The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Beetje late reactie, maar hij bedoelt volgens mij precies het tegenovergestelde van wat jij zegt, Jasper.

Nee, Jasper legt mijn bericht goed uit.

Dit album blijft voor mij stijgen (en dat terwijl ik het al 25 jaar met grote regelmaat draai), maar ja, kan niet boven de 4.5 uit komen doordat ik Little Help From My Friends erop staat, kan dit nummer niet waarderen, en zolang het erop staat zal het geen 5 worden.

Wat me laatst op viel dat Mr. kite nogal wat "duivelse/duisteren" orgeltjes bevat wat ook bij Good Morning af en toe het geval is met wat vreemde brass lijnen. Het blijt verbazen, want wat eerst onopvallend was, wordt nadat je het ontdekt hebt, iets wat de boventoon gaat voeren.

Anders dan bikkel beweert vind ik de afzonderlijke nummers wel de beste door de Beatles gemaakt, alleen een nummer als Sgt. Pepper en de reprise kun je eigenlijk alleen in album versie beroeren. Het nummer viel ook aardig uit de toon bij de opening van Live8.

Masterpiece

Fantastisch album!
Kleurrijk, vernieuwend, intrigerend niet alleen de muziek is dat
maar ook het album. Ik zie het album altijd als een soort trip ik zal
proberen uit te leggen wat ik daarmee bedoel en daarmee tevens een review te geven.

Het begint allemaal met het titel nummer sgt. pepper's lonely hearts club band je word er
een soort van op ''verheugt'' op wat er komen gaat... Dit doe je with a little help from my friends.
Vul zelf maar in wie die ''friends'' zijn met lucy in the sky with diamonds word je langzaam los geweekt van de realiteit. It's getting better, Fixing a hole word je manier van denken deze surrealistische manier van denken en zien word allemaal weergegeven door de nummers tot en met sgt. pepper's lonely hearts club band reprise in dat laatst genoemde nummer vragen ze of je van de show genoten hebt en dat hebben we zeker! Het circus van mr.Kite is zelfs langsgekomen! Daarna word je met behulp van a day in the life weer terug gegooid in de keiharde realiteit!

Wellicht heb jij het concept hiermee doorgrond en op de juiste wijze verteld, terwijl de meeste niet begrijpen wat " Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band' nou zo conceptueel maakt, en jij wel

de 45e verjaardag van het album is geruisloos voorbij gegaan. Dat zal bij een halve eeuw "love me do" denk ik niet het geval zijn.

Wat mij betreft is er wel een conceptueel uitgangspunt, dat van een geheel nieuwe band die op een soort van magische, mysterieuze (lees: psychedelische) wijze de wereld verrast en verbaast. Het concept is slechts ten dele uitgewerkt. Op het beginnummer en het goed daarop aansluitende With a Little Help From My Friends werkt het goed. Ook op LSD, op Fixing a Hole, op Mr. Kite, op Good Morning en op de laatste twee nummers zijn er veel psychedelica, en gekke geluidjes en/of bevreemdende teksten te ontwaren.

De andere nummers zijn heel mooi maar passen niet per se binnen dit plaatje en zijn in structuur en thematiek behoorlijk conventioneel en soms conservatief te noemen. Ik heb het nu over When I'm Sixty Four, She's Leaving Home, Getting Better en Within You and Without You, het al eerder beproefde ragarecept van George Harrison. Daarvoor is de thematiek van deze nummers te weinig vooruitstrevend, of zijn de nummers te weinig psychedelisch. Daarnaast verschillen deze nummers onderling weer teveel van elkaar en ook daarin is weinig concept in terug te vinden

In teksten, toonzetting en thematiek hangt het album van losse flodders aan elkaar echter de bijzonder mooie orkestratie en de vernieuwende consistente productie geven Sgt. Pepper wel het gewenste eenheidsgevoel en daarom kan ik me die trip ook goed begrijpen. Dat The Beatles met deze productie en pretentieuze artistieke opzet veel andere bands hebben beïnvloed staat wel buiten kijf en daarom hoort Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band onbetwist tot de meest invloedrijke albums aller tijden.

Geen idee...het hangt allemaal nogal van Apple (corps., de muziekmaatschappij) af of er een leuk product op de markt komt en dat gaat (op z'n zachtst gezegd) nogal traag. Of niet. Meestal niet.
Eén voordeel; van veel minder albums is allang een tweede of derde hyperdeluxe versie uitgekomen; dat zul je bij The Beatles niet zo snel tegenkomen. Mijn prognose: de nieuwe vinyl-versie komt dit jaar niet uit en over vijf jaar: Carnival of Light!

Ik verbaas me al jaren over het applaus aan het begin van a day in the life, ze speelden in die tijd toch helemaal niet live?

Ze zitten toch in de rol van de Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band? Volgens mij was het min of meer de bedoeling dat het album als een soort optreden zou klinken. Dat is volgens mij het hele concept van dit album.

Misschien ook om te benadrukken dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band stopt met spelen en dat The Beatles het laatste nummer doen? A Day in the Life staat namelijk behoorlijk los van de rest.

Ik denk dat een vier en een half een betere score is om aan te tonen op welke positie hij voor mij staat. Ik vond het destijds een persoonlijke klassieker, maar ik heb de laatste tijd enorm getwijfeld of dit album wel daadwerkelijk me zo goed ligt en dat is het helaas niet. Het is allesbehalve een slecht album en anders zou ik maar liegen met mijn vier en een half, maar het is zo een wisselvallige plaat. Het begint goed met de twee betere nummers van The Beatles, maar dan kent het zo een wisselvallige periode. Tot aan Lovely Rita, dan kent het terug een hoogtepunt.

Het is ook de zoveelste psychedelica geworden en het klinkt gek, maar ik heb al zoveel psychedelische stijlen gehoord dat ik er een stuk kieskeuriger ben op geworden. Nu vraag ik me soms ook eerder af of dit gewoon niet een trip is naar de psychedelische wereld en dat de opvolger niet de vestiging is in die wereld. Om dan na Magical Mystery Tour terug naar die andere wereld, de meer geëxperimenteerde rock and roll / blues (The White Album) wereld te gaan. En met geëxperimenteerde rock and roll bedoel ik trouwens de meer akoestische en de niet psychedelische geëxperimenteerde rock. Veel psychedelica hoor je nu ook weer niet, de meer hoorbare psychedelica nummers zijn Lucy in the Sky with Diamonds (die subtiel de initialen van die bekende psychedelica drug gebruikt, wat trouwens altijd werd ontkend) en ook A Day in the Life mag zich er bij scharen. En er zijn er wel meer, maar net bij die twee nummers kun je heel goed horen dat The Beatles zich ook wilden wagen aan de hype. Ik insinueer trouwens niet dat er hier niet wordt geëxperimenteerd, maar ik trek enkel in twijfel of het wel daadwerkelijk volledig psychedelisch is en dat dit niet gewoon één van de stijlen is die fungeert als ingrediënt voor de stijl mixer.

Wat ik trouwens ook opmerkte is dat vooral het eindstuk (beginnende met Lovely Rita) wel iets heeft van die andere bekende Britse band Oasis. Ik heb niet gevonden dat ze hevig werden geïnspireerd door deze plaat, maar de kans zit er dik in. En om het af te sluiten, wat is A Day in the Life een heerlijk nummer. En vooral die "I'd love to tuuuuuurn youuuuu oooooooon", wat een hoogstaande techniek. Zelf ontworpen of hevig geïnspireerd door andere bands ? In het geval van het laatste wil ik best wel eens weten wie ook wel die techniek gebruikt.

Hoe bedoel je? Welke techniek is daarin te vinden? Bedoel je het geluid, de zang?

Muzikaal gezien zit er niet echt iets technisch in (goed, 't is vrij hoog gezongen). Opnametechnisch zou ik 't niet weten.

Opvallend. Ik vind juist het deel van 'Lucy' tot aan 'Mr. Kite' het hoogtepunt van het album, dan zakt het even in (Within you, Without you) en ook 'Good morning' is wat minder met al die bijgeluiden. Het album eindigt natuurlijk met het absolute hoogtepunt in het Beatles euvre. Mooi hoe meningen kunnen verschillen, maar de algemene beoordeling van het album praktisch gelijk blijft.

Gewoon een manier van zingen, wel erg Lennonesk. De enige ''techniek'' die gebruikt wordt is het "ADT" waarin de stem iets wordt vervormd, maar daar krijg je dat effect niet mee.

"A Day In The Life" doet me trouwens enorm denken aan wat ballads van Radiohead (of eigenlijk andersom).

Ik heb het trouwens gewoon over hoe het gezongen wordt, manier van zingen of techniek zijn woorden die ik graag wel eens durf te verwisselen.

Hij rekt de lettergrepen gewoon wat uit. Ik snap niet helemaal wat daar zo bijzonder/uniek aan is, hoe tof het ook klinkt.

Wat is ADT?

Automatic Double Tracking, dat deed Lennon vaak. Kurt Cobain heeft het ook vaak gedaan omdat Lennon het deed. Je zingt het in en daarna zing je over jezelf heen en dan probeer je zo precies mogelijk de eerste zanglijn te benaderen. Dat kon Lennon dus heel goed.

Oké. Dat fenomeen ken ik. Wist niet dat het ADT werd genoemd.

Merci!

Is het niet eigenlijk (eerlijkgezegd) 'Artificial'?
Double tracking an sich stamt al uit de vroege Beatles-jaren, bijvoorbeeld "I Should Have Known Better" is twee keer Lennon voor het grootste deel. Vooral ten tijde van Revolver ontwikkelde Lennon steeds meer een haat-verhouding met zijn eigen stem, probeerde verschillende kansloze technieken (onder water zingen, hangend aan een touw...). George Martin kwam met "ADT" aanzetten; iets met taperecorders op variabele snelheden (zie http://en.wikipedia.org/wik... wat meer uitleg).
Volgens mij werd ADT in ieder geval tot en met de Witte Dubbelaar op van alles en nog wat gebruikt..

Lijkt mij ook. Het is niet automatisch als je het zelf twee keer opneemt, toch?

Allesbehalve! In deze tijden moesten George Martin en zijn productiestap nog fysiek met de tapes in de slag voor tape-edits, even de vocalen van twee sporen naar één bouncen, de boel verknippen, in de lucht gooien en aan mekaar plakken (mr. Kite!). En dat alles met vier sporen...
Groot voordeel; je krijgt een fraaie collectie unieke geluiden. Groot Nadeel: het gaat nooit van z'n leven echt goed klinken qua geluidskwaliteit.
Ik heb wat minder legale opnames gehoord van de losse sporen van She's Leaving Home en je valt van je stoel van verbazing! Er valt van een paar tracks van Sergeant Pepper's een volledig opgepoetste remix te maken van de originele sessieopnames! Aan de slag!

het harrisonnummer is mijn favouriet. de stemmen van de beatles werden kunstmatig verhoogd, dus zo hoog zingen konden ze niet in het echie. het gebruik van circusgeluiden in het nummer "for the benefit" was al eerder gedaan op het elvisnummer "it's carnival time" uit 1964. niet echt origineel dus. toch een mooi album.

In twee nummers werd Paul's stem op hogere snelheid. Van de dertien....
En geluidseffecten waren zo oud als de weg naar Kralingen (The Goons, 1956, enzovoorts); maar het lijkt me sterk dat Elvis al in 1964 tape-loops gebruikte.
Een erg onnauwkeurige recensie!

Welke Elvis? Elvis Costello? Die maakte zijn debuut pas in 1977.

aan jullie foto's naast jullie recensies te zien zijn jullie beatlesfans; verklaard een hele hoop.