Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)

Ik vind het gedurfd dat ze na het sferische NGD met deze mokerslag qua geluid kwamen. Het is zo totaal anders. Ik weet nog wel dat ik kwaad werd toen ik voor het eerst 'The kick inside of me' hoorde. Wat een bak met herrie, in vergelijking met de vorige plaat! Maar in de loop der jaren ben ik van deze plaat gaan houden, juist omdat hij niet perfect is zoals NGD. Jim Kerr zei eens dat Steve Lillywhite ze eerder goede ideeën dan goede songs liet opnemen, en dat fascineert me. Zo'n East at easter is inderdaad geen afgerond iets, meer een idee. Je mist een brug, of zelfs een refrein. Maar toch heeft het wat!

deze was mij een beetje ontschoten , in mn jeugd veel once upon a time geluisterd en later natuurlijk New Gold Dream. Maar deze is wat mij betreft the best of both worlds. Kwalitatief net iets sterker als Once upon a time , wat meer uptempo en lekkerdere productie dan NGD , ik ben erg gecharmeerd van dit album , jammer dat het zo als een nachtkaars inzakte met Simple Minds eind jaren tachtig en verder.

favorieten hier : book of brilliant things, up on the cat walk , east at easter, waterfront en het magistrale speed your love to me

alhoewel de rest er vrij weinig voor onderdoet behalve dat reed vehikel

Dat basloopje van Waterfront. Kinderlijk eenvoudiger hoor je ze niet, maar hier is het zó op z'n plaats, zó geniaal gevonden...

Je zult bedoelen in combinatie met die evenzeer kinderlijk eenvoudige drums.
Live kwam dat bas/drum geweld van Waterfront overigens bij lange na niet uit de verf. Kennelijk alleen in de studio zo te creeren.

De kracht van de eenvoud.
Overigens vind ik dat dit nummer live juist nog mooier uit de verf kwam.

De live versie is nog overweldiger, zag ze op Werchter 84 en dat is me altijd bijgebleven, opener Waterfront.
Heel lang intro, opkomst van Kerr en de zijnen, en toen inspringen in het intro.
Sublieme opener van een super concert.
Vind overigens Kick inside of me ook geweldig nummer.

Ik ken een aantal live-versies van waterfront, maar het geweld van bas en drums op plaat wordt live bij lange na toch niet bereikt. Dat is toch de kracht van een studio-opname.

Was toen al lang afgehaakt; herinner me nog die ellenlange intro's dat gaf aanleiding tot een nieuwe gezelschapspel "welk nummer zou dit nu weer gaan worden?". Datzelfde verschijnsel werd toen ook door een aantal recensenten geconstateerd en deels getypeerd met "song writers-armoede").

Deze SiTR ligt niet vaak op de draaitafel, hier was wat mij betreft de liefde voor Simple MInds al tanende. Waterfront: geluidshyperbool bij uitstek.

Het Simple Minds-bashen was toen ook in volle gang, om onbegrijpelijke redenen. Sparkle in the Rain barst uit de voegen van de sterke songs - hoewel de Lou Reed-cover niet had gehoeven. Maar vanaf het moment dat Frits Spits het intro van Waterfront voortdurend dubte met dat van Some Kinda Wonderful van Grand Funk zat SM in de hoek waar de klappen vallen.

Het zal de afkorting zijn

Dit was het niet het laatste SM-album dat ik kocht, Once upon a Time verleidde me ook nog tot aankoop. Het geluid (de productie) van dat album bevalt me beter dan het geluid van dit, de songs van dit album waren beter. Ik vind de productie overkill, maar goed daarover verschillen de meningen - het weerhoudt mij iig van draaien.

Ik heb me nooit veel aangetrokken van wat recensenten vonden (en vinden) - vind het soms wel grappig, maar net van dit album herinnerde ik me die opmerkingen, waarschijnlijk omdat het overeenkwam met mijn eigen waarnemingen (o.m. dat behaagzieke gehuppel op balletschoentjes op het podium en het eindloze ge-la-la-la-la-la) en dat was net te veel mentale sm voor m3 (mjuman's mind).

Mij ook bijgebleven en daarna Lou Reed in de geur van brandend plastic op geimproviseerde kampvuurtjes.

Deze plaat heb ik altijd gemogen vanwege de prachtige live concerten in 1984, met name ook East at Easter. Het was aan de vooravond van de echte doorbraak met Don't You en Once Upon A Time. Mooie plaat dus met veel afwisseling. Alleen jammer van die cover van Street Hassle.

Ik vind die cover eigenlijk helemaal niet zo slecht. Ben hem door de jaren heen gaan waarderen.

Mee eens vind het ook een goede uitvoering, evenals hun cover van Biko ook prima cover.

Afgelopen week toch maar eens meegenomen voor 3,33 euro in de digitally remastered uitvoering. Een aantal sterke songs die een beetje verzuipen in de bombast die de producer ervan maakte. Helaas doet de remastering daar niet veel van af. Up on the Catwalk blijft voor mij één van hun beste nummers.

De productie vind ik juist een van de sterke punten van deze cd. Een van de punten die deze cd juist zo op-zichzelf-staand maakt. Ik kan me haast niet voorstellen om nummers als Waterfront, White Hot Day, East At Easter en Shake Off The Ghosts anders te horen...

De unplugged versies ofzo..

Daar ben ik het wel mee eens. De genoemde nummers hebben imo de juiste productie. Prima werk van Steve Lillywhite.

Een 'Waterfront' zonder bombast?....Ondenkbaar. Die bombast - vooral in de drums - bepaalt het wezen van het nummer. Hetzelfde geldt voor 'Upon the Catwalk', 'White Hot Day' en 'C-Moon..'

...maar we hebben het hier geloof ik al eens eerder over gehad.....Mjuman kan vast wel weer even kort uitleggen waarom we de productie slecht moeten vinden - iets met rondvliegende hihats en bekkens.

New Gold Dream blijf ik hun allerbeste album vinden, maar op deze staat hun allerbeste song ever; Up On The Catwalk!

Ik denk dat Simple minds hier wel op hun absolute hoogtepunt waren. De plaat klinkt vol, bijna als een Phil Spector productie. De nummers zijn sfeervol en zitten vaak zeer doeltreffend in elkaar. Ik heb ze ter promo van deze plaat toen nog live gezien in Ahoy, een band op zijn top. Jammer dat ik persoonlijk vind dat het hierna,
toen de commerciele drive bezit nam van deze band, het heel snel minder werd, en vreemd genoeg nooit meer iets is geworden. Vooral toen Jim Kerr plots politiek correct ging doen. brrrrr.
Maar met Sparkle in the rain was daar nog geen sprake van.

Zeker een van hun beste albums. Ondanks hier geen enkele hit op staat, zijn het allemaal goede nummers. Vooral 'Up on the catwalk', 'Street hassle', 'The kick inside of me' en 'Shake of the ghosts' steken er boven uit. De rest op het album is zoals ik het al gezegd heb, ronduit goed.

Het hele album is in 1984 aan mij als 18 jarige een beetje voorbij gegaan, op het nummer Waterfront na.
11 jaar geleden kwam de LP Sparkle in the Rain in mijn bezit en heb vandaag nog East at Easter nog gedraaid...Een soort outro van het hele album..een rustpunt na inderdaad een golf van uitersten.
Want inderdaad, NGD lekker zweverig...een symbiose tussen synth geluid en neiging naar rock.Want de demo's van Sparkle in the Rain nummers neigden , tijdens hun werk daaraan in sep 1983, naar een NGD 2...Nadat Steve Lillywhite het definitieve geluid had afgerond in oktober 1983, was dat een wereld van verschil met de gedumpte ( Jim Kerr )/ gestolen demo's....

East at Easter is terug naar die rust van NGD...een open einde

Volgens mij is dat niet helemaal juist. De eerste demo's zijn gemaakt voordat deel 2 van de New Gold Dream Tour van start ging in maart 1983 (dus de maanden januari en februari 1983). Deze demo's waren inderdaad NGD deel 2 en zijn weggegooid (?)
In juli 1983 speelde de band al Street Hassle en Kick Inside of Me live.
Ik kan me een interview herinneren met Bono en Jim Kerr met Mark Stakenburg voor KRO-radio tijdens Torhout Werchter in juli 1983 (nee, niet het TV-interview met Bart Peeters), waarin Kerr aangaf dat Derek Forbes samen met U2 de eerste demo's van Sparkle in the Rain doorsprak. De band was zeer tevreden met het resultaat (U2 ook, gaf Bono toe).

Ik vind Shake Off The Ghosts inderdaad een ijzersterke, zalvende afsluiter.

De opener was Up on the catwalk, Mel Gaynor was al aan het drummen, toen Jim riep: "open up" en het spektakel van start ging.
Ik heb dit concert later opgenomen van de KRO (weet even de naam van het programma niet meer, was zondagmiddag), en tot de dag van vandaag blijft het geweldig, gelukkig heb ik het later digitaal kunnen bemachtigen.

SITR vind ik het beste Simple Minds album, maar ik vind OUAT niet zo slecht als vaak gezegd word hier, de snobs haken af als groepen succes krijgen.

Vind ik wat rigoreus gesteld. OUAT klinkt duidelijk een stuk meer belegen en toegankelijker dan het oudere werk, laat staan Don't You Forget About Me...

Laat ik dan maar die snob-mantel aantrekken: met dit album werd de dalende curve ingezet. De band had met New Gold Dream de top bereikt met een zorgvuldig afgestemde mix van pop/rock en wave. Dit album - heb ik al eerder betoogd - vliegen met name de bekkens mij om de oren. Ik vind het een absolute over-the-top productie die door sommige gothen en rockers hier wordt hogelijks geapprecieerd; muzikaal was het echt minder dan NGD. Het geluid van OUAT klinkt in mijn oren weer beter, maar muzikaal was het weer minder.

Draai dit album en OUAT gerust naast Empires & Dance of Sons and Fascination en wellicht begrijp je wat ik bedoel; daar zit meer verrassing en spanning in.

beste van simple minds bij uitstek !

Schitterend album!! Van begin tot eind blijf je met volle aandacht zitten (staan mag ook) luisteren. Er gebeurt vanalles op dit album en dat zorgt ervoor dat je aandacht niet verslapt. Up on the catwalk, Book of brilliant things, Waterfront, East at easter, Speed your love to me, White hot day en The kick inside of me zijn m'n favorieten! Bijna allemaal dus

Veel lovende reacties hier voor dit album. Ik kan mij er helaas niet bij aansluiten. Van wat ik gehoord heb van de Simple Minds is dit voor mij verreweg het minste album. Vergeleken met het zeer mooie "New Gold Dream" lijkt dit wel hardrock. Het is een en al bombast. Er staat geen enkel nummer op wat mij kan bekoren. Het volgende album "Once Upon a Time" klinkt gelukkig weer een stuk beter, hoewel gezien het veel lager gemiddelde daarvan niet iedereen dus het daarmee eens blijkt te zijn.

2,0*