The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ooit was er een tijd hier op MusicMeter dat ik niet helemaal meeging in de torenhoge adoratie van dit viertal. Dat werd me niet in dank afgenomen, mijn top 10 werd naar beneden gestemd en een enkeling was boos. Blijkbaar was 3,5* voor de wonderboys uit Liverpool was not done.
Flauwekul natuurlijk, maar dit kwam wel weer goed

Ik ben nooit een groot fan geweest. Ook niet van de Stones (ik hield meer van Jimi Hendrix en The Doors). Maar als ik dan een voorkeur moest geven was het steevast Rolling Stones. Die waren gewoon wat opwindender en hadden voor mijn gevoel minder 'trutliedjes' zoals The Beatles die wel hebben. En nog steeds vind ik dat wel een beetje. Maar tijden veranderen en mijn waardering voor zowel Stones als Beatles nam per jaar toe. Natuurlijk heb ik wel altijd de grootsheid van met name The Beatles erkend.

Nu Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band bijna 50 jaar oud is is het tijd om wat meer de loftrompet te steken.
Want het is denk ik toch wel dit album geweest dat ervoor gezorgd heeft dat mijn liefde voor The Beatles enorm gegroeid is. En die achterlijke tweestrijd met de Stones? Die ben ik erdoor gaan vergeten. Totaal niet nodig: het zijn immers twee verschillende bands die elkaar ook wel konden waarderen. Dat fan-dingetje geloof ik verder wel. Genieten kan van allebei, zoals ik inmiddels geniet van alle fab four platen en ze ook allemaal in de kast heb staan.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band trekt me waarschijnlijk vooral aan door de psychedelische rand. Misschien wat minder direct dan hun andere werken, misschien zelfs wat kitscherig hier en daar ('don't shoot me again fans') en juist dat trekt me extra aan. En verder geen 'trutliedje' te bekennen hier.

De titeltrack blijf ik een ongelooflijk opzwepend nummer vinden en A Day in the Life is en blijft een schitterende afsluiter. Nu ik ben overgaan op een platenspeler die automatisch afslaat moet ik de grappige 'toegift' helaas missen. Soms was dat ook wel storend, want het blijf maar gaan in de laatste groeven zodat je op een gegeven moment echt wel moest opstaan om de plaat af te zetten. Op cd was dat minder problematisch, want daar kapte het na een paar seconden vanzelf af.

Naast de cd-versie en (oudere) stereo-versie op vinyl, heb ik ook de mono-versie uit 2014 in bezit. Ja, zo fijn vind ik dit album wel dat het het verdient om in meervoud aan te schaffen

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is inmiddels gaan behoren tot mijn favoriete albums en dat mag een bijzondere ontwikkeling genoemd worden. Het geeft de kracht van dit prachtwerk wel aan.

Een aantal berichten met een link naar een eigen blog verwijderd, dit mag wel, maar dan wel graag met een ruime samenvatting van het artikel, of het gehele artikel erbij.

Okay!

In het juni-nummer van het altijd lezenswaardige Mojo-magazine heel veel aandacht voor de feesteditie van Sgt. Pepper's, inclusief een interview met Paul McCartney. Interessant leesvoer. Begin nu toch weer te twijfelen over de aankoop van de complete uitgave. Toegevoegd is een cd met 15 tracks van neo-psychedelische groepen Children of Pepper, waarop vele uitstekende nummers.

Various - Children Of Pepper (CD) at Discogs

Ik heb maar weer eens eenblog afgeleverd over de 'rol' van drugs op dit album en een kleine preview van de nieuwe mixen... Blijkbaar heeft Giles Martin de sound gebaseerd op de impact van de pittiger mono-mix; dus in plaats van het wat ''uit z'n verband'' geluid van de stereoversie klinkt er af en toe een geluid met meer 'body' als in een basdrum en meer een echte rockband. De forumbezoekers op de Steve Hoffman-forum (inmiddels bijna 17000 posts) zijn over het algemeen tevreden, wat een klein wonder mag heten.

De professionele ''listening sessions'' zijn ook gaande met laaiende recensies, wat weinig zegt als je naar een installatie van een paar ton luistert; eerst maar eens op m'n eigen boxjes!

Het is er mensen! Gelukkig is dit niet het enige muziekforum waarop ik rondhang, want het is hier opvallend stil
De 2cd-versie valt te beluisteren op Spotify!

Was eerder deze week al te pindakazen. Ik heb genoeg aan mijn mono- en stereo versies op cd en lp. Al die extra's zijn voor de echt grote fans, ik geloof dat wel

Ik ben liefhebber... groot fan zou ik niet zeggen, maar ik kon 't toch niet laten

Verwacht m vandaag.

Godsamme. Heb net op Spotify ff de remix beluisterd. Laat die Giles Martin ook AbbeyRoad even aanpakken. Dit is waar we toch eigenlijk al duizend jaar op wachten. Ga hem zeker aanschaffen.

Ik ga de plaat ook opnieuw kopen, stond een uitgebreide special in de Mojo waar ik al enthousiast van werd. Kan nie wachten!

Vanmiddag even uit mijn bedrijf ontsnapt voor een snelle luistersessie thuis van de nieuwe remix.
Dit klinkt wel heel erg lekker. Er zitten hier en daar wel wat momenten in waar ik zeker aan moet gaan wennen. De overgang van 1 naar 2. Ringo's drum iedere keer voordat het refrein start in 3. De overgang van 12 naar 13. 11 klinkt als een rommeltje bij eerste beluistering en ook de overgang van 11 naar 12 is een dingetje maar uiteindelijk gaat alles wennen. De rest is waanzinnig en er zit meer gevoel in dan de stereo versie waar we het al die jaren mee moesten doen. En hier en daar rockt het als nooit tevoren.

Inderdaad pmac, Abbey Road heeft echt een remix nodig. gisteren nog even naar de 2012 LP remaster geluisterd, werd ik niet vrolijk van. Ik vond het wederom een teleurstelling. Maar nog even geduld, eerst The Beatles uit 1968 mijn favoriet. Eh eerst SGT. Pepper' s Lonely Hearts Club Band natuurlijk.

Het gekke is dat ik de huidige stereomix van de witte dubbelaar wel vindt passen. Ik stoor me daar in ieder geval minder aan maar bij AbbeyRoad (en zeker ook bij MMT) kan het veel en veel mooier en dieper. Die remasters vielen me erg tegen. De mix was hetzelfde, het klonk voornamelijk wat harder. En die remasterhoesjes deden ook geen recht maar dat terzijde. Hulde voor dit project van Giles.

Al sinds jaar en dag is 'Sgt. Peppers' mijn favoriete Beatles album en de trotse nr 2 in mijn persoonlijke top 10. Ik groeide op met een stereo LP van begin jaren zeventig en had van het begrip 'mono' nog nooit gehoord. Mijn eerste ervaring kwam toevallig tot stand toen ik bij toeval een mono CD tegenkwam. Nee, mijn ouders hadden alleen stereo LPs in de kast staan. In het begin was het format erg wennen, maar nu ervaar ik dat sommige albums in mono wellicht nog ruimtelijker klinken dan de stereoversie. Ik denk dan in het bijzonder aan 'Notorious Byrd Brothers' en 'Younger Than Yesterday' van de Byrds, maar ook aan het debuut van de band Spirit. De 2014 mono releases van de Beatles mogen er ook zijn en ik heb ze naast de 2009 stereo CDs in de kast staan.

En dan komt ineens het bericht dat een favoriete Beatles plaat in een luxe editie zal worden uitgebracht. Een nobrainer, toch? Nee, dat was het zeker niet. De Giles Martin geremixede 1+ sloeg bij mij alles behalve aan en ondanks dat de boxset als geheel een welkome aanvulling was voor mijn Beatles collectie, viel de mix mij erg tegen. Dit is dan ook dé reden dat ik besloten had te wachten met de aankoop van deze nieuwe 'Sgt Pepper's' uitgave. Eerst beluisteren en dan beslissen of ik niet om deze mix heen kan.

Ik heb het vandaag mogen beluisteren en ben helaas bevestigd in mijn vermoedens: ook deze remix van Giles Martin overtuigd mij niet. Ter vergelijk heb ik gelijktijdig de 2009 erbij gepakt en voel daar nog steeds veel meer bij. Het kan zijn dat ik moet wennen. Maar waarom zou ik dat doen, als ik ten volle van de 2009 versie en de 2014 mono uitgave geniet? Precies.

Schrok me (bijna) een hoedje. Ik had zojuist de Anniversary Edition gekocht, die maar net in mijn tas paste en bij thuiskomst in mijn al aardig warme huis maakte ik de kartonnen verpakking open, en trof in de doos een boekwerk aan, 3 posters en een elpee. Dacht ik - maar in die albumhoes bevinden zich dus die zes schijfjes. Gelukkig maar. De komende dagen maar op mijn gemak luisteren en vergelijken. Op het Steve Hoffman Music Forum heb ik zowel zeer lovende reacties als vernietigende berichten gelezen. De remix van Penny Lane vind ik om te beginnen al heel mooi, dus dat belooft alle goeds.

Lekker hoor die basgitaar in de nieuwe mix.

Ja precies. Heb dezelfde gedachte ,het is remix na remix,en het is ook hoe je er in staat ,ik hou er wel van dat het afgestofde geluid opgepoetst word tot in dit geval de 2009 remix maar dan tot hier toe ,en houden zo
ff een ander voorbeeld ,de remixen 2007 van the Doors ,leuk dat het technisch allemaal mogelijk is ,maar het blijft gesleutel en gerotzooi ,die toevoegingen gaan mij net iets te ver ,het oorspronkelijke moet je tot een bepaalde grens met beleid intact houden
Het is met Pepper natuurlijk niet helemaal hetzelfde verhaal ,maar toch heb ik hetzelfde gevoel hierbij,het is ook mijn eigen mening hierover en dat andere muziekliefhebbers hier blij mee zijn ,dat maakt me helemaal niet uit maar ik ben ook tevreden met de 2009 verbetering en...ieder zijn mening en ding

Inderdaad, The White Album klink eigenlijk al bijzonder goed. Er zijn weinig momenten dat ik mij stoor aan deze dubbelaar die op de een of andere manier tijdloos is geproduceerd. De andere remasters uit 2009 vielen mij ook wat tegen en dan doel ik vooral op Rubber Soul, Revolver, Magical Mystery Tour en met name Abbey Road. Gelukkig hebben ze SGT. Peppers Lonely Hearts Club Band al onder handen genomen. The White Album en Abbey Road zullen zeker volgen. Rubber Soul, Revolver en Magical Mystery Tour volgen hopelijk ook. Let it be vond ik dan wel een hele verbetering in 2009. Hoe dan ook, remasters, remix of wat dan ook, de muziek blijft ten alle tijde geweldig

Persoonlijk zit ik vooral te wachten op remixen van Rubber Soul en Revolver. Tot en met de witte dubbelaar is goed te merken dat 'mono' prioriteit had en dat de stereo-mix vooral bedoeld was voor de wat primitieve installaties van die tijd ('laten we de vocalen links en de drums rechts inmixen!'). Abbey Road vind ik qua mix bijna perfect en op dit moment de best klinkende Beatles-plaat.

Ik ben er zelf nog niet helemaal uit qua de nieuwe mix; het is sowieso een knappe prestatie, maar de resultaten zijn wisselend. Ik was niet zo overdonderd van Mr. Kite of With A Little Help From My Friends, terwijl Getting Better en When I'm 64 prachtig klinken.... Ik ga er 'ns een tijd naar luisteren en daarna weer eens de oude mix beluisteren.

En A day in the life? Daar is de stem van Lennon veel mooier naar het midden gemixt. Dat klinkt toch veel natuurlijk?

Heeft iemand al die bonus cd beluisterd en voegt dit wat toe?

Ik ben zeer te spreken over de nieuwe mix.
Lekker die bas! Nog een maar een keer draaien!!!!

Bedankt voor deze mededeling. Ik wist er echt niet van en ik heb gisteravond buiten gezeten, koptelefoon op en dit album heerlijk herbeleefd. 50 jaar oud ondertussen. De aankomende tijd dus vaker beluisteren en resetten dus.

Berichtje tussen ons ergens in oktober 2016: ??

Ja. Één keer. Ik heb er zoals gezegd niet veel mee, dus blijft een eenmalige beluistering.

Take dit, take dat, wat gewauwel. Hup, gewoon de nummers daar gaat het om voor mij. Wat er allemaal aan vooraf is gegaan is gewoon een ander ding.

Misschien dat de grote fans dit wel waarderen (alhoewel ik dit soort dingen van mijn grote idolen net zo goed wel geloof).

Dat heb ik precies hetzelfde, al die opgeruimde zolders van de oude helden, daar heb ik ook niet veel mee. The Anthology bijvoorbeeld, staat al minstens 20 jaar stof te happen. Toch ga ik deze uitvoering van sgt peppers lonely hearts club band op vinyl kopen, de dubbel lp uiteraard.

En toch.. persoonlijk vind ik the anthology series echt heel erg de moeite.



Da's gezien de reacties hierboven dus persoonlijk.

Ik vind het erg boeiend om te horen, dat work in progress. Zelfs in deze versies zijn het echt goede songs. Ik zie het als een mooi document.
Als je de Anthology serie een warm hart toedraagt, zal dit een aanvulling voor je zijn. Anders niet denk ik.

Zou het hier dan ook bij blijven? Dan moeten we het hier de komende -- jr. mee blijven doen.
De oorspronkele versie was gewoon nog niet zo'n heel goede stereo (er waren nog in die dagen enige technische beperkingen voor de stereo mix). De nieuwe versie dan, vind ik qua stereobeeld een stuk prettiger m.n. via koptelefoon. Toch moet ik zeggen, dat het wat sleets begint te klinken, te vaak gehoord misschien.

Over 25 jaar waarschijnlijk een mix door de kleinzoon van dit George;)

Met dit weer is het voor mij moeilijk luisteren in mijn bloedhete huis, maar mijn voorlopige indruk is dat deze remix wel een aanwinst is, en in ieder geval een verbetering vergeleken met de stereomix die George Martin ervan heeft gemaakt in 1967. Ik was dan ook erg blij toen een paar jaar geleden de mono-box verscheen - vergeet niet dat de Beatles, met uitzondering van de laatste twee albums, alles mono opnamen. Zal van de week nog eens vergelijken met de oorspronkellijke stereo-uitgave en de stereo-remaster, maar voorlopig ben ik wel tevreden. Op het Steve Hoffman Music Forum woedt overigens een behoorlijk verhitte discussie die ik eerlijk gezegd wel vermakelijk vind.

Bij Hoffman woedt een pittige strijd tussen de puristen, audiofiele ayatollah's, de anti brickwall bende en de laisez faire types die vooral willen genieten van de nieuwe remix. Zéér vermakelijk indeed, a splendid time is guaranteed for all!!