The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Wat de Audiofiele Calvinisten lijken te vergeten is dat door de manier van opnemen van dit album voor geen meter een "Audiofiel'' album valt te maken. Door allerlei opnametrucs (ADT) moesten veel instrumenten juist anders klinken dan op alle andere albums ooit gemaakt. Ik denk dat je met een remix nog een eind zou kunnen komen met Rubber Soul of Abbey Road maar gedurende de Beatles- jacht naar unieke geluiden ging de kwaliteitseis buitenboord. En wat de puristen zouden moeten weten: Sgt. Peppers is bedoeld als een pittig en bijna agressief album; de mono-mix is ook behoorlijk hard.

Ben nu de mono versie aan t draaien en daar "zweven" de stemmen wat meer dan in de nieuwe stereo mix. (En dan bedoel ik voornamelijk de achtergrond koortjes) Dan vind ik de stereo mix aantrekkelijker.
Qua muziek is de mono versie inderdaad ook redelijk "hard" en klinkt de bas ook al lekker luid.

Toch gaat mijn voorkeur nu uit naar de nieuwe release denk ik. Die klinkt voor mijn gevoel completer, frisser, voller.

Grappig deze discussie. Voor mij is het vrij simpel. De plaat heeft een mono mix die door de Beatles en Martin zelf is gedaan. De oorspronkelijke stereo mix heeft destijds veel minder aandacht gekregen en is in de geest van de tijd en de beperkte techniek gemixt in een soort Ping Pong stereo. De huidige stereomix is simpelweg een moderne mix waarbij het karakter van de mono mix als maat heeft gediend. De muziek is echt niet anders maar komt naar mijn idee wel beter tot zijn recht.

Helemaal mee eens. Ik snap best wel dat je moet wennen aan zo een remix, zeker aangezien de mono versie het uitgangspunt is. Bijna iedereen is de stereo versie gewend. Daar zitten best veel verschillen tussen.

Bij Hoffman woedt een pittige strijd tussen de puristen, audiofiele ayatollah's, de anti brickwall bende en de laisez faire types die vooral willen genieten van de nieuwe remix. Zéér vermakelijk indeed, a splendid time is guaranteed for all!! [/quote]

Haha, Ja heb het tijdje gevolgd maar ik ben ermee gestopt. Heb nog net niet het idee dat de Russen de remix beinvloed hebben!

Hier ga ik mijzelf even corrigeren. George Martin had namelijk geen bemoeienis met de stereo-mix van het oorspronkelijke album. Daarvoor waren de engineers verantwoordelijk.
Zie: 'Sgt. Pepper' Revisited at 50: Alternate Takes, New Mixes and More - allmusic.com
Even naar beneden scrollen, waar de reactie is te lezen van Andrew Pratley.

Dertig jaar geleden stond er een stuk in De Volkskrant met de titel "It was 20 years ago today". En nu zijn het er zo maar 50. Vanavond spelen The Analogues met gasten in de Ziggo Dome het album volledig. Het lijkt niet uitverkocht. Voor velen dus een gemiste kans om iets unieks mee te maken. Je kunt ook zeggen dat ze meer mensen trekken dan The Beatles ooit hebben gedaan in Nederland.

50 Jaar. Een reden om de plaat weer eens serieus uit de kast te trekken. Dat valt alles mee moet ik zeggen. Sterker, het album bevalt beter dan ooit te voren. Alsof ik het toch met ietwat verse oren aanhoorde, maar ook dingen waardeerde die ik vroeger niet erg te pruimen vond.

Wat is mijn relatie met het album? De release heb ik niet bewust meegemaakt. Ik kende wel een aantal singles uit met name 1964-65 van een buurmeisje ca. 9 jaar ouder, die in 1966 van The Beatles af was. De eerste kennismaking met nummers van het album verliep via "de Blauwe". Rond 1979 zal ik het album gekocht hebben, schat ik. De cd in een keer met alle andere toen ik de stereo box aanschafte.

Mijn waardering voor het album was altijd goed, maar waar vooral verandering in is gekomen, is hoe ik 'With A Little Help From My Friends', 'She's Leaving Home', Being For The Benefit OF Mr. Kite' en bovenal 'Within You Without You' waardeer. De eerste was een schok toen ik hem voor het eerst hoorde op de Blauwe. Wat een k*t nummer vergeleken bij Joe Cocker. Het verschil was zo enorm dat ik er eigenlijk niet naar kon luisteren. Nu hoor ik heel andere dingen, inclusief de kracht van het nummers. 'She's Leaving Home' is prachtig en juist niet plat sentimenteel. De balans is perfect. 'Mr. Kite' is geweldig, een prachtig heel raar nummer, met een unieke sfeer die het gevoel van de kermis en het circus zo oproept. Zelfs George Harrisons gedweep met India, dat ik altijd oversloeg na de eerste keer, blijkt een sterk nummer met een goed arrangement. Mijn oor staat daar nu kennelijk wel voor open.

De rest bevat nummers die sowieso meer * dan er te vergeven zijn verdienen. Iets zwakkere broeders zoals 'Fixing A Hole' en 'Good Morning Good Morning' worden daarmee ruimschoots gecompenseerd, waarmee ik uitkom op *****.

Veel beter dat het titelnummer, inclusief de reprise, Lucy, Rita, A Day In The Life' wordt het niet in de popmuziek. Wat Sgt. Pepper's heeft gedaan, is iedereen in de muziekwereld aantonen wat mogelijk is en zette zo de standaard voor alles en iedereen sinds die 1e juni van 1967. Zijn er betere albums gemaakt sindsdien? Gelukkig wel. The Beatles hebben er zelf nog een gemaakt die in mijn ogen beter is. Zijn er heel veel meer invloedrijkere albums gemaakt? Dan wordt het een stuk lastiger om er veel te noemen. Die viering 50 jaar later, ook al komt die voort uit de openingszin op het album, is dan ook volkomen terecht.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Sgt. Pepper is vijftig jaar oud. Wat een plaat. Na al die jaren nog steeds tijdloos en onmisbaar in ieders muzikale ontwikkeling. Een kakafonie van geluiden. Het ene nummer nog beter dan de ander. Heerlijke gitaren en een buitenwereldlijke afsluiter. Petje af hoor.

Baanbrekend t/m natuurlijk.
Het is niet eens mijn favo van the Fab, maar dit is ongetwijfeld invloedrijk geweest.
Vrijheid in het artistieke bijv. Dat ging vanaf toen ineens razendsnel.

Ik was een jaar of 20 toen ik destijds dit album kocht.
Het was verbazingwekkend zo mooi, zo indrukwekkend, zo vernieuwend, ik was helemaal kapot van dit album en dat is in de jaren daarna zo gebleven.
Rubber Soul, Revolver en Help vond ik al fantastisch, maar dit was toendertijd goddelijk, een echt meesterwerk.
Vandaag weer eens geluisterd en ik ben nog steeds van mening dat dit album één van de invloedrijkste muziekstukken is geweest in de popmuziek.
Het staat ook in mijn top 10 van de albums en daar gaat hij niet meer uit.
Nog steeds een hoge waardering: 5.0*

En niet alleen op dit album. Ja de Beatles waren zeer zeker invloedrijk op de toekomst van de (pop)muziek, Maar de grootste invloed van alles was LSD. Zonder dit stofje zou (o.a.) de muzikale wereld zich tegenwoordig volledig anders aanhoren.
Dus eigenlijk was de grootste invloed niemand minder dan Albert Hofmann.

Ik had hem nog niet in mijn vinylcollectie, dus vandaag de nieuwe mix gehaald omdat ik er overwegend positieve verhalen over heb gelezen. Kost een duit, maar het is een mooie release geworden, al betwijfel ik hoe vaak ik de extra plaat ga draaien met de demo-versies. De 'nieuwe' Sgt. Peppers klinkt perfect, al zou ik wel een keer de originele mix erbij willen draaien. Maar om die ook nog erbij te kopen...daar ben ik weer net niet genoeg audiofreak voor.

Inmiddels heb ik het album voor de derde keer aangeschaft. Voor de tweede keer op vinyl in de nieuw mix. Of het alleen maar de sensatie vooraf is of werkelijkheid, maar vanaf de eerste noten van het titelnummer werd ik soort van omver geblazen. Zo helder en gedurende de hele plaat momenten waarop ik het idee had echt een nieuw geluid te horen. Als een schilderij waar de vuil- en vernislaag is afgehaald bij een restauratie.

Nu heb ik het nog niet aangedurfd om mijn oude versie te spelen meteen na de nieuwe. Het maakt eigenlijk ook niet meer uit. De ervaring is compleet.

Wat het 50 jaar feest en de optredens van The Analogues waar ik dit jaar bij was, hebben gedaan is mijn waardering voor Sgt. Pepper's enorm te laten stijgen. Ik waardeer de plaat nu heel erg veel meer dan hier voor. Op dit moment een van mijn meest favoriete albums ooit. Geen discussie meer over mogelijk.

Berichten verplaatst naar The Analogues - Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (2017) en wat off-topic berichten verwijderd.

Vanavond om 22.56 uur op Canvas: Sergeant Pepper's musical revolution. Was eerder ook al op BBC te zien.

De moeite van het opblijven waard? Zeg maar...

Bedankt om dit te melden!

Ee zijn soms van die albums en artiesten die je van jezelf vindt dat je ze goed zou moeten vinden. Die je gewoonweg in je kast moet hebben staan en waar je met plezier naar moet luisteren. The Beatles en dit album, en eigenlijk al hun albums, doet mij helemaal niets. Nooit gedaan ook. Ik probeer het met enige regelmaat, maar hoewel ik veel respect heb voor The Beatles, voor hun prestaties en met name hun belang voor de popmuziek, lukt het me niet om ook daadwerkelijk met plezier te luisteren. Ik blijf veel erg gekunsteld vinden. Maakt niet uit verder, er is nog genoeg muziek in de wereld. En ik begrijp volkomen waarom velen hier wel van genieten (wat ik niet heb bij, zeg, Justin Bieber of zo iets vergelijkbaars).
Geniet allen van deze heruitgave!

Vreemd dat je dan toch nog een ruimhartige 4,5 * toekent aan dit "gekunstelde" album dat je niets doet. Snap ik niet.

fish komt net uit de kast heartofsoul en verwoordt zijn mening prima, niet zo streng. Maar inderdaad fish, denk er eens rustig over na hoe je stem wat meer in overeenstemming met je mening gebracht kan worden in de nabije toekomst.

Ik ga dus maar kijken vanavond, guys? Die docu?

Interessante docu. Enkel jammer dat ze niet alle nummers bespreken. Wel weer een paar nummers herontdekt, zoals het wonderschone She's Leaving Home, en natuurlijk weer compleet weggeblazen door A Day in the Life.

Verbazingwekkend gewoon hoe dat tot stand is gekomen, met dat 40-koppige orkest die allen een verschillende noot moesten aanhouden. Hoedje af voor de kevers hoor.

[quote]Tony schreef:
fish komt net uit de kast heartofsoul en verwoordt zijn mening prima, niet zo streng. Maar inderdaad fish, denk er eens rustig over na hoe je stem wat meer in overeenstemming met je mening gebracht kan worden in de nabije toekomst.

Mijn mening en mijn stem verhouden zich prima tot elkaar, ik heb daar geen wijs advies voor nodig. Zie mijn lange geschiedenis aan berichten en stemmen van de afgelopen 13 jaar....

De intelligente lezer ziet hoe mijn stem zich verhoudt tot mijn mening, maar voor de duidelijkheid: Dit album verdient 5 stemmen alleen al gebaseerd op het belang dat het heeft gehad voor de popmuziek en voor de knappe muzikaliteit die het herbergt. Het verliest een half punt door de trucjes die mij in ieder geval storen (juist zoals in A Day In The Life).
Ik ga niet laag stemmen alleen maar omdat de muziek mij gevoelsmatig niet raakt. Noch A Day In The Life noch enig ander nummer van dit album doet mij iets.
Muziek is over het algemeen een gevoelskwestie, desalniettemin kan je verstandelijk de waarde inzien van een album of lied. Ik heb 100% respect voor The Beatles en alles wat zij gepresteerd hebben. Helaas luister ik er niet graag naar.

Ik stem anders. Als ik dit album zou beleven zoals jij, fish, zou ik tot 3 sterren komen, omdat ik een onvoldoende (dat is het vanaf 2,5 voor mij), dan onterecht zou vinden. Maar jij stemt anders en legt het helder uit!
Mooie uitleg ook over hoe jij het album beleeft. Na toch helaas de laatste tijd meerdere posts te hebben gelezen (o.a. bij de nieuwste van Roger Waters en bij de laatste van Marillion), waarin vooral de aanval wordt gezocht en anderen wordt verteld hoe dat betreffende album moet worden gezien zonder ruimte voor andermans smaakopvattingen, is dit bericht een verademing!

[quote]fish schreef:


Helemaal duidelijk en uiteraard respect voor je opvatting. Ik laat zelf ook vaak "objectieve" criteria meewegen bij het toekennen van een "rating", maar bij mij is de subjectieve waardering (de gevoelsmatige beleving) het belangrijkst. Was dus even op het verkeerde been gezet door je hoge stem!

[quote]heartofsoul schreef:


No worries. Helder.

Ik heb me laten verleiden tot het aanschaffen van de nieuwe mix op vinyl na meerdere juichrecensies. En ik kan de recensenten geen ongelijk geven, de mix klinkt vertrouwd maar ook fris. Toch wil ik wel even mopperen op de platenmaatschappij. Voor een dergelijk groot bedrag was het toch aardig geweest, zo niet gewoon verplicht, om een digital download beschikbaar te stellen bij de aanschaf. Vind ik toch een gemis...

Ik ben niet zo intelligent, dus je moet me even helpen. Hoe doe je dat?

Het historisch kader kan een enorme rol spelen. Net zoals, en soms niet los te koppelen, de persoonlijke omstandigheden in het leven van de artiest of ariesten. En zo kan je zelf vast ook nog wel wat waardevolle punten bedenken.

Ach puristen....? Vroeger draaide ik dit op een koffergrammofoon met zo n zware naald die je kon omklappen voor een 33 of 45 toeren modus. Dus daar was Sgt Pepper voor gemaakt??? Tegenwoordig heb je de technieken ervoor om het beter te laten klinken. Dus niet uit een deksel van een koffer..lol.
Ik stoor me geregeld aan dat gekunstelde stereo effect van de platen van the beatles. Stemmen links en muziek rechts bv. Ik begrijp dat dit nu uit de wereld is geholpen? Mooi....weer een streep op mijn emmerlijst. Alleen nog wat lege flessen inleveren....

Is Sgt. pepper kunst?
Wat is kunst?
Je kan kiezen voor een benadering als deze.
Kunst geeft ons enerzijds een beeld van de werkelijkheid (A), daarnaast is het een expressie wat we er zelf inleggen (B) en tenslotte bestaat het allerlei vormaspecten (C).

Met de nadruk op wat we er zelf inleggen (B) kunnen we kiezen voor de romantische benadering van dezelfde kunst filosoof Maarten Doorman zoals verwoord in zijn boek De romantische orde.

Deze benadering bestaat uit negen elementen. Mensen verlangen ernaar zichzelf te zijn, zich te ontwikkelen (B1), de jeugd wordt zeer positief gewaardeerd (B2), er is een drang om terug te keren naar de natuur (B3), liefde is la grande affaire de la vie (B4), er is een verlangen naar roes bijvoorbeeld door drugs (B5) en een hunkering naar het exotische of het hiernamaals (B6), er is een scepsis tegen de wetenschap (B7), een hang naar het verleden (B8) en het onmisbare ideaal van de groep, identiteit of natie waar je toe behoort (B9).

Merkwaardig genoeg komen the Beatles in het boek van Doorman nauwelijks voor behalve dat hij ze ten onrechte citeert met de tekst "Tell me who am I without you". Een frase uit een solonummer van George Harrison (What is life) dat na the Beatles werd uitgebracht.

Uiteraard kunnen we elke persoonlijke insteek nooit los zien van de werkelijkheid (A), de feiten. Een kindertekening, krantenberichten, een circusaffiche, een radiocommercial, persoonlijke belevenissen etc.
Maar is er een beter voorbeeld denkbaar voor de "romantische orde" dan juist "Sgt. Pepper"?

De opening “Sgt Pepper’s lonely heart club band” geeft al direct die hang naar vroeger (B8) weer.
It was 20 years ago today.
De vergelijking met Monteverdi’s Orfeo doemt zich op. In die opera opent La Musica zelf de voorstelling met de droeve constatering dat Orpheus zijn geliefde Euridice voor altijd verloren heeft. De muziek zal nooit meer hetzelfde zijn.
Maar Sgt Pepper klinkt vrolijk (C). Hyper bijna, net als het publiek. Sgt. pepper is hier voor mij de verpersoonlijking van de muziek (la Musica), The Beatles zijn Orpheus en het publiek is Euridice.
Maar de muziek bestaat toch veel langer dan 20 jaar? Niet voor de leden van the Beatles die elk zo'n 20 jaar geleden hun eerste liefde voor muziek ontdekten.
Uiteindelijk zijn The Beatles nooit meer echt voor hun publiek opgetreden (A). Want als ze terugkijken dan is hun Euridice niet meer wie ze ooit was. De liefde (B4) is onbereikbaar geworden maar daarmee zeker niet minder heftig aanwezig.

Sgt Pepper introduceert Billy Sheers. De overgang met coda (C) naar het tweede nummer is weergaloos. Een andere vorm van liefde doemt zich op. De vriendenliefde (B4). Aan echte vrienden kun je toch alles vragen? Ook absurde dingen, daar zijn vrienden toch voor?
What do you see when you turn out the light?
En haalt Billy die hoogste noot nog wel? Zijn vrienden helpen hem toch?
"I get high with a little help from my friends".
Hij probeert het uiteindelijk.

En we vallen binnen in de derde track. De zanger klinkt zo "high" als een Vlaamse papagaai. Het is alsof hij net als Alice in Wonderland iets vreemds gegeten of gedronken heeft. De vergelijking met drugs LSD (B5) spreekt uit de titel. Maar eigenlijk spreekt er een liefde (B4) voor de allerhoogste schoonheid uit.
Lucy in the sky with diamonds.
De muziek is dromerig, en door akkoorden te gebruiken die niet in de juiste toonsoort passen wordt een kaleidoscopische verschuiving van tonen gecreëerd die prima bij de ogen van het meisje passen. (C). De natuur (B3) is vreemd.
Cellophane flowers Towering over your head . That grow so incredibly high.
Wordt alles groter gemaakt dan het eigenlijk is? Alles is vreemd (B6).
Rocking horse people eat marshmallow pies.
Is dit een wereld door kinderogen? Want door kinderogen ontstaat een wereld van verbeeldingskracht en creativiteit die echte kunstenaars nodig hebben. Maar wellicht vraagt de volwassen geworden verstokte luisteraar zich af: Zou de zanger zich wel goed voelen?

In ieder geval voelt hij zich steeds beter. Maar het kan ook niet veel slechter"
It can't get more worse".
Eigenliefde (B4) , lijkt hier het onderwerp alhoewel dat ook dankszij die ander is.
"Since you've been mine".
Maar dat klinkt ook weer erg bezitterig vanuit jezelf beredeneerd. Bijna elke zin bevat dan ook een "ik", "me" of "mijn". En met het shuffle effect als muzikale vorm (C) wordt het ikke ikke ikke gevoel versterkt. Maar "we" blijven werken aan onszelf (B1)
"I'm doing the best that I can".

Die maakbaarheid zet zich door in “Fixing a hole”. Fraai is het switchen tussen majeur en mineur en weer naar majeur als alles opgeknapt is (C). Gaat het over drugs of over Pauls zojuist aangeschafte lekkende boerderij midden in de Schotse natuur (B3) weg van al die rare mensen?
See the people standing there. They don't get in my door.
We denken wellicht ook aan Elvis Presley's "We're gonna move".
Want ons "ik" uit het vorige nummer wordt toch bepaalt door ons brein? Wij zijn ons brein. En dat is voortdurend in beweging "wandering mind". Bestaan wij mensen voor 99% uit water? Niets is zo onvoorspelbaar als waar het water van een lekkend dak naar toegaat. Het is het zoeken naar identiteit. De liefde voor de natie, voor je vaderland (B9) is zelden zo treffend verwoord.
And it really doesn't matter if I'm wrong I'm right. Where I belong I'm right.
Identiteit heeft te maken met waar je thuis bent en daar zit je goed.

De identiteitsvraag gaat voort in “She’s leaving home”. Waar ze vandaan komt is duidelijk: home. Maar waar gaat ze eigenlijk naar toe? De avontuurlijke jeugd (B2) versus de ouderdom zorgt voor afstand zowel tussen huis en doel als tussen de generaties. Hier toont de liefde zich als moeder- en vaderliefde (B4), onbaatzuchtig en onbegrepen. De muziek klinkt melancholisch (C) en er zitten allerlei vormelementen in (afstanden en emoties kun je horen in de snaarinstrumenten). Er wordt zelfs een polyfonie van alle standpunten uitgewerkt met een contrapunt. De gelijkklinkende woorden "buy" "by" en "bye" worden schitterend functioneel ingezet. Hoe zou het met haar aflopen? Ze zou toch niet als Charles Aznavour's "enfant" de dood gaan vinden?

Dan start de dodendans (B6). Zoals de Danse Macabre van Saint Saens. De deelnemers moeten wel dood zijn want ze komen uit 1843 (B8). De liefde is hier één specifiek doel. Een benefietoptreden voor één persoon, Mr. Kyte. (B4). Het circus is hier het decor. De opbouw van de muziek is als de ringen binnen de circustent (C) en met verknipte opnames is een vroege vorm van soundsampling verkregen. De sfeer van de muziek klinkt spookachtig. In het circus wordt met het leven gespeeld. Vuur, acrobatiek en koorddansen illustreren dat.

Wat is het beste antwoord op de angst voor de dood? De religie. Maar er wordt niet direct voor de Bachiaanse vorm van christendom gekozen waarbij elke cantate een lofzang is op het hiernamaals. Deze tekst bevat duidelijke hindoeïstische elementen en is daarmee wereldser. Within you, without you. Elk individu moet beseffen dat hij/zij deel uitmaakt van het grotere geheel waarin het leven doorgaat binnen jou of buiten jou, dan wel zonder jou.
De vorm van de muziek is eveneens sterk verbonden (C) met de hindoeïstische cultuur (B6). Ritmische patronen veranderen voortdurend van een bijna vierkwartsmaat naar groepen van vijf maten en zelfs vijf en half. De melodielijn bevat zowel Oosterse als Westerse elementen.
En dat geldt ook voor de tekst. Zo zitten er christelijke elementen in de tekst. Mattheus 16:26. Marcus.
"Who gain the world and lose their soul".
De liefde is universeel (B4)
"With our love, we could save the world".
Dit is echt een song van East meets West en omgekeerd.
Naastenliefde (B4) is een liefde die we vooral kennen van de religie. Is die naastenliefde niet de liefde voor dezelfde groep gelovigen? Je valt er binnen en anders val je er buiten. Eigenlijk wel grappig als je dat afzet tegen de Hindoeistische visie. Hoor ik George nu lachen?

Als je oud bent bijvoorbeeld hoe is het dan met naastenliefde gesteld? 64 jaar was in het jaar 67 de pensioenleeftijd in Engeland. En na je pensioen ben je overgeleverd aan de solidariteit van de jongeren. In dit nummer lijkt het te draaien om de vraag of bij verval van de geliefde ook de liefde mee vervalt (B4).
Will you still need me, will you still feed me.
Liefde moet gevoed worden. Let op de klarinet (C) het meest populaire instrument in de muziek van de jaren 30 en 40 die een retro-effect op dit nummer trekt.

Na deze liefde in een vergevorderd stadium volgt een liefde die nog aan het beginstadium staat. In Lovely Rita lijkt de liefde louter lichamelijk en seksueel. (B4)
Aaaaaaaaaaaah.
De voorgrondzang van Paul versus de achtergrondzang van John vanaf 55 seconden (C) is van een buitengewone schoonheid. Kon ik maar een nacht met parkeerwachteres Rita doorbrengen.
When it gets dark I tow your heart away.
De wilde geluiden op het einde suggereren een wilde nacht. Maar deze liefde is net zo eindig als de stand van de parkeermeter. Leave it.
Want of ze is een one night stand en weer vertrokken, of ze is een long time stand en dan volgt onvermijdelijk de sleur.

En in het laatste geval breekt weer de realiteit van de volgende morgen aan. Good morning, good morning. Zelden wordt zo goed de herhalende eentonigheid van een dag vertolkt. "People running round it's five o'clock". De echtelijke liefde brengt steeds weer dezelfde gewoontes voort (B4).
"It's time for tea and meet the wife".
Lennon relativeert de saaiheid met:
I've got nothing to say but it's OK.
Maar elke opwinding lijkt schijn ?
Nothing is changed it's still the same.
Maar door het wisselen van maatsoorten verandert er muzikaal veel in het nummer. Het glijdt van 5-, naar 3-, naar 4- en weer naar 5-kwartsmaat (C).
Ook de dieren (B3) brengen er aan het eind behoorlijk wat spanning in doordat ze allemaal achter elkaar aanjagen.

En dan keert Sgt Pepper terug om het bal echt af te sluiten. Ze hebben ons alle facetten van de liefde laten zien. Ze gaan er nu echt mee stoppen.
We're sorry but it's time to go.
We blijven achter met de hoop dat uiteindelijk Orpheus ook zal sterven en weer in de armen van zijn Euridice zal komen. Maar we weten het niet zeker. In ieder geval is het zover nog niet.
It's getting very near the end.
Tijd voor dat ene laatste toegift. En wat voor een toegift.!

Er komen media voorbij die in elkaar overvloeien. Krant, film, boek, foto's (A).
Diverse elementen lijken samen te komen in dat ene nummer.
he made the grade (B1), a crowd of people turned away (B3), and had a smoke and went into a dream (B5), He blew his mind out in a car; (B6), The English army had just won the war (B8, B9), he was from the House of Lords (B9) Now they know how many holes it takes to fill the Albert Hall (B7).
i'd loved to turn you on (B4, B6).
Het bevat de realiteit van het alledaagse leven overgoten met psychedelica en voorzien van relativerend commentaar.
Status kan door een onoplettendheid van één ogenblik in één klap verdwijnen. Veel mensen zijn meer geïnteresseerd in de status van een verongelukte man dan in het lezen van boeken en kijken naar films over historische gebeurtenissen. De leegte wordt nog eens gesymboliseerd door de gaten in de weg en wat voor nutteloze feiten je hieruit kan afleiden.

Het klassieke orkest speelt eerst de laagst mogelijke noot die op hun instrument mogelijk is om uiteindelijk uit te komen op één van de drie tonen van het E-majeur akkoord (C).
Dit weergaloze nummer wordt afgesloten met een kernboodschap:
i'd loved to turn you on
Het is zowel seksueel getint (Ik zou het heerlijk vinden om je op te winden) als drugsgeoriënteerd (ik zou je graag in psychedelische sferen willen brengen). Maar bovenal spreekt er een morele passie uit. De liefde om je voortdurend anders naar dingen te laten kijken want de waarheid heeft meerdere kanten. De expressie (B) die je ergens in kunt leggen verder te ontwikkelen.

En daarom is dit de grootst mogelijke ode aan de kunst en de liefde. En daarmee naar mijn mening het beste album van de Beatles ooit gemaakt. Er staat geen slecht nummer op. Elk nummer staat precies op de goede plek.
En als je een nummer weg zou laten dan klopt mijn verhaal ook niet meer.
En alles klontert uiteindelijk samen in het beste nummer dat ze naar mijn mening ooit gemaakt hebben.
Vijf sterren en die zijn dik verdiend.