The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Insgelijks Ad. Ik kan me er ook wel iets bij voorstellen, ik moet ook wel eens zuchten als de 'Revolution #9'-discussie alwéér.

Uhm, Good Morning, en For The Benefit Of Mr. Kite klinken toch ook vrij gedateerd lijkt me qua sound. En eigenlijk alles wat Ringo voor de The Beatles speelde is gedateerd.

Niet dat het daarom minder is. Maar een niet Beatles kenner zou het zo in de zestiger jaren plaatsen. Zo is er ook een typische 70's manier van drummen (complexer) en een 80's drum geluid. En als je de muziek van nu zou luisteren, dan klinkt alles gedateerd waar je waarschijnlijk van houdt.

Eén van de meer raadselachtige opinies over dit album; het 'gedateerde' drummen van Ringo.
Ringo drumt als Ringo; puike backbeat, geen Keith Moon-achtige uitspattingen. Ik kan me in "Mr. Kite" geen andere drumstijl voorstellen, eerlijkgezegd...
Waar dit album qua sound het meest onder lijdt is dat al die instrumenten en effecten uiteindelijk moesten worden teruggemixt naar vier sporen. Vooral de drums leden hieronder; McCartney kreeg voor elkaar dat hij op het eind nog 'n pittige baslijn mocht toevoegen, maar Starr's drumwerk 'verdween' wat onder alle andere geluiden die er bovenop werden gestapeld.
Op "Anthology 2" klinkt "Good Morning Good Morning" in z'n uitgeklede versie een heel stuk frisser en 'moderner' en valt op hoe energiek Ringo's drummen is!

WYWY was juist een van mijn favorieten, maar na overmatig draaien krijgt het voor mij toch zo'n gevoel mee... van oh daar heb je dat nummer weer!

Met de koptelefoon zijn de remasters een echt genot, zorgt voor zoveel meer... ik ging er bijna mooie dingen van zien! Zo ruimtelijk in vergelijking met de originele CD uitgave..
WYWY klinkt dan nog een beetje het meest aan elkaar gesmolten.

Ik vind het nog steeds een van de sterkere teksten van dit album en pas er prima op, want sitar genoeg op dit album(op Lucy hoor ik er geloof ik ook een en op Getting Better b.v.).

Maar mijn punt is meer(en daar heb ik het met Stijn lang over gehad) dat het sitar werk op WYWY eigenlijk een kopie is van een nummer van Shankar.
En daarbij bespeeld George zijn sitar nog niet zo goed dat het instrument vooral "dronet".
En creëerd nogal een broeierige sfeer. Zo nu en dan kan ik er prima naar luisteren maar soms dan is het net te veel van het goede.(nogmaals, voorheen mijn favoriet van het album).

Ducoz, wat is 'dronet'?

Dat Harrison zijn sitar werk een kopie is van het werk van de oude meester, lijkt me wat overtrokken.
De oude meester Ravi is niet te kopiëren. Ik ken geen andere sitar speler die zo belangrijk voor het eeuwenoude instrument is geweest als Shankar. Een instrument die bijna aan het verdwijnen is, aangezien er in India zelf steeds minder goede sitar spelers zijn. Een instrument waar vele jaren intensieve studie aan vooraf gaat wil het echt goed worden bespeeld.
Vanuit dat oogpunt bekeken was Harrison een hele behoorlijke sitar speler, maar kon hij uiteraard
niet in de schaduw staan van Ravi Shankar zelf.
Neemt niet weg dat Harrison op verschillende nummers de sitar heel doeltreffend en sfeervol wist te gebruiken. Daarmee onbedoeld de weg vrijmakend voor Ravi Shankar die plotseling wereldberoemd werd aangezien Harrison in die tijd geen interview voorbij liet gaan om zijn sitar meester de hemel in te prijzen.

Ik weet niet goed hoe ik dat moet uitleggen, maar ik denk dat gonzend(als dat het jusite woord is) het dichtsbij in de buurt komt
gonzen:
brommen, ronken, ruisen, snorren, zoemen neuriën

Is dat wel een bestaand woord? Niet dat het verder wat uitmaakt nu je het uitgelegd hebt, maar in het Engels woordenboek (of ik moet het over het hoofd hebben gezien) is het woord helemaal niet bekend.

Drone is een aanhoudende toon in een compositie. Dit wordt veel gebruikt in oosterse muziek maar ook bij post-rock. Ook in de Metal wordt het gebruikt, luister maar eens naar een band als Sunn O))).

Bij The Beatles vind ik het niet echt van toepassing.

Een sitar laten ze bijna altijd dronen, ook in 'Within You, Without You'. Alleen bij solopartijen niet, maar vaak zit er dan nog een tweede sitar (of ander instrument) achter dat droned.

Het is me helemaal duidelijk!

The sitar's curved frets are movable, allowing fine tuning, and raised so that sympathetic strings (tarb, also known as "taarif" or "tarafdaar") can run underneath them. A sitar can have 21, 22, or 23 strings, among them six or seven played strings which run over the frets: the Gandhaar-pancham sitar (used by Vilayat Khan and his disciples) has six playable strings, whereas the Kharaj-pancham sitar, used in the Maihar gharana, to which Pt. Ravi Shankar belongs, has seven. Three of these (or four on a Kharaj-pancham sitar), called the chikaari, simply provide a drone: the rest are used to play the melody, though the first string (baajtaar) is most used.

bron: wikipedia

de nerds zijn nu weer op de hoogte?

Als ik aan The Beatles dacht, dacht ik aan Let It Be, Hey Jude en Yesterday. Geen haar op mijn hoofd die aan Lucy in the Sky With Diamonds of A Day in the Life dacht. Het enige nummer dat ik bewust kende was With a Little Help from My Friends. Ik begon met het luisteren van Abbey Road wat over het algemeen het best wordt gewaardeerd op deze site. Wat was dat een enorme tegenvaller voor me. Ik kon helemaal niets met de nummers die op dat album stonden. Op Here Comes the Sun en Something na dan.

Na deze deceptie ben ik een hele tijd gestopt met het luisteren naar The Beatles. Het was niets voor mij dacht ik. Te gedateerd helaas. Op de klassiekers die ik in het begin opnoemde na. Het luisteren naar Abbey Road had echter toch wel een voordeel gehad. Ik was wat bekender geworden met het fenomeen Beatles en herkende zo nu en dan een nieuw nummer op de radio. Op deze manier werd mijn aversie toch wat minder en later ben ik zelfs begonnen met het luisteren naar The Blue Album.

The Blue Album zorgde voor een ommekeer in mijn interesse in The Beatles. Ik begon nummers als Lucy in the Sky with Diamonds steeds meer te luisteren en ik begon A Day in the Life als een absoluut topnummer te zien.

Na even wat rondkijken ben ik uiteindelijk op Sgt. Peppers uitgekomen als volgende stap in het traject van acceptatie van The Beatles als een van mijn favoriete bands. Stuk voor stuk staan de nummers als een huis. De nummers zijn bijna allemaal licht experimenteel, maar wel in zulke mate dat het heerlijk luisterbaar is.

De nummers blijven allemaal hangen, van het titelnummer tot de afsluiter. Ook de tussenliggende nummers, vooral de minder bekende als Fixing a Hole en When I'm Sixty Four vind ik alleszins meevallen. Ook deze nummers dragen bij aan de enorme waardering die ik voor dit album en de band in het geheel heb gevormd. Het heeft iets niet alledaags over zich, maar het laat zich toch goed luisteren.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is kortgezegd het beste album van The Beatles. Een zeer sterke eerste helft, een iets minder middenstuk maar weer een ijzersterk einde. Vijf sterren zijn eigenlijk nog te weinig.

Je vindt het middenstuk iets minder maar vijf sterren wel te weinig? Als je vijf sterren te weinig vindt, zou ik denken dat je het album werkelijk perfect vindt, en elk nummer geweldig.

Als ik het over het geheel bekijk is het voor mij vijf sterren waard. Er is namelijk ook geen enkel album perfect naar mijn mening, dus dan zou ik nooit vijf sterren kunnen uitdelen. Bovendien is die functionaliteit er niet voor niets.

Ik heb deze fantastische plaat op de negende plaats gezet in mijn Top 10.

Goede album. Maar ik vind de album van Abbey Road beter.

Dit is een hele andere plaat dan de voorgaande platen van The Beatles. Het klinkt ook niet wat we van The Beatles gewend zijn en klinkt dit allemaal als een experimenteel album. En dat vind ik prima, sterker zelfs, ik vind het fantastisch. Het klinkt gewoon ook fantastisch en daarom beloon ik dit album met een vijf. Van hetzelfde niveau als Abbey Road en The White Album.

Vandaag weer eens beluisterd. Ik ben niet altijd even enthousiast over de geremixte versie. Hier en daar klinkt die onnatuurlijker dan de oude vinylversie.
Afgezien daarvan blijft het tijdloze muziek. En She's leaving home...dat is toch echt een van de beste Beatles songs aller tijden. Of moet ik zeggen Macca-songs.

Nu de originele plaat gekocht voor 12,50 !

Volgens mij is 'she's leaving home' toch wel Lennon/McCartney. Het gedeelte wat Lennon zingt ( we never thought of ourselves etc.) is door Lennon geschreven. In dat opzicht is het een nummer van hun beide. Het is een mierzoet nummer, waar McCartney het patent op lijkt te hebben. Hoewel Lennon net zo zoetsappig kon zijn. Hij was de componist van een nummers als Goodnight ( gezongen door Ringo op de witte).

Hoi Devel-Hunt. Dat Lennon een aandeel heeft in She's Leaving Home is zeker zo. Is het zeker dat de door hem gezongen regels ook door hem geschreven zijn? Maar hoe belangrijk is dat eigenlijk. Ik vind het erger dat je dit en andere rustige songs van mccartney mierzoet noemt. Het is een zeldzaam mooie melodie, prachtig geproduceerd en gezongen en ook de Lennonbijdrage past perfect. De tekst is bepaald ook niet zoet te noemen,eerder nogal pijnlijk.

Mierzoet hoeft niet per definitie negatief te zijn, dat bewijst she's leaving home volledig. Het nummer gaat feitelijk over 'loslaten'. Maar ik vind het nummer wel erg zoet, maar daarom niet minder mooi.

Dit bevalt mij tot nog toe absoluut niet zo goed als 'Abbey Road'. Enkel het titelnummer en natuurlijk classic A Day In The Life kunnen mij bekoren. Instrumentaal wel allemaal interessant maar ik vind het toch vooral wat vlakjes klinken.

Je gaat me nu toch niet zeggen dat Getting Better je direct vrolijk maakt en dat je stiekem With a Little Help from My Friends meezingt. Maar ieder zijn mening natuurlijk.

kobe bryant fan denkt dat je van de door hem genoemde nummers respectievelijk vrolijk wordt en aangezet wordt tot meezingen. Daarom begrijpt hij niet dat The Eraser het album als vlakjes wegzet.

Vind dit het meest overschatte Beatles-album. Staat op 6 in mijn Beatleslijstje. Toch nog veeeeel mooier dan de meeste dingen gemaakt door wie dan ook! Favorieten:
* Lucy In The Sky With Diamonds
* She's Leaving Home
* Fixing A Hole

Heb nooit veel met "A Day In The Life" gehad in tegenstelling tot de meesten. De versie van Jeff Beck vind ik wel fantastisch. Meesterwerkje, maar toch lang niet de beste voor mij!

Het is het concept wat klopt. De opbouw is goed en de afwisseling is groot.
Ik vind A Day In The Life een waardige afsluiter van een plaat.
Afzonderlijk zijn de nummers niet de beste die The Beatles ooit opnamen, maar She's Leaving Home en A Day In The Life zijn briljante vondsten.