The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Hoe kan je nou in slaap vallen van deze muziek, het is zo gevarieerd als maar kan. Je zou zeggen : van ontzettend monotone muziek zonder enige wisselingen in variatie , tempo, sound en wat nog meer, daar zou je van in slaap kunnen vallen....
Dat iemand een andere smaak heeft , prima, maar in slaap vallen van deze muziek , dat snap ik dus niet.
Misschien heeft het zin om eens een keer goed uit te slapen en dan de cd op te zetten. En misschien ben je dan ook uitgeslapen genoeg om deze muziek te waarderen. Maar van mij mag je me met deze muziek wakker maken. Het eerste nummer is trouwens beregoed.
De variatie aan ballads ("She's leaving home" is voor mij echt een superballad), rocksongs (de openingssong met Paul's raspende vocalen en de blazers-tune), pop-tunes ("Getting Better", "Lovely Rita", "Lucy in the sky" etc.) en experimentele songs ("A day in a life", "Within you,without you") is op zijn minst plezierig te noemen. M.a.w. er zijn maar weinig van dit soort albums gemaakt... behalve dan van de Beatles zelf.

Voor mij is Sgt. Pepper's toch de minste van de albums die The Beatles in hun 'studio years' uitbrachten.

Het klinkt bij vlagen een beetje oudbollig en het songmateriaal is net wat minder spannend en interessant vergeleken met dat van bv. Abbey Road en The White Album. Het concept van dit album spreekt me ook niet enorm aan (alhoewel het wel prachtig artwork oplevert).

Beste nummers vind ik het mystieke Within You Without You (dat middenstuk! ), Lovely Rita vanwege het open einde dat nog een boel aan de verbeelding over laat en uiteraard A Day in the Life, wellicht één van de beste 60's nummers allertijden.

4,20*

Grote verschillen tussen de mono- en stereo-remaster van dit album. In stereo klinkt-ie overweldigender, maar in mono spiegedelischer. Vergelijk maar de She's Leaving Home en Lucy In The Sky van beide versies. Vind het lastig te bepalen welke me meer aanspreekt. Ben opgegroeid met de stereo-LP van mijn moeder, dus de stereo-remaster klinkt ook 'logischer' voor mij. Daar ben ik mee vergroeid geraakt. Maar mijn vriendin had het omgekeerd; haar vader had de Lp in mono dus zij vond de stereo-remaster maar 'raar'. Apart om met deze bezigheid (het vergelijken van verschillende versies van dezelfde muziek) zo'n album opnieuw te herontdekken. Sgt. Pepper's is voor mij pure nostalgie: mijn moeder draaide het heel erg vaak terwijl ze aan het strijken was en ik op de grond aan het spelen. Van sommige nummers kreeg ik nachtmerries (Mr. Kite, A Day In The Life). Later ontdekte ik Revolver en dat vond ik een veel stoerdere plaat. Weer later de rest van de Beatles-catalogus (m'n moeder had ze allemaal, al draaide ze dus alleen deze) en steeds meer moest ik toegeven dat het album dat ik het beste kende toch eigenlijk ook de minste was. Na een periode van Pepper-bashing, ben ik dankzij de remasters weer aan het terugkomen op deze plaat. Ja, er staan veel 'tuttige' liedjes op en het klinkt allemaal wel érg gepolijst. Met dat laatste is deze plaat natuurlijk ook zo enorm invloedrijk geweest. Maar de songs zijn eigenlijk allemaal fantastisch. Harrison heeft betere India-nummers geschreven (The Inner Light vind ik zijn beste), maar Within You, Without You hóórt voor mij gewoon bij deze plaat. When I'm Sixty-Four is koddig en daar moet je maar net voor in de stemming zijn, maar het is zeker charmant. Van Lucy vond ik het vroeger altijd zo stom dat na zo'n mooi geestverruimend couplet zo'n stom hoempapa-refrein komt, inmiddels vind ik dat juist heel erg sterk. Het titelnummer is natuurlijk waanzinnig, maar de reprise is nóg beter. Getting Better is pop-perfectie en With A Little Help hartverwarmend. She's Leaving Home is grandioos sentimenteel en dat bedoel ik de meest lovende zin! Fixing A Hole is eigenlijk melancholischer, maar dan subtiel. Wat kan die McCartney dat toch goed zeg! Mr. Kite is een doodeng feestnummer, compleet bizar. Over Lovely Rita heb ik hier wat negatieve dingen gelezen. Hoe kan dat nou weer? Übercool nummer, lekker up-beat, geile tekst, prachtig jazzy einde! Good Morning x2 is natuurlijk een groot fuck you-nummer, wat is die John toch een punk-zanger! En A Day In The Life is natuurlijk het mooiste liedje ooit. Nu heb ik in een beetje vreemde volgorde alle nummers besproken, maar wat zou het. Deze muziek verdient een 4.5, maar ik geeft het een 5 want het is Sgt. Pepper's. Excuses voor het gebrek aan alinea's in dit rommelige bericht, maar je kan niet alles hebben.

Een plaat met een dusdanig gezwollen reputatie, dat het moeilijk is om een te omschrijven voor mensen die hem nog niet kennen. Deze plaat is namelijk zo hoog gewaardeerd en beroemd, dat iemand die hem voor het eerst opzet bijna zou mogen verwachten dat hiermee zijn of haar muziekcollectie compleet is, dat de muziek hem of haar meeneemt in een trip waarin de geheimen van het leven en de muziek worden onthuld, dat de muziek je superkrachten geeft, je van je hoofdpijn afhelpt en meteen de kat te eten geeft. Ik kan me voorstellen dat de dertien liedjes van de plaat dan een kleine teleurstelling teweeg brengen, want het blijft natuurlijk gewoon een popplaat, die je leuk kunt vinden of niet.

Voor mezelf bestaat dat risico niet, omdat ik min of meer door Beatlefans ben opgevoed, en dus deze plaat al ken vanaf mijn kindertijd. Dat ging ongeveer zo:

Ik moet een jaar of tien zijn geweest, en het vinyl was uit de platenzaken verdwenen. Na enig wijfelen kochten mijn ouders een stereo met cd-speler, zodat vooral mijn moeder weer wat muziek van vroeger op cd kon kopen. Eén van de eerste albums die werden aangeschaft was Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles. Mijn moeder draaide de plaat als ik uit school kwam, en dat was mijn eerste bewuste kennismaking met de Beatles.

De generatie die me opvoedde was vroom, ze hadden nooit met gekleurde busjes door Europa gereisd en de vrije liefde bedreven. Maar wel waren ze massaal geraakt door de Beatles. Zo ook de meester die ik had in groep 7, een leraar op een christelijke basisschool, maar desondanks een man met halflang haar en een wilde baard, die in bandjes speelde en met vervoering over rock 'n' roll sprak. Hij leerde de klas allerlei liedjes, religieuze liedjes maar ook, bijvoorbeeld, With A Little Help From My Friends. 'In die tijd,' verklaarde hij grinnikend, 'wist iedereen dat met 'friends' drugs werd bedoeld.'

Ik kwam thuis, draaide samen met mijn moeder Sgt Pepper's, en vertelde haar over de theorie van de meester. Zij liet mij toen zien wat er gebeurde als je de initialen van 'Lucy' 'Sky' en 'Daimonds' achter elkaar zette.

Het was, zogezegd, mijn initiatie in de wereld van de rock 'n' roll.

Dit alles niet om de indruk te wekken dat de Beatles expres allerlei drugsverwijzingen in hun muziek verstopten (weet ik niet), of dat ik ben opgevoed door een generatie junkies (integendeel). Het punt is dat, zoals vaker is opgemerkt, kinderen heel sterk reageren op de muziek van The Beatles.
Dat talent om zowel kinderen te laten dansen als de goedkeuring te dragen van kritische muziekliefhebbers is een van de grote verworvenheden van deze band.

Ik heb dan ook nooit meer verwachtingen bij deze plaat gehad dan dertien prima liedjes om mee te zingen, duizenden leuke geluidjes om te horen, en dat is denk ik ook de juiste manier om de plaat te beluisteren. Sgt Pepper's is geen 'conceptalbum' of een 'psychedelisch meesterwerk', hoewel het lichtjes neigt naar beide. Het is 'gewoon' een verzameling liedjes van een band die in de studio gepokt en gemazeld was, en wist wat ze wilden en konden.

Toch zijn mijn vijf sterren ook het gevolg van een bepaald respect voor het instituut dat deze plaat is geworden. Van de bijna tweehonderdduizend albums die op deze site zijn toegevoegd, zijn er weinig die zo'n magische sfeer oproepen, waar iedere fan zo'n kluwen van gevoelens en associaties bij zal hebben: een album dat je kan vergezellen vanaf je kindertijd, en wat je nog, als je tachtig bent, luid kan draaien door boxjes die je aan je rollator hebt vastgemaakt, overlast veroorzakend in je bejaardenflat. De vraag is dan wel of er veel mensen zijn die er overlast van ondervinden, want deze plaat is doorgesijpeld tot in de vezels van de moderne cultuur, de invloed is overal voelbaar.

Alleen al daarom verdient deze plaat de volle vijf sterren. Vier en een half zou net zo goed kloppen wat mij betreft. Lucy In The Sky vind ik eigenlijk maar een matig liedje, met een couplet en refrein die niet goed bij elkaar passen, en het op zich fraaie mantranummer van George Harrison (Within You Without You) duurt te lang en haalt de flow uit de plaat.

Verder is dit nog steeds een heerlijke plaat op te luisteren, puur genieten vanaf de theatrale titelnummer (eigenlijk past deze plaat meer in de traditie van de Engelse revuemuziek dan van de psychedelische rock, wat niet zo gek is met Paul McCartney als belangrijkste architect) tot aan de hemelse finale van A Day In The Life. Een frisse en creatieve plaat, waar over elk geluidje is nagedacht door een band die de tijdsgeest perfect wist te vangen en voor de eeuwigheid vast te leggen, en dat door te doen waar ze het beste in waren: fantastische liedjes maken en die perfect op de band zetten.

Favoriete track: A Duh in the Life

Mijn eerste volledige Beatles-album en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet ontevreden ben. Ik heb de vele Top 2000-noteringen nooit begrepen. Ik kende sommige nummers wel en vond ze ook goed, maar zoveel goeds hadden the Beatles toch niet?

Het album begint en eindigt met de beste nummers. Het zijn voor mij geen supergoede nummers, maar zijn toch zeker goed openers en afsluiters. De trend wordt daarna doorgezet met meer goede nummers. Langzaam zakt het album daarna in. Om pas bij A Day In The Life weer echt op niveau te komen.

Wat me wel opviel was de enorme diversiteit van de plaat. Geen plaat is hetzelfde en toch passen de nummers allemaal bij elkaar. Ook klinken ze echt als jonge jongens, maar ze zijn zich zo bewust van wat ze aan het doen zijn. Het oogt allemaal heel simpel, maar dat is het zeker niet!
En wat the Beatles natuurlijk als één van de besten kunnen, is het gebruiken van het achtergrondkoor. En experimenteren met aparte geluiden.

Toch ben ik benieuwd naar meer. Op naar Abbey Road

Verhoogd naar 4.5*. Heerlijke schijf die, in tegenstelling tot het in mijn ogen (/oren) meestal te oppervlakkige The White Album, wel impact weet te creëren en op een constant hoog niveau blijft met als enige negatieve uitschieter She's Leaving Home, nog steeds een best leuk nummer overigens, maar te zeikerig voor mijn smaak.
De lekkere composities worden dan nog eens ingepakt in onvoorstelbare arrangementen, smaakvol precisiewerk van hoge klasse. Dit album is door de heerlijke productie ook niet meer zomaar een verzameling bij elkaar gegrabbelde liedjes met leuke refreintjes die je lekker mee kan neuriën, maar meer een bundel van goed geslaagde sfeertekeningen die precies uitbeelden wat elk nummer te zeggen heeft. Het warme trippy sfeertje van Lucy in the Sky with Diamonds, de geinige klarinetten van When I'm Sixty-Four, het wonderschone India van Within You Without You en natuurlijk het ietwat geflipte circus van Being for the Benefit of Mr. Kite!, elk nummer is een klein verhaaltje. Ook als geheel werkt het fantastisch, ondanks de verscheidenheid aan stijlen en genres die hier worden aangestipt.
Een geniaal album dat met recht een klassieker is. Van de twee Beatles-albums die ik ken heeft The White Album de echte topnummers, maar als geheel is Sgt. Pepper zo ontzettend veel beter.

Ik ben nu eenmaal verzot op the beatles, en voor mij is dit een van de 3 grote werken van hun. Revolver, Rubber Soul en Sgt. Peppers zijn mijn favorieten. Ik vind hem net iets minder dan revolver en rubber soul, maar toch nog goed genoeg om een dikke 5 te krijgen!

The Beatles. Altijd gedacht dat deze immens populaire band het zo goed deed bij de massa vanwege de simpelheid van hun liedjes. Nummers die ik vaak op de radio hoorde waren Hey Jude en When I'm Sixty-Four. De verbazing was groot toen ik de scores op MM en andere sites zag. Dat deze band veel heeft beïnvloed wist ik wel, maar zijn ze werkelijk zo goed?

Na een aantal minuten zoeken op het net kwam ik bij The Beatles stereo box uit. Alle studioalbums met minidocu's voor een flinke prijs. Voordat ik deze ging kopen moest ik eerst weten of het iets voor mij was. Toen ik hoorde dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band het belangrijkste popalbum uit de geschiedenis van de muziek is, werd mijn aandacht getrokken en kocht ik het album.

Wat als allereerst opvalt is natuurlijk de hoes. Misschien wel het bekendste albumartwork allertijden. Ik heb er een kwartier naar lopen staren. Wat bedoelen ze hier nou mee? Bij het eerste nummer wordt het duidelijk. We hebben hier te maken met een band die vanavond gaat spelen voor een groot publiek. Ze zijn kleurijk gekleed. Track 1 is een introductie van de band. Ze hopen dat het publiek een prettige avond heeft. Een nogal rauwe stem doet het werk. Even wennen, want ik ben van de Beatles wat warmere stemmen gewend. Desondanks is de titeltrack prima luistervoer, zonder al te veel diepgang, dat wel. Drummer Ringo zingt voor ons nummerske 2.

Oh I get by with a little help from my friends, Mmm,I get high with a little help from my friends,
Mmm, I'm gonna try with a little help from my friends.

Als de lyrics van dit nummer niet naar het gebruik van drugs verwijst, dan weet ik het ook niet meer. Vooral de tweede zin lijkt op een cynische manier te wijzen op cannabis. Het nummer kan ook op een andere manier geïnterpreteerd worden. Dat kan trouwens met heel het album. Misschien lijken het op het eerste gezicht simpele popliedjes, we hebben hier te maken met een stuk geschiedenis met ongekende diepgang voor die tijd. Ook het derde nummer, met dat prachtige surrealistische refrein, is een welkome afwisseling.

En zo is heel het album opgebouwd. Er zijn grappige liedjes die ietwat vlak zijn, maar er zijn ook nummers met veel diepgang. Met als hoogtepunt het verschrikkelijk hartverscheurend mooie laatste nummer. Zo diep, zo gevarieerd en vooral ontroerend mooi. Harde geluiden en warme stemmen komen bij elkaar, zodat het helemaal Beatles aanvoelt. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is als eerste conceptalbum zo verschrikkelijk goed zonder dat ik het uit kan leggen. Dit is een beleving van popmuziek. Ik ga nog geen stem uitbrengen. Dat ga ik pas over een aantal weken doen, om te kijken of dit album ook een klassieker voor mij is. Maar die box, die komt in huis.

I read the news today oh boy, about a lucky man who made the grave. And though the news was rather sad, well I just had to laugh.

I Heard The News Today, Oh Boy.
Eigenlijk was het toen al klaar.
Meer zinnen hoefden niet aan A Day In The Life besteed te worden.
John Lennon met een vreemd toekomstvisioen.
Zichzelf dodelijk verwond zien liggen op de stoep.
Ergens in New York.
Neergeschoten door een gestoorde fan.
A Day In A Life heeft iets dramatisch en chaotisch.
Het Donny Darko effect.
Drumpartijen als een op hol geslagen klok.
Alice In Wonderland die de tijd probeert in te halen.
Of juist te stoppen.
Je kunt dan wel onsterfelijk verklaard worden.
Uiteindelijk ga je gewoon ooit dood.
Zelfs God John Lennon.
Ondanks de eeuwige roem.
I Heard The News Today, Oh Boy.
Die openingszin 10x achter elkaar gedraaid.
Het hoogtepunt van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band.

It was twenty years ago today.
8 December 2000.
De dag dat iedereen even stil moest staan.
Maar de klok raasde als een bezetene door.
The Beatles openen braaf.
Gelach vanuit de zaal.
Alsof ze optreden in een uitverkochte concertzaal.
Blazers van het huisorkest die aanschuiven.
Vervolgens Ringo Star die eventjes de popster mag uithangen.
Whit A Little Help From My Friends past prima tussen de voornamelijke Lennon/McCartney composities.
Zouden The Beatles aan de LSD gezeten hebben?
De titel Lucy In The Sky With Diamonds zou er op duiden.
Foei toch!!
Deed dan ook niemand in de jaren zestig.
Wat John Lennon later in zijn Lost Weekend uit spookte.
En zijn heroïne verslaving; gezongen in Cold Turkey gingen een flinke stap verder.

Dit is een prima popalbum.
Commercieel verantwoord, ondanks het geëxperimenteer.
Verbreding van het publiek.
Intellectueel langs tienermeisje.
Ouders die hem zonder probleem kunnen draaien.
Ondanks dat het langharig tuig is.
Een albumhoes met daarop The Beatles als wassen beelden.
Marionetten waar de ziel uit verdwenen is.
Ondersteund door andere kandidaten van Madame Tussauds.
Vervolgens in het midden een fris kleurrijk ogende the Beatles.
Artiesten die het spelgenot weer hebben hervonden.
Ondanks de onheilspellende eerste woorden van A Day In The Life.
I Heard The News Today, Oh Boy.
Zelfs ik kan me dat moment nog goed voor de geest halen.
Ik was zeven jaar oud, bijna acht.
Op die bewuste ochtend in December; 1980.

We schrijven voorjaar 1967. De kranten vragen zich af waar The Beatles blijven met nieuw materiaal. Er werd al geschreven dat ze geen ideeën meer hebben. "Ze zitten te niksen in de studio." Enkele insiders moesten geweten hebben dat ze wel degelijk druk in de weer waren. Mick Jagger liet trots een Stones take horen waarna John Lennon een demo van Sgt. Pepper's in de speler stopte. Gedesillusioneerd verliet Jagger de studio, hij moet hebben aangevoeld dat zijn groep dit niveau nooit zou weten te halen.

Vroeg in 1967 kwamen The Beatles nog met Strawberry Fiels Forever / Penny Lane. Naar mijn bescheiden mening de beste dubbele A-kant aller tijden. Maar op 1juni 1967 was het dan zover: een compleet nieuw album verscheen. Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band liet de wereld versteld staan. "Doorslaggevend moment in de westerse beschaving", "Herdefinitie van de rock and roll", "Plaat van het decennium" Journalisten hadden opeens pagina's tekort om hun lovende kritieken kwijt te kunnen.

Vreemd is dat niet. Met dit album lieten The Beatles een volledig nieuw geluid horen. Vanaf de eerste geluiden wordt er een fictieve band voorgesteld met messcherpe gitaren. Er is niet langer een pauze van een paar seconden. "With a Little Help from My Friends" wordt direct na de opener ingezet. Mijns inziens de beste vocale prestatie die Ringo heeft geleverd. Het trucje om nummers vlak achtereen te plakken is geboren.

Het albums volgt verder met perfecte popnummers die ditmaal verpakt zijn onder allerlei lagen. Een complete kermisattractie komt voorbij in "Being for the Benefite of Mr. Kite". De samenzang in popmuziek krijgt een nieuw hoogtepunt in "She's Leaving Home" Eén van de hoogtepunten op het album voor mij.

Na een muzikale 'pauze' van George Harrison wordt wederom alles uit de kast gehaald om toe te werken naar een climax. De gehele B-kant lijk je aan te voelen dat je naar iets bijzonders toewerkt. En jawel: de luisteraar wordt beloond met een toegift van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band.......A Day in the Life. Onovertroffen. Speels, melodieus en serieus tegelijk.

The Beatles houden op te bestaan. Ze maken plaats voor studiomuzikanten die wederom hordes muziekliefhebbers weet te verkrijgen. Ditmaal zonder liveoptredens of zelfs maar een single. Het is ook helemaal niet nodig. Radiozenders draaien het dagenlang en Jimi Hendrix covert het titelnummer nog dezelfde week live.

En dan die wonderschone hoes. Je hebt direct het idee iets bijzonders in handen te hebben. Eigenlijk zullen er allerlei cadeautjes in komen maar dat vond EMI te prijzig worden. Ik weet nog goed dat ik wilde weten welke mensen er allemaal op de hoes stonden. Mijn vader was de package kwijtgeraakt waardoor ik zonder internet slechts weinig gezichten wist te ontdekken.

Als ik al een minpunt moet noemen is dat het feit dat met dit album de normale popmuziek ophield te bestaan. Talloze bands gingen conceptalbums bedenken met allerlei pretentieuze werken als gevolg. Vaak lijkt de soul te zijn weggemoffeld door allerlei overdubbs en intellectueel geneuzel. Voor de beoordeling van dit album maakt dat niet uit: die staat gewoon op een dikke 5*

Mooi conceptueel album, hoewel het concept in het middenstuk een beetje wegvalt.
Toch staan er mooie nummers op en is de productie prima!

Het gebruik van bijzondere/afwijkende geluidseffecten (haangekraai, het simuleren van een 'publiek') vind ik heel mooi en het aan elkaar plakken van de eerste twee nummers vind ik behoorlijk inventief voor die tijd.

Bij nader inzien verlaag ik mijn waardering met een halve ster naar 3,5 omdat er veel nummers op het album staan die niet mijn favourite Beatles-nummers zijn. (Mr. Kite, When I'm 64, With A Little Help From My Friends)

Als ik aan The Beatles dacht, dacht ik aan Let It Be, Hey Jude en Yesterday. Geen haar op mijn hoofd die aan Lucy in the Sky With Diamonds of A Day in the Life dacht. Het enige nummer dat ik bewust kende was With a Little Help from My Friends. Ik begon met het luisteren van Abbey Road wat over het algemeen het best wordt gewaardeerd op deze site. Wat was dat een enorme tegenvaller voor me. Ik kon helemaal niets met de nummers die op dat album stonden. Op Here Comes the Sun en Something na dan.

Na deze deceptie ben ik een hele tijd gestopt met het luisteren naar The Beatles. Het was niets voor mij dacht ik. Te gedateerd helaas. Op de klassiekers die ik in het begin opnoemde na. Het luisteren naar Abbey Road had echter toch wel een voordeel gehad. Ik was wat bekender geworden met het fenomeen Beatles en herkende zo nu en dan een nieuw nummer op de radio. Op deze manier werd mijn aversie toch wat minder en later ben ik zelfs begonnen met het luisteren naar The Blue Album.

The Blue Album zorgde voor een ommekeer in mijn interesse in The Beatles. Ik begon nummers als Lucy in the Sky with Diamonds steeds meer te luisteren en ik begon A Day in the Life als een absoluut topnummer te zien.

Na even wat rondkijken ben ik uiteindelijk op Sgt. Peppers uitgekomen als volgende stap in het traject van acceptatie van The Beatles als een van mijn favoriete bands. Stuk voor stuk staan de nummers als een huis. De nummers zijn bijna allemaal licht experimenteel, maar wel in zulke mate dat het heerlijk luisterbaar is.

De nummers blijven allemaal hangen, van het titelnummer tot de afsluiter. Ook de tussenliggende nummers, vooral de minder bekende als Fixing a Hole en When I'm Sixty Four vind ik alleszins meevallen. Ook deze nummers dragen bij aan de enorme waardering die ik voor dit album en de band in het geheel heb gevormd. Het heeft iets niet alledaags over zich, maar het laat zich toch goed luisteren.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is kortgezegd het beste album van The Beatles. Een zeer sterke eerste helft, een iets minder middenstuk maar weer een ijzersterk einde. Vijf sterren zijn eigenlijk nog te weinig.

Toen de plaat uitkwam in de "summer of love" (1967) was ik nog net geen 13 jaar, dus nog veel te jong om deze aan te schaffen. Ik heb het dan ook pas enkele jaren later gekocht en ben hem toen steeds meer gaan waarderen. Absoluut hoogtepunt is en blijft A Day In The Life, met die waanzinnige strijkers en blaasarrangementen in het midden en aan het eind.
Maar ook het vrolijke Lovely Rita mag er zijn, terwijl de smartlap She's leaving home ook wel mooi is, maar waarvoor je wel in de mood moet zijn.
Het zijn helaas niet allemaal toppers (vooral Within you, without you vind ik echt bagger), maar spijt van mijn aankoop heb ik destijds nooit gehad.

Voor velen is ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” het favoriete album van The Beatles. Voor mij persoonlijk is dat verre van de waarheid, daar ik ”Abbey Road” op eenzame hoogte vind staan. Hier spreekt overigens geen grote Beatles fan en/of kenner. Toch vind ik ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” gewoon een goed album. Er zijn gewoon een aantal dingen waar ik me bij The Beatles toch wel aan stoor. En dat geldt eigenlijk binnen hun gehele oeuvre en is niet zozeer toe te schrijven aan dit specifieke album. Vaak vind ik de experimenteerdrift van The Beatles iets teveel doorslaan naar mijn smaak. Voor mij zijn The Beatles meesters in het schrijven van prachtige liedjes. Soms gaat de kracht daarvan verloren door in mijn ogen overbodige productionele toevoegingen en/of tierelantijntjes. Het titelnummer van dit album vind ik in essentie een geweldig liedje, maar de erdoor heen gemixte publieksgeluiden vind ik ronduit ergerlijk. Ook de Oosterse invloeden op ”Within You, Without You” vind ik gewoon niet mooi. Ik snap ook dat je het geheel moet plaatsen in de tijd en dan zijn The Beatles ontegenzeggelijk vernieuwend en innovatief geweest. Helaas moet ik ook vaststellen dat het niet altijd een positief effect heeft op mijn luisterervaring. ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” bevat mijn inziens mooie liedjes, maar ik kan me helaas niet altijd vinden in de mijn ogen bijverschijnselen.

Schitterend album! Zie hier wel "vreemde" berichten langs komen. Weinig variatie? Nee, dat kun je moeilijk zeggen. Of dit de beste plaat is? Ik vind van niet, zeker niet. Maar zie wel in waarom mensen er zo over denken. Zelf blijf ik ook liever bij Abbey Road!

Favorietjes op deze plaat zijn toch wel "Lucy in the Sky with Diamonds", "She's Leaving Home" (mede door de strijkers) en "When I'm Sixty-four" (geweldig dat dixieland-smaakje!).

Verder wel genieten van alle verschillende invloeden die je op deze plaat tegen komt, zelfs de ska blijft niet uit (Good Morning, Good Morning).

Ik lees bij de remaster in het stukje van Paul McCartney dat het zijn idee was om met een alter ego band en alter ego's voor de bandleden te werken. Weg met the Beatles, lang leve Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band! Deze start zorgde ervoor dat ze als bevrijd en met veel plezier aan dit album gewerkt hebben. En verdraaid: juist dat plezier hoor je terug in zowel de songs als de uitvoering.

Hoewel het regelmatig (erg) mooi is en soms zelfs triest, is plezier de leidraad van dit album. Een album wat vol staat met leuke, aparte, mooie en wel hele fraaie liedjes. Toch zijn er een paar uitblinkers: bovenal A Day In The Life, zeker ook Lucy in the Sky With Diamonds, het mooie She's Leaving Home, het 'andere' Within You Without You en toch ook de titelsong. Maar vooral is dit ondanks de tegenstellingen tussen de songs 1 fraai prachtig album.

Eén van de eerste conceptalbums, of misschien wel het allereerste. Sgt. Pepper was baanbrekend toen het werd uitgebracht. De doorlopende overgang bijvoorbeeld van het ene naar het andere nummer (van de opener naar With a Little Help From My Friends) was iets heel bijzonders destijds. Maar het belangrijkste is dat dit album nu nog steeds even relevant is. The Beatles waren op de top van hun kunnen en vonden de popmuziek geheel opnieuw uit. George Martin (en dan bedoel ik niet de schrijver van a Song of Ice and Fire ) heeft ooit eens geroepen dat de grootste fout van zijn leven is geweest dat hij Strawberry Fields Forever niet aan dit album heeft toegevoegd. Mijns inziens inderdaad de enige manier om het album naar een nog hoger niveau te tillen. Ik heb het altijd lastig gevonden om een absolute favoriet te kiezen uit het oeuvre van the Beatles, want wat hebben ze veel geniale platen uitgebracht: Revolver, Abbey Road, Rubber Soul, The White Album, a Hard Day's Night... Maar de continuïteit in kwaliteit is op Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band van zeldzaam hoog niveau. Fixing a Hole, Being for the Benefit of Mr Kite, a Day in the Life, Lucy in the Sky With Diamonds, Getting Better, het album staat vol met absolute pareltjes. Vet hoor!

Ok getting beter lijdt niet meteen aan de door mij benoemde kwalen, maar zet Lucy in the sky eens tegenover The word (van Rubber Soul): die tremlerende bas van McCartney en die spitse samenzang. Iedere Britpop band die zoiets vandaag de dag zoiets uit brengt is meteen weer 'hot'. Ja dat waren ook the Beatles!

Drie favoriete nummers uitkiezen was nog nooit zo makkelijk. Dit album heeft een paar zeer goede nummers en de rest vind ik allemaal maar een beetje middelmatig, voor een gewone band zou het nog niet zo héél slecht zijn, maar het blijven The Beatles hè? Zij moeten toch echt super kwaliteit muziek afleveren want de verwachtingen zijn -voordat ik een album van hun luister- immens groot.

Hier steekt A Day in the Life er met kop en schouders boven uit, absoluut mijn favoriet. Daarnaast zijn With a Little Help from My Friends & Lucy in the Sky with Diamonds ook top-nummers.

3 á 3,5*

Ooit was er een tijd hier op MusicMeter dat ik niet helemaal meeging in de torenhoge adoratie van dit viertal. Dat werd me niet in dank afgenomen, mijn top 10 werd naar beneden gestemd en een enkeling was boos. Blijkbaar was 3,5* voor de wonderboys uit Liverpool was not done.
Flauwekul natuurlijk, maar dit kwam wel weer goed

Ik ben nooit een groot fan geweest. Ook niet van de Stones (ik hield meer van Jimi Hendrix en The Doors). Maar als ik dan een voorkeur moest geven was het steevast Rolling Stones. Die waren gewoon wat opwindender en hadden voor mijn gevoel minder 'trutliedjes' zoals The Beatles die wel hebben. En nog steeds vind ik dat wel een beetje. Maar tijden veranderen en mijn waardering voor zowel Stones als Beatles nam per jaar toe. Natuurlijk heb ik wel altijd de grootsheid van met name The Beatles erkend.

Nu Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band bijna 50 jaar oud is is het tijd om wat meer de loftrompet te steken.
Want het is denk ik toch wel dit album geweest dat ervoor gezorgd heeft dat mijn liefde voor The Beatles enorm gegroeid is. En die achterlijke tweestrijd met de Stones? Die ben ik erdoor gaan vergeten. Totaal niet nodig: het zijn immers twee verschillende bands die elkaar ook wel konden waarderen. Dat fan-dingetje geloof ik verder wel. Genieten kan van allebei, zoals ik inmiddels geniet van alle fab four platen en ze ook allemaal in de kast heb staan.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band trekt me waarschijnlijk vooral aan door de psychedelische rand. Misschien wat minder direct dan hun andere werken, misschien zelfs wat kitscherig hier en daar ('don't shoot me again fans') en juist dat trekt me extra aan. En verder geen 'trutliedje' te bekennen hier.

De titeltrack blijf ik een ongelooflijk opzwepend nummer vinden en A Day in the Life is en blijft een schitterende afsluiter. Nu ik ben overgaan op een platenspeler die automatisch afslaat moet ik de grappige 'toegift' helaas missen. Soms was dat ook wel storend, want het blijf maar gaan in de laatste groeven zodat je op een gegeven moment echt wel moest opstaan om de plaat af te zetten. Op cd was dat minder problematisch, want daar kapte het na een paar seconden vanzelf af.

Naast de cd-versie en (oudere) stereo-versie op vinyl, heb ik ook de mono-versie uit 2014 in bezit. Ja, zo fijn vind ik dit album wel dat het het verdient om in meervoud aan te schaffen

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is inmiddels gaan behoren tot mijn favoriete albums en dat mag een bijzondere ontwikkeling genoemd worden. Het geeft de kracht van dit prachtwerk wel aan.

Dertig jaar geleden stond er een stuk in De Volkskrant met de titel "It was 20 years ago today". En nu zijn het er zo maar 50. Vanavond spelen The Analogues met gasten in de Ziggo Dome het album volledig. Het lijkt niet uitverkocht. Voor velen dus een gemiste kans om iets unieks mee te maken. Je kunt ook zeggen dat ze meer mensen trekken dan The Beatles ooit hebben gedaan in Nederland.

50 Jaar. Een reden om de plaat weer eens serieus uit de kast te trekken. Dat valt alles mee moet ik zeggen. Sterker, het album bevalt beter dan ooit te voren. Alsof ik het toch met ietwat verse oren aanhoorde, maar ook dingen waardeerde die ik vroeger niet erg te pruimen vond.

Wat is mijn relatie met het album? De release heb ik niet bewust meegemaakt. Ik kende wel een aantal singles uit met name 1964-65 van een buurmeisje ca. 9 jaar ouder, die in 1966 van The Beatles af was. De eerste kennismaking met nummers van het album verliep via "de Blauwe". Rond 1979 zal ik het album gekocht hebben, schat ik. De cd in een keer met alle andere toen ik de stereo box aanschafte.

Mijn waardering voor het album was altijd goed, maar waar vooral verandering in is gekomen, is hoe ik 'With A Little Help From My Friends', 'She's Leaving Home', Being For The Benefit OF Mr. Kite' en bovenal 'Within You Without You' waardeer. De eerste was een schok toen ik hem voor het eerst hoorde op de Blauwe. Wat een k*t nummer vergeleken bij Joe Cocker. Het verschil was zo enorm dat ik er eigenlijk niet naar kon luisteren. Nu hoor ik heel andere dingen, inclusief de kracht van het nummers. 'She's Leaving Home' is prachtig en juist niet plat sentimenteel. De balans is perfect. 'Mr. Kite' is geweldig, een prachtig heel raar nummer, met een unieke sfeer die het gevoel van de kermis en het circus zo oproept. Zelfs George Harrisons gedweep met India, dat ik altijd oversloeg na de eerste keer, blijkt een sterk nummer met een goed arrangement. Mijn oor staat daar nu kennelijk wel voor open.

De rest bevat nummers die sowieso meer * dan er te vergeven zijn verdienen. Iets zwakkere broeders zoals 'Fixing A Hole' en 'Good Morning Good Morning' worden daarmee ruimschoots gecompenseerd, waarmee ik uitkom op *****.

Veel beter dat het titelnummer, inclusief de reprise, Lucy, Rita, A Day In The Life' wordt het niet in de popmuziek. Wat Sgt. Pepper's heeft gedaan, is iedereen in de muziekwereld aantonen wat mogelijk is en zette zo de standaard voor alles en iedereen sinds die 1e juni van 1967. Zijn er betere albums gemaakt sindsdien? Gelukkig wel. The Beatles hebben er zelf nog een gemaakt die in mijn ogen beter is. Zijn er heel veel meer invloedrijkere albums gemaakt? Dan wordt het een stuk lastiger om er veel te noemen. Die viering 50 jaar later, ook al komt die voort uit de openingszin op het album, is dan ook volkomen terecht.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Is Sgt. pepper kunst?
Wat is kunst?
Je kan kiezen voor een benadering als deze.
Kunst geeft ons enerzijds een beeld van de werkelijkheid (A), daarnaast is het een expressie wat we er zelf inleggen (B) en tenslotte bestaat het allerlei vormaspecten (C).

Met de nadruk op wat we er zelf inleggen (B) kunnen we kiezen voor de romantische benadering van dezelfde kunst filosoof Maarten Doorman zoals verwoord in zijn boek De romantische orde.

Deze benadering bestaat uit negen elementen. Mensen verlangen ernaar zichzelf te zijn, zich te ontwikkelen (B1), de jeugd wordt zeer positief gewaardeerd (B2), er is een drang om terug te keren naar de natuur (B3), liefde is la grande affaire de la vie (B4), er is een verlangen naar roes bijvoorbeeld door drugs (B5) en een hunkering naar het exotische of het hiernamaals (B6), er is een scepsis tegen de wetenschap (B7), een hang naar het verleden (B8) en het onmisbare ideaal van de groep, identiteit of natie waar je toe behoort (B9).

Merkwaardig genoeg komen the Beatles in het boek van Doorman nauwelijks voor behalve dat hij ze ten onrechte citeert met de tekst "Tell me who am I without you". Een frase uit een solonummer van George Harrison (What is life) dat na the Beatles werd uitgebracht.

Uiteraard kunnen we elke persoonlijke insteek nooit los zien van de werkelijkheid (A), de feiten. Een kindertekening, krantenberichten, een circusaffiche, een radiocommercial, persoonlijke belevenissen etc.
Maar is er een beter voorbeeld denkbaar voor de "romantische orde" dan juist "Sgt. Pepper"?

De opening “Sgt Pepper’s lonely heart club band” geeft al direct die hang naar vroeger (B8) weer.
It was 20 years ago today.
De vergelijking met Monteverdi’s Orfeo doemt zich op. In die opera opent La Musica zelf de voorstelling met de droeve constatering dat Orpheus zijn geliefde Euridice voor altijd verloren heeft. De muziek zal nooit meer hetzelfde zijn.
Maar Sgt Pepper klinkt vrolijk (C). Hyper bijna, net als het publiek. Sgt. pepper is hier voor mij de verpersoonlijking van de muziek (la Musica), The Beatles zijn Orpheus en het publiek is Euridice.
Maar de muziek bestaat toch veel langer dan 20 jaar? Niet voor de leden van the Beatles die elk zo'n 20 jaar geleden hun eerste liefde voor muziek ontdekten.
Uiteindelijk zijn The Beatles nooit meer echt voor hun publiek opgetreden (A). Want als ze terugkijken dan is hun Euridice niet meer wie ze ooit was. De liefde (B4) is onbereikbaar geworden maar daarmee zeker niet minder heftig aanwezig.

Sgt Pepper introduceert Billy Sheers. De overgang met coda (C) naar het tweede nummer is weergaloos. Een andere vorm van liefde doemt zich op. De vriendenliefde (B4). Aan echte vrienden kun je toch alles vragen? Ook absurde dingen, daar zijn vrienden toch voor?
What do you see when you turn out the light?
En haalt Billy die hoogste noot nog wel? Zijn vrienden helpen hem toch?
"I get high with a little help from my friends".
Hij probeert het uiteindelijk.

En we vallen binnen in de derde track. De zanger klinkt zo "high" als een Vlaamse papagaai. Het is alsof hij net als Alice in Wonderland iets vreemds gegeten of gedronken heeft. De vergelijking met drugs LSD (B5) spreekt uit de titel. Maar eigenlijk spreekt er een liefde (B4) voor de allerhoogste schoonheid uit.
Lucy in the sky with diamonds.
De muziek is dromerig, en door akkoorden te gebruiken die niet in de juiste toonsoort passen wordt een kaleidoscopische verschuiving van tonen gecreëerd die prima bij de ogen van het meisje passen. (C). De natuur (B3) is vreemd.
Cellophane flowers Towering over your head . That grow so incredibly high.
Wordt alles groter gemaakt dan het eigenlijk is? Alles is vreemd (B6).
Rocking horse people eat marshmallow pies.
Is dit een wereld door kinderogen? Want door kinderogen ontstaat een wereld van verbeeldingskracht en creativiteit die echte kunstenaars nodig hebben. Maar wellicht vraagt de volwassen geworden verstokte luisteraar zich af: Zou de zanger zich wel goed voelen?

In ieder geval voelt hij zich steeds beter. Maar het kan ook niet veel slechter"
It can't get more worse".
Eigenliefde (B4) , lijkt hier het onderwerp alhoewel dat ook dankszij die ander is.
"Since you've been mine".
Maar dat klinkt ook weer erg bezitterig vanuit jezelf beredeneerd. Bijna elke zin bevat dan ook een "ik", "me" of "mijn". En met het shuffle effect als muzikale vorm (C) wordt het ikke ikke ikke gevoel versterkt. Maar "we" blijven werken aan onszelf (B1)
"I'm doing the best that I can".

Die maakbaarheid zet zich door in “Fixing a hole”. Fraai is het switchen tussen majeur en mineur en weer naar majeur als alles opgeknapt is (C). Gaat het over drugs of over Pauls zojuist aangeschafte lekkende boerderij midden in de Schotse natuur (B3) weg van al die rare mensen?
See the people standing there. They don't get in my door.
We denken wellicht ook aan Elvis Presley's "We're gonna move".
Want ons "ik" uit het vorige nummer wordt toch bepaalt door ons brein? Wij zijn ons brein. En dat is voortdurend in beweging "wandering mind". Bestaan wij mensen voor 99% uit water? Niets is zo onvoorspelbaar als waar het water van een lekkend dak naar toegaat. Het is het zoeken naar identiteit. De liefde voor de natie, voor je vaderland (B9) is zelden zo treffend verwoord.
And it really doesn't matter if I'm wrong I'm right. Where I belong I'm right.
Identiteit heeft te maken met waar je thuis bent en daar zit je goed.

De identiteitsvraag gaat voort in “She’s leaving home”. Waar ze vandaan komt is duidelijk: home. Maar waar gaat ze eigenlijk naar toe? De avontuurlijke jeugd (B2) versus de ouderdom zorgt voor afstand zowel tussen huis en doel als tussen de generaties. Hier toont de liefde zich als moeder- en vaderliefde (B4), onbaatzuchtig en onbegrepen. De muziek klinkt melancholisch (C) en er zitten allerlei vormelementen in (afstanden en emoties kun je horen in de snaarinstrumenten). Er wordt zelfs een polyfonie van alle standpunten uitgewerkt met een contrapunt. De gelijkklinkende woorden "buy" "by" en "bye" worden schitterend functioneel ingezet. Hoe zou het met haar aflopen? Ze zou toch niet als Charles Aznavour's "enfant" de dood gaan vinden?

Dan start de dodendans (B6). Zoals de Danse Macabre van Saint Saens. De deelnemers moeten wel dood zijn want ze komen uit 1843 (B8). De liefde is hier één specifiek doel. Een benefietoptreden voor één persoon, Mr. Kyte. (B4). Het circus is hier het decor. De opbouw van de muziek is als de ringen binnen de circustent (C) en met verknipte opnames is een vroege vorm van soundsampling verkregen. De sfeer van de muziek klinkt spookachtig. In het circus wordt met het leven gespeeld. Vuur, acrobatiek en koorddansen illustreren dat.

Wat is het beste antwoord op de angst voor de dood? De religie. Maar er wordt niet direct voor de Bachiaanse vorm van christendom gekozen waarbij elke cantate een lofzang is op het hiernamaals. Deze tekst bevat duidelijke hindoeïstische elementen en is daarmee wereldser. Within you, without you. Elk individu moet beseffen dat hij/zij deel uitmaakt van het grotere geheel waarin het leven doorgaat binnen jou of buiten jou, dan wel zonder jou.
De vorm van de muziek is eveneens sterk verbonden (C) met de hindoeïstische cultuur (B6). Ritmische patronen veranderen voortdurend van een bijna vierkwartsmaat naar groepen van vijf maten en zelfs vijf en half. De melodielijn bevat zowel Oosterse als Westerse elementen.
En dat geldt ook voor de tekst. Zo zitten er christelijke elementen in de tekst. Mattheus 16:26. Marcus.
"Who gain the world and lose their soul".
De liefde is universeel (B4)
"With our love, we could save the world".
Dit is echt een song van East meets West en omgekeerd.
Naastenliefde (B4) is een liefde die we vooral kennen van de religie. Is die naastenliefde niet de liefde voor dezelfde groep gelovigen? Je valt er binnen en anders val je er buiten. Eigenlijk wel grappig als je dat afzet tegen de Hindoeistische visie. Hoor ik George nu lachen?

Als je oud bent bijvoorbeeld hoe is het dan met naastenliefde gesteld? 64 jaar was in het jaar 67 de pensioenleeftijd in Engeland. En na je pensioen ben je overgeleverd aan de solidariteit van de jongeren. In dit nummer lijkt het te draaien om de vraag of bij verval van de geliefde ook de liefde mee vervalt (B4).
Will you still need me, will you still feed me.
Liefde moet gevoed worden. Let op de klarinet (C) het meest populaire instrument in de muziek van de jaren 30 en 40 die een retro-effect op dit nummer trekt.

Na deze liefde in een vergevorderd stadium volgt een liefde die nog aan het beginstadium staat. In Lovely Rita lijkt de liefde louter lichamelijk en seksueel. (B4)
Aaaaaaaaaaaah.
De voorgrondzang van Paul versus de achtergrondzang van John vanaf 55 seconden (C) is van een buitengewone schoonheid. Kon ik maar een nacht met parkeerwachteres Rita doorbrengen.
When it gets dark I tow your heart away.
De wilde geluiden op het einde suggereren een wilde nacht. Maar deze liefde is net zo eindig als de stand van de parkeermeter. Leave it.
Want of ze is een one night stand en weer vertrokken, of ze is een long time stand en dan volgt onvermijdelijk de sleur.

En in het laatste geval breekt weer de realiteit van de volgende morgen aan. Good morning, good morning. Zelden wordt zo goed de herhalende eentonigheid van een dag vertolkt. "People running round it's five o'clock". De echtelijke liefde brengt steeds weer dezelfde gewoontes voort (B4).
"It's time for tea and meet the wife".
Lennon relativeert de saaiheid met:
I've got nothing to say but it's OK.
Maar elke opwinding lijkt schijn ?
Nothing is changed it's still the same.
Maar door het wisselen van maatsoorten verandert er muzikaal veel in het nummer. Het glijdt van 5-, naar 3-, naar 4- en weer naar 5-kwartsmaat (C).
Ook de dieren (B3) brengen er aan het eind behoorlijk wat spanning in doordat ze allemaal achter elkaar aanjagen.

En dan keert Sgt Pepper terug om het bal echt af te sluiten. Ze hebben ons alle facetten van de liefde laten zien. Ze gaan er nu echt mee stoppen.
We're sorry but it's time to go.
We blijven achter met de hoop dat uiteindelijk Orpheus ook zal sterven en weer in de armen van zijn Euridice zal komen. Maar we weten het niet zeker. In ieder geval is het zover nog niet.
It's getting very near the end.
Tijd voor dat ene laatste toegift. En wat voor een toegift.!

Er komen media voorbij die in elkaar overvloeien. Krant, film, boek, foto's (A).
Diverse elementen lijken samen te komen in dat ene nummer.
he made the grade (B1), a crowd of people turned away (B3), and had a smoke and went into a dream (B5), He blew his mind out in a car; (B6), The English army had just won the war (B8, B9), he was from the House of Lords (B9) Now they know how many holes it takes to fill the Albert Hall (B7).
i'd loved to turn you on (B4, B6).
Het bevat de realiteit van het alledaagse leven overgoten met psychedelica en voorzien van relativerend commentaar.
Status kan door een onoplettendheid van één ogenblik in één klap verdwijnen. Veel mensen zijn meer geïnteresseerd in de status van een verongelukte man dan in het lezen van boeken en kijken naar films over historische gebeurtenissen. De leegte wordt nog eens gesymboliseerd door de gaten in de weg en wat voor nutteloze feiten je hieruit kan afleiden.

Het klassieke orkest speelt eerst de laagst mogelijke noot die op hun instrument mogelijk is om uiteindelijk uit te komen op één van de drie tonen van het E-majeur akkoord (C).
Dit weergaloze nummer wordt afgesloten met een kernboodschap:
i'd loved to turn you on
Het is zowel seksueel getint (Ik zou het heerlijk vinden om je op te winden) als drugsgeoriënteerd (ik zou je graag in psychedelische sferen willen brengen). Maar bovenal spreekt er een morele passie uit. De liefde om je voortdurend anders naar dingen te laten kijken want de waarheid heeft meerdere kanten. De expressie (B) die je ergens in kunt leggen verder te ontwikkelen.

En daarom is dit de grootst mogelijke ode aan de kunst en de liefde. En daarmee naar mijn mening het beste album van de Beatles ooit gemaakt. Er staat geen slecht nummer op. Elk nummer staat precies op de goede plek.
En als je een nummer weg zou laten dan klopt mijn verhaal ook niet meer.
En alles klontert uiteindelijk samen in het beste nummer dat ze naar mijn mening ooit gemaakt hebben.
Vijf sterren en die zijn dik verdiend.

The Beatles hadden in 1966 besloten te stoppen met optreden en zich volledig te concentreren op het maken van albums. “REVOLVER” verscheen in augustus 1966 en geeft een voorproefje van wat ze bij “SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND” zouden verbeteren en optimaliseren. Het album verscheen op 26 mei 1967 en vierde vorig jaar zijn 50e verjaardag. John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr namen met album op in de periode november 1966 t/m april 1967 onder leiding van George Martin. Opvallend is dat er geen single van het album gehaald werd, ook al zouden een aantal tracks wel als single gescoord hebben. Het album trapt af met het titelnummer dat over gaat in “WITH A LITTLE HELP FROM MY FRIENDS”, gezongen door drummer Ringo Starr. Het door John Lennon geschreven “LUCY IN THE SKY WITH DIAMONDS” laat een psychedelische sound horen die in die tijd vaker te horen was. De zweverige tekst van het nummer geeft het nummer een extra, waarmee het tot een Beatles klassieker is uitgegroeid. “GETTING BETTER” en “FIXING A HOLE” zijn 2 Paul McCartney songs, waarna de eerste een lekkere uptempo song is en “FIXING A HOLE” de typische Beatles invloeden heeft, zwierig, aanstekelijk gitaartje en mooie koortjes. “SHE’S LEAVING HOME” is een beklemmende ballade, dat gevolgd wordt door het door John Lennon geschreven en gezongen “BEING FOR THE BENEFIT OF MR. KITE”. Een verhaal over een circus, compleet met het beestenboel en circus muziek. “WITHIN YOU WITHOUT YOU” is een compositie van George Harrison compleet met Idiaase muziekinstrumenten en gespeeld en daardoor een wat vreemd werkje, maar als je er goed voor gaat zitten, is het 5 minuten genieten van een prachtige geproduceerde song. “WHEN I’M SIXTY FOUR” heeft een echte klassieke Engelse melodie en is net zoals “LOVELY RITA” geschreven door Paul McCartney. “LOVELY RITA” is een midtempo song, compleet met orkest, prachtige koortjes en diverse instrumenten die je pas ontdekt als je er goed naar gaat luisteren. “GOOD MORNING GOOD MORNING” is de elfde track en opnieuw een lekker uptempo song geschreven door John Lennon. Daarna het tijd voor deel 2 van het titelnummer, waarna het album wordt afgesloten door het geweldige “A DAY IN THE LIFE”, een gecombineerde compositie van Paul McCartney en John Lennon het bestaat uit 3 delen en ingenieus is samengevoegd tot een memorabel slotakkoord. Dat is zeker van toepassing op het laatste deel van “A DAY IN THE LIFE”, dat een orkest laat horen dat zich helemaal laat gaan. “SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND” is een terechte klassieker, omdat The Fab Four samen met George Martin de mogelijkheden van de Abbey Road studio optimaal wisten te gebruiken en nieuwe technieken ontwikkelden…weergaloos!

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band heb ik in mijn tienerjaren van een cd op cassettebandje gezet (wat een tijd) en vaak geluisterd. Ik keek er dan ook eigenlijk best naar uit om deze weer te horen, omdat ik me hier goed van herinnerde dat ik me er altijd wel mee vermaakt heb. In gesprekken over waarom ik The Beatles nooit heel denderend heb gevonden, kon ik wel altijd aanhalen dat ik 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band wel een erg tof album vind'. Hoe blijft dit bij een herbeluistering staan?

Goed! Ook al staan er nog steeds een aantal softe popsongs op die me los van het geheel helemaal niets doen, moet ik toegeven dat het album heel goed werkt omdat alles als een organisch geheel in elkaar overgaat. Daarnaast is een track als Within You, Without You echt fantastisch esoterisch en sfeervol. Ik kan het me echt compleet voorstellen als mensen dit soort gekabbel helemaal niets vinden, maar ik kan er prima op spacen. De teksten voelen daarnaast voor de verandering ook beduidend interessanter aan dan het standaard liefdesgelul dat de band op vooral de eerste vijf a zes album voorschotelde.

When I'm Sixty-Four vind ik nog steeds wel een draak van een nummer in alle muzikale joligheid. Maar goed, als hier de titeltrack, Lucy in the Sky with Diamonds, She's Leaving Home, Being for the Benefit of Mr. Kite, het eerder genoemde Within You, Without You, Good Morning, Good Morning (vette gitaarsolo!) en A Day In The Life tegenover staan, dan maakt het me al beduidend minder uit. Dit album is voor mij de eerste waar ik de term 'goed' graag aan wil verbinden en waarvoor ik de liefde best begrijp! Naarmate ik in de discografie vorder, is het ook veel leuker en makkelijker om langere verhalen over de albums te schrijven.

Voorlopige tussenlijst:
1.Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. With The Beatles
7. Beatles For Sale
8. Please Please Me

De eerste echte studioalbum. Ik wil verder niet negatief zijn over de oudere platen (ook niet degene die ik een krappe 3* gegeven heb), maar dat voelde elke keer weer aan als een verzamelaar (A Hard Days Night uitgezonderd). Sgt Peppers is in mijn ogen de belangrijkste plaat van The Beatles. Er wordt een grote stap gemaakt in de ontwikkeling en daarbij staan er behoorlijk wat songs op die ik tot de beste van de band reken. Lucy In The Sky With Diamonds, Fixing A Hole, Within You, Without You. Het zijn prachtsongs. Het maakt me eigenlijk ook niet veel uit of het psychedelisch is of meer recht in je gezicht. Ik geniet ook heel erg van het kalme, verhalende She’s Leaving Home. Het voelt als een geheel en de eerste die voelt als een kunstwerk, omdat het belang van de albumhoes en dergelijke erkend wordt. Heel fijn album dit.


Tussenstand:
1. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
2. Revolver
3. Rubber Soul
4. Help!
5. A Hard Day's Night
6. Please, Please Me
7. Beatles For Sale
8. With The Beatles

Absoluut mee oneensch. Wat een geweldig, bevreemdend nummer blijft dat toch. Harrison was me toch wel het baasje, net als de rest van de band.

Ik ben momenteel de documentaire "Sgt. Pepper's Musical Revolution" aan het bekijken en ik ga dit album maar eens verhogen naar de volle mep. Iets wat ik al veel langer gedaan moest hebben.

Werkelijk alles op dit album is niet minder dan fenomenaal. Door die documentaire ben ik dat nog meer gaan beseffen, het kwam opeens allemaal keihard binnen. Dit moet helemaal niet (meer) onderdoen voor dat andere meesterwerk, Abbey Road, iets wat ik vroeger nog wel eens durfde te denken.

Dit album was trouwens het begin van mijn vinylcollectie, samen met Led Zeppelin IV. Ik kreeg een waardebon voor mijn verjaardag omdat ik net een platenspeler had aangeschaft en ik ben met deze twee absolute meesterwerken naar huis gegaan. Niet slecht, al zeg ik het zelf *schouderklopje voor mezelf*

Ik vind dit naast Abbey Road het beste wat The Beatles hebben gemaakt.
Dit album is het resultaat van de complete overgang van The Beatles naar het meer experimentele.
Deze overgang was al begonnen met het album Rubber Soul. Je hoort in dit album de orkestrale inbreng van George Martin meer en meer. Dit album is op de dag van vandaag heel invloedrijk.

Er is veel van de Beatles. Maar is het dan allemaal goed? Nouja op zijn minst niet allemaal mijn smaak. Maar dit album is een uitzondering. Heel afwisselend, misschien zelfs te. Teveel nummers die niet lekker bij elkaar passen.
Waarom vind ik het dan zo'n fijn album? Grotendeels nostalgie van dit album op bandje tijdens de autorace naar vakantie in Frankrijk. Het doet me denken aan mijn pa. En mijn broer die de piano op Lovely Rita fantastisch vond.

Tegenwoordig heb ik veel met She's Leaving Home, simpelweg omdat ik nu zelf een dochter heb.

De voorbije dagen een rondje classic albums gedaan via Deezer.
Dan stuit je als vanzelf op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Het zogenaamde meesterwerk van de Fab Four uit 1967.

Prachtige hoes, doorgaans ronkende recensies.
Ben er dus maar eens goed voor gaan zitten Heb eerst via de ouderwetse platenspeler een vinyl uitgave van het album beluisterd en daarna de digitale remaster uit 2009 en de, eveneens digitale, remix uit 2017.

Hoezeer die "doorgaans ronkende recencies" vaak reppen van een mijlpaal in de moderne muziek geschiedenis kom ikzelf toch niet verder dan "wel aardig".
Let wel, mijn oortjes kwamen pas in 1972 ter wereld en dus kan ik onmogelijk de impact van de l.p. ten tijde van verschijnen op de juiste waarde inschatten.
Maar ik krijg na ettelijke luisterbeurten niet meteen de indruk dat we hier te maken hebben met de uitzonderlijke compositorische kwaliteiten die, met name, het duo Lennon/McCartney in zowel vroeger als later werk aan de dag wisten te leggen.

Na het vooruitschuiven van de briljante single Strawberry Fields Forever/Penny Lane worden de hooggespannen verwachtingen slechts ten dele ingelost.

Vooropgesteld; With A Little Help From My Friends, Lucy In The Sky With Diamonds, She 's Leaving Home en A Day In The Life zijn fantastisch!
Within You Without You zal altijd z'n voor- en tegenstanders hebben. Persoonlijk vind ik dit Oosters georienteerde nummer van de hand van George Harrison wel iets toevoegen.
Resteert nog de reprise van het titelnummer. Een fijne rocker met een dito groove.
Maar jah, dit zijn nog maar 6 van de 13 nummers die hun weg zouden vinden richting het eindproduct.

When I'm 64 en Good Morning Good Morning zijn ronduit bedroevende worpen binnen het ouvre van The Beatles.

Blijven over; Het titelnummer, Getting Better, Fixing A Hole, Being For The Benifit Of Mr. Kite en Lovely Rita.
Vijf deuntjes die door een gerenommeerd duo als Lennon/McCartney op een regenachtige zondagmiddag, tussen neus en lippen door, bij elkaar worden gecomponeerd.
Nummers die tijdens de opnames weliswaar werden opgeleukt met, voor die tijd ongetwijfeld spectaculaire, geluidseffecten.
Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat al die tierlantijntjes er louter en alleen toe dienden om middelmatige liedjes boven de middelmaat uit te willen laten stijgen.

Afsluitend... Vind ik SGT. Pepper dan niet de moeite van het beluisteren waard? Absoluut wel!
Al zou het alleen maar zijn om A Day In The Life. Wat een finale is dat!
Daarnaast gaf de vinyl versie me voldoende afleiding om tijdens het luisteren de hoes en het daarbij behorende artwork eens grondig in me op te nemen.

Geen 5 sterren dus maar ook geen 3. Een solide 4 want hey... We hebben het nog altijd over The Beatles!!!