kan de zang van Clark me nog steeds niet bekoren.

Net zoals voor Premo was OUaT voor mij destijds een enorme teleurstelling. Ook na al die jaren heeft dit album zijn ferme numero 1 positie op het lijstje van grootste afknappers aller tijden nog niet weten prijs te geven. De magie verdween met dit album. De muziek van de Minds bood geen verrassingen meer. Te braafjes. En de weg terug hebben ze na dit album helaas nooit meer gevonden (of willen vinden).



En dat vind ik nou net een van de betere nummers van het album.

Ik knapte pas af bij Real Life.

Chameleon Day is bij de Gamma langs geweest voor een nieuwe hamer, want wat mij betreft slaat hij de spijker op de kop.

Het geluid van deze is beter - imo - dan SiTR, maar muzikaal is het mijlen minder. Als ik me wil troosten met wat en hoe de Minds hadden kunnen zijn/opnieuw worden, draai ik Empires & Dance - dat ga ik zo ook maar eens doen, want die plaat geeft energie.

De reacties van jullie zijn dus meer dan logisch.

Is dit een circulair argument - jezelf aanhalen om je gelijk te bewijzen?

Zonder gekheid, ik denk dat ik zonder problemen uit mijn eigen verzameling 10 albums uit datzelfde jaar kan aanwijzen die ik veel beter vind en die deels óók een groter publiek hebben bereikt; daaronder bijv. Waterboys - This Is the Sea

Waterboys bereikte met This Is The Sea nog niet eens de status die Simple Minds bereikte met New Gold Dream.

Ik haalde dat stukje trouwens aan, omdat ik het niet oneens met jullie ben.
Als je goed leest, dan zie je ook dat ik niet over alles positief ben.
Vooral de zang van Jim is niet overal even goed.
Maar de singles vind ik sterk genoeg om er 4 sterren aan te geven.

mijn cijfers:

NGD - 5*
Dit album - 3*
This Is the Sea - 4*

This is the Sea is echt wel een klassieker, een must-have. Dit album vind ik niet onmisbaar; was het op vinyl 15 of meer euro geweest, dan had ik het laten liggen - This Is the Sea trouwens ook. Zoals het is kom je dit album tegen voor 2 - 7 euro; This Is the sea is iets duurder.

Goed album van the minds. de midden jaren 80 waren ze veruit op hun best. Goede melodieen en catchy songs.

@ Mjuman

Mijn cijfers

NGD - 5*
OUAT - 4*
This Is The Sea - 4,5*

Andere cijfers, maar wel eens met de rangorde.

Was het vorige album "Sparkle in the Rain" voor mij niet te pruimen, van dit album kon ik daarentegen wel genieten en wel om de simpele reden dat de songs op dit album bij mij itt hun vorige album wel lekker in het gehoor lagen.
Dit neemt echter niet weg dat de Simple Minds met dit album toch al over hun hoogtepunt heen waren. Het nivo van "Sons and Fascination" en "New Gold Dream" zouden de Simple Minds toch niet meer halen. Ook op hun volgende album "Street Fighting Years" niet.

4,0*

Bij dit album begin ik me al lichtelijk aan hun Memisa-neigingen te storen met die zangeres en de grote boodschappen enzo. Dit album staat nog net aan de goede kant van de streep, maar hierna werd de stichtelijkheid me te ondraaglijk en ben ik op albumgebied afgehaakt.

Oh Jungleland is toch behoorlijk ondergewaardeerd. Dat refrein is toch machtig!
Gewoon een prachtige pop-plaat, geen klassieker zoals New Gold Dream maar toch erg sterk. Dit is mijn meest recente Simple Minds-album en zo te lezen vallen de albums hierna niet echt in goeie aarde. Suggesties?

Ondanks dat smaken natuurlijk verschillen, zou ik je van de latere Simple Minds deze aanraden: Simple Minds - Black & White 050505 (2005)