Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Dat bombastische hoort ook bij deze plaat vind ik. Ik vind die beweerdelijk slechte productie wel meevallen.

Mij vliegen de bekkens, de hihats om de oren; het geluid gaat van hier naar de echoput van het NOB en komt terug over de A27. Volkomen overgemoduleerd - en dan klinkt vinyl nog beter dan cd.

Ceteris paribus - een test?

Tsja, je kunt wel van alle muziek verwachten dat het klinkt als een ouwe songwriter knar die het liefst unplugged op zijn gitaar pingelt en op zijn mondharmonica blaast.. dan ben je bij SM toch aan het verkeerde adres en is veel moderne rock niet echt in het juiste straatje ben ik bang. Geluidseffecten horen nu eenmaal inherent bij de evolutie in muziek en dus ook rock. Ik zou zeggen, gelukkig maar. Ik moet niet denken aan een Up On The Catwalk zonder geluidseffecten, lijkt me dan niet uit de verf komen.

Uit de cursus polariseren voor beginners!

We lezen voor uit het lesboek:
* een ouwe songwriter knar die het liefst unplugged op zijn gitaar pingelt en op zijn mondharmonica blaast."
* Geluidseffecten horen nu eenmaal inherent bij de evolutie in muziek en dus ook rock. Ik zou zeggen, gelukkig maar.

Als dit zo zou zijn, kan ik veel bij het vullis zetten en mezelf hier uitschrijven - maar gelukkig is het nou eenmaal anders. Je oren bedriegen je niet en je bepaalt zelf wat je wilt horen (of niet). SITR staat achter me in de kast - ik draai 'em af en toe - maar ik vind OUAT beter qua geluid, maar slechter qua songs. Ik heb zelf een duidelijke opvatting van hoe ik vind dat muziek zou kunnen klinken en ik laat me niet wijs maken dat als ik een wollige bas hoor dat dat mooi is. Een wijn die ik niet lekker vind, laat ik me ook niet aanlullen.

Geluid kent een aantal dimensies: klankkleur en dynamiek horen daarbij. En ik vind klotsende bekkens en hihats gewoon niet mooi, maar dat maakt me dus echt niet tot een liefhebber van "een ouwe songwriter knar die het liefst unplugged op zijn gitaar pingelt en op zijn mondharmonica blaast." Redelijk polariserend en ongenuanceerd en dat klopt gewoon niet met wat ik elders over e.e.a. heb geschreven.

Misschien kun je je afvragen waarom ik polariseer.. je hebt wel op meer platen kritiek met argumenten als "veel echo, veel effecten".. ik vind dus dat die inherent bij deze plaat horen. Maw: het maakt de nummers er beter op. Eén van de redenen dus om die effecten zo nu en dan toe te passen Dat het jouw specifieke smaak niet is, wil niet zeggen dat die effecten niet functioneel zijn en met een zekere bedoeling zo worden gebruikt. Het maakt deze plaat m.i. inderdaad letterlijk frisser en sprankelender. Ook zoals ze deze effecten (misschien in iets mindere mate) succesvol hebben gebruikt in NGD, al is daar het songmateriaal op zich beter.

Ik ben het wel met orbit eens.
Als je de effecten weg laat, dan hou je een tamme plaat over.
Waterfront, Speed Your Love To Me en Up On The Catwalk zijn juist sterk omdat ze gelijk In Your Face knallen.

Dat het jouw specifieke smaak wél is, dat jij vindt dat iets erbij hoort, is nog geen enkel argument voor de geldigheid ervan.

Want waar in 'God's Great Notebook' staat geschreven dat jouw mening superieur is. Waarom zou jij beter kunnen bepalen dat iets functioneel is?

Weet je ik kan me voorstelen dat twee mensen tijdens een luistersessie naar een plaat luisteren en beide o.g.v. een zelfde waarneming de muziek toch anders interpreteren en waarderen - maar de ene is toch niet superieur aan de andere?

Het gaat me ook om het dédain en de implicatie van je toon - overigens denk ik dat als je gelijktijdig in dezelfde omgeving naar een plaat luistert, de verschillen in perceptie kleiner zullen zijn - en eerder complementair.

Mijn mening is niet superieur.
Ik ben het alleen met iemand anders eens.

Blijkbaar is jouw mening wel superieur.

@DR: mijn reactie verscheen na die van jou (ik had jouw reactie niet eens gezien) - was ook niet voor jou bedoeld; was een reactie op Orbit's tekst.

Mijn mening is niet superieur. Ik gaf alleen mijn beleving en argumentatie en mijn dislike om te worden gezien als liefhebber van "een ouwe songwriter knar die het liefst unplugged op zijn gitaar pingelt en op zijn mondharmonica blaast."

Ik vind het op mijn platenspeler, versterker, speakers, in mijn huis te veel over the top klinken. Niets anders - c'est ca.

Natuurlijk is de ene mening niet superieur aan de ander op een forum (ingetrapte deur). Het is wel zo dat als mensen een uitleg geven voor waarom hetgeen jij storend vind in een geluid misschien toch functioneel zijn bedoelt en zo werken voor die luisteraar er misschien wat begrip zou kunnen worden getoond. Nogmaals, het is niet de eerste keer dat je je ergert aan geluidseffecten in muziek die daar nu juist baat bij heeft voor heel veel mensen.

Ik vind trouwens dat een aantal platen die in jouw top10 staat ook beslist niet vrij zijn van echo of gecomputeriseerde hihats hier en daar.

Ik ben een beetje de weg kwijt in die zin van je. Ik snap het wel als je bedoelt te zeggen dat verschillende mensen reageren op verschillende triggers (stimuli).

Ik heb regelmatig luister- en vergelijkingssessies gedaan met vrienden en het valt me op hoe dan gaandeweg toch meningen, interactief, bij elkaar komen. Smaakverschillen blijven uiteraard, maar da's niet erg.

Ik zal 'em van de week nog eens draaien en de volumeknop wat terugzetten.

Zelfs Joy Division, de grote heiligen hier op MuMe, maakten veelvuldig gebruik van echo (luister maar eens goed naar het effect na die drumaanslagen in veel nummers), drumcomputer en andere foefjes om de sfeer naar hun hand te zetten.. Cocteau Twins klinkt nog eens een stuk meer in elkaar gesleuteld in de studio.. Begrijp me niet verkeerd, prima bands allemaal, maar ook gretige afnemers van studio-effecten.
De enige reden dat ik misschien een beetje polariserend was in mijn aanvankelijke post is dat ik de boel een beetje wilde uitvergroten (was trouwens geestig bedoelt en zeker niet beledigend) is misschien omdat ik de weerzin tegen sommige studio-effecten niet zo goed snap. Ik denk dan ook zeker niet dat een gezamelijke luistersessie tot overeenkomstige resultaten zullen leiden. Ik vind de studio-effecten van een Pornography bijvoorbeeld geweldig en die van een Closer maar matigjes tot slecht.. (en ken beide platen heel erg goed, zowel van hoofdtelefoon als via de box) En ook voor deze Sparkle In The Rain als voor NGD geldt dat ik juist de productie heerlijk vind gelukt, het opeppende en verfrissende van die nummers barst nu echt uit je boxen alsof meneer Kerr persoonlijk met zijn zweep staat te zwaaien opdat je er nog een schepje bovenop doet en als een gek begint te dansen in je huiskamer! Heerlijke muziek.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: SITR zal niet mijn favoriete SM album worden, maar ik zal mijn mening in bepaalde opzichten herzien. Daar heeft één woordje aan bijgedragen: "rock".

Kijk, ik ben audiofiel (al een hele tijd) en dan luister je ook kritisch naar geluid - op dat punt zal ik echt wel gevoelig blijven voor de kwaliteit van een opname (en dat zal ik dan ook wel aangeven, zowel positief als negatief). Echter opnamekwaliteit is niet zaligmakend - er zijn lieden die kopen cd's van uitstekende opnamekwaliteit met booooring muziek. Dat dus echt niet.

Ik heb vandaag - omdat ik bezig was met een document - met muziek kunnen werken. En ik heb dus SM gedraaid zowel SITR als OUAT, 2* beide, en tussendoor Bell Hollow en Mogwai. Ik ben naar SITR gaan luisteren vanuit een rock-perspectief - diezelfde Steve Lillywhite heeft nl ook Boy geproduceerd (met "I Will Follow" erop) en die plaat vind ik helemaal niet verkeerd. Als je vanuit dat perspectief luistert, is de plaat heel direct en straight-in-your-face. Als je dat eenmaal weet, hou je daar rekening mee. Je kan nou eenmaal niet alles op ieder moment in alle stemmingen draaien. Percussie blijf ik heftig vinden, maar bas en keyboards met name ok.

Het vreemde is - dat ik (nadat ik eerst Bell Hollow had gedraaid) vervolgens OUAT als een beetje een slappe schijf ervoer en met name "Alive and Kickin" ("alive and flipping" zei Arno Hintjens altijd) beschouwde als een behoorlijke knieval naar de Amerikaanse markt.

De conclusie van dit alles is dat ik deze twee albums zal gaan herwaarderen (wellicht draai ik ze nog 1 of 2 keer). Misschien is het (iets) over the top (en dan met name de percussie), maar op een of andere manier past het wel in de sfeer.
Misschien heb ik bij mijn eerste beoordeling ook meegewogen dat ik destijds (in 84) toch wel enige onvrede had met de muzikale koers die SM gekozen hadden.

Je hoeft wat mij betreft geen concessies te doen aan je oordeel. Dat is mij wel helder hoor. Ik snap best dat dit bombasme niet iedereen bevalt en de SM zijn met NGD en zeker deze veel anthemischer (als je dat woord zo kunt gebruiken) en grootser gaan klinken dan op hun eerste platen, waarin alles veel klinischer en kaler klonk. Ik vind dat ze dat nog meer zijn gaan doen op OUAT eerlijk gezegd, waarbij het songmateriaal ook echt veel zwakker werd. Ik stoor me niet zo snel aan een bepaald geluid of effect, zolang het het hoofddoel maar dient. Ik stoor me wel aan matige of zwakke nummers, met of zonder effect.. dat werd steeds meer het euvel van de SM. De frisheid was eraf en de invloeden werden veel te commercieel (soulkoortjes..??) en te gelikt.
Maar het is altijd nuttig bepaalde dingen weer eens terug te horen, zo ontdekte ik bij dit album een aantal maanden geleden dat ik enkele nummers toch ook gewoon matig of zwak vond (daarvoor stond deze nog op 5* meen ik), gelijk een half eraf gedaan. En ware het niet vanwege de meesterlijke eerste 5 nummers, zou er nog wel 0,5* vanaf moeten.. nummers 7 en 8 vind ik bijna skipbaar. Pas nummer 9 en zeker de instrumental vind ik weer van SM klasse. Maar nog eens beluisteren zou bij mij misschien ook nog wel eens tot stemverlaging kunnen leiden.. komen we misschien toch nog wel eens bij elkaar, zelfs zonder gezamelijke luistersessie

haha, grappig om te lezen hoeveel aandacht een album van 25 jaar geleden (en wat voor 1....) krijgt, op een dag dat iedereen alleen maar over presidenten kan praten

Ik ben het eigenlijk wel met beide stellingen eens. Er staan aardige effecten op Sparkle, die ergens ook wel mooi zijn, maar toch klinkt ie ook best hol. Ik zou graag eens horen hoe die onder Brian Eno had geklonken, of onder dezelfde producer van OUAT of NGD

De productie van Porn loslaten op Closer en vice versa brengt beide platen om zeep. Closer ontleent zijn kracht imo juist aan de sobere productie en instrumentatie. Porn zou daarentegen in een sobere productie volledig verdampen.

Hetzelfde geldt voor SITR en NGD. Imo twee totaal verschillende platen. SITR heeft een bombastische productie nodig om wat te zijn. Daar ontleent de plaat zijn "drive" aan. Voor NGD zou de bombastische productie van SITR de doodsteek zijn. Sterker: NGD zou nooit het levenslicht hebben kunnen zien.

Ik kan mij goed voorstellen dat de bombast van SITR Mjuman niet aanstaat, maar je kan moeilijk ontkennen, lijkt mij, dat het passend is voor het type plaat dat SM destijds wilden maken. Mij staat de bombast van Porn niet aan. Maar ik erken wel dat die plaat die bombast en overproductie met al zijn effecten nodig heeft. Een productie a la '17 scs' of 'Faith' zou eenvoudigweg niet werken. Gelet op de zware thematiek van Porn zorgt de "over the top" productie van die plaat er voor mij echter voor dat ik het een bijna lachwekkend album vind. Bij SITR heb ik dat niet, omdat hier de zware thematiek ontbreekt. Maar het is natuurlijk allemaal maar een persoonlijke beleving (pfff, weer een open deur).

@CD - na een korte nachtrust heb ik de onderhavige plaat gepoetst, geplaatst en gedraaid, alsmede het andere object van discussie (OUAT), in een cocktail met andere vinylobjecten, om vervolgens tot een nuancering van mijn waardering te komen, zie 4 posts terug (dat lezen is e.e.a. begrijpen) Ik zal beide albums nogmaals draaien deze week en dan de waarderingen aanpasssen: SITR gaat dan over OUAT heen.

Closer hoort inderdaad sober, subtiel, ijl en ingetogen te zijn. Om een vergelijking te maken: Nederlandse acteurs leren 'klein' te acteren, accent op mimiek; in de VS leren acteurs 'groot' acteren, druk gesticulerend, gebarend. Zie het eerste als de manier van Closer.

Ik denk dat ik een van de weinigen ben die White Hot Day tot de favorieten van dit album reken...

(kom maar!)

Valt mee hoor... al is-ie natuurlijk niet zo goed als c-moon

Een majesteuze plaat met veel power. Niet beter dan New Gold Dream maar wel meer power. Wat waren ze goed in 1984 en op hun absolute hoogtepunt. Ik zie Jim Kerr nog rondspringen in Ahoy en op Werchter 1984. Wel een heel ander gezicht dan de vetklomp die ik afgelopen zomer op de BBC op een Mandela feestje zag optreden.

Deze plaat zou inderdaad misschien eens een re-issue verdienen in een wat zorgvuldigere mix. Ondanks de bombast een zeer fraaie plaat.

Valt nog meer mee Katzor..., hier nog een liefhebber van White hot day.
Maar inderdaad C-moon is gaver, eerlijk is eerlijk.......

De instrumentale versie van 'White Hot Day', te horen op de Themes-boxset, toont hoe krachtig dit nummer is. Het heeft er dan wel een andere titel en ik moet even opzoeken op welk volume het staat en hoe het dan heet.

Themes Volume 2 (de beste uit de reeks) met als titel 'Bass Line'. Subliem!

White Hot Day is het nummer met de meeste effecten en lagen op SITR en ook mijn favoriet. De laatste twee nummers en East at Easter skip ik altijd.
Charlie Burchill heeft in 1985 over deze plaat gezegd dat hij 'm achteraf overgeproduceerd vond. Hij weet dat met name aan het excessieve cocainegebruik van Lillywhite tijdens de opnames.

Apart - een mens hoort niet met zijn neus. Over Martin Hannett doen dat soort verhalen niet de ronde - terwijl hij toch wel de weg wist met zijn 'horse'.

Alleen van Movement is bekend dat NO er zelf niet echt tevreden over was en dat ze hem moeilijk (lees onbetrouwbaar) vonden om mee samen te werken.

East At Easter vind ik echt een supernummer

Ik skip altijd 'Speed Your Love To Me' en 'Shake of the Ghosts'. Het thema van dat laatste nummer is trouwens ook terug te vinden in het drieluik 'A Brass Band in African Chimes', eveneens een insrumental van bijna 10 minuten en te vinden op de B-kant van de 12" van 'Don't You'. Veel beter dan de A-kant.

Mijn favorieten hier: tracks 1, 5, 7, 8 en 9.

Vinyl skipt niet makkelijk - imo komen "Book of Brlliant Things" vanwege de onmogelijke, totaal verkeerde klemtoon (ooit een stadsnaam met een verkeerde klemtoon uitgesproken tegen een bewoner?) "Waterfront" en de Lou Reed-cover in aanmerking.

Maar goed ik moet ook nog nwe sterren plaatsen.

East at Easter is zeker een krachtig super-nummer, vooral dat instrumentale loopje dat door de gehele plaat heel loopt, geweldig gedaan.
Ik "Skip" nooit een nummer van de SM, wil alles wat de heren gemaakt hebben voluit meemaken en van genieten.

Mijn top 21 die ze van mij op een live-concert mogen spelen in willekeurige volgorde:
Up on the catwalk
Chelsea girl
In trance at mission
Sweat in Bullet
Premonition
Love Song
Seeing out the angel
League of nations
Carefull in Career
Colours fly and Catherine wheel
Big Sleep
East at easter
C-moon, cry like a baby
I Travel
Celebrate
Today I died again
This fear of gods
Thirty frames a second
Dolphins
Death by chocolate
Als afsluiter New gold dream

en als instrumentaal intermezzo: Somebody up there likes you

GEWELDIG CONCERT

Je ziet het, geen waterfront, geen alive and kicking, geen ghostdancing, geen don't you, geen sanctify yourself.

Kan me aansluiten met dat lijstje hierboven al zou ik Book of Brilliant Things erbij willen hebben