Pixies - Doolittle (1989)

Debaser is inderdaad een nummer wat eerer pakt dan andere nummers van het album, net als Here Comes Your Man en Monkey Gone to Heaven. Maar de rest is net zo goed.

Ik begrijp je standpunt, maar ik denk dat er nooit iets "objectiefs" goed kan zijn. Dat over smaak te twisten valt, zie je ook terug in veel meningsverschillen tussen reviewers en andere mensen van zogenaamde "goede smaak".

Om het niet alleen daarover te hebben en even terug te gaan op het album:

Doolittle heeft me nooit echt kunnen bekoren; het is allemaal vrij goed uitgevoerd maar de genialiteit kan ik niet vinden. Echt verder en dieper dan interessante klanken lijkt het nooit te gaan.

het is ook niet geniaal.het is gewoon goede kunst voor velen.niet voor iedereen.

toch best wel geniaal...
en dat is objectief geworden door het feit dat door zo velen onderstreept wordt dat het een baanbrekende band is geweest. Ga maar na wie er allemaal door beinvloed zijn.
op de dvd wordt de genialiteit van deze band besproken door;
PJ Harvey, Blur, David Bowie, Radiohead, Bono......en nog een paar.
In elke lijst allertijden staan ze in enz enz.
dat het niet voor iedereen is......ok, gelukkig niet eigenlijk

je was vergeten erbij te zetten dat de band nirvana er niet eens zou zijn als het niet voor pixies was.
hun invloed op andere muzikanten was en is nog steeds groot.
ik heb er alleen altijd een beetje moeite mee als men gaat strooien met het woord: geniaal.
maar we hebben het over een baanbrekende band, zonder twijfel.

Pixies, aparte band. Eerste haate ik ze, maar nu ben ik een grote fan. Dit album niet mij favoriete pixies album(Surfer Rosa). Maar is wel zeker een geweldige plaat. Nummers met een simpel beging en einde, geen gedoe maar gewoon rammen op de gitaren en erover heen schreeuwen. Sommige mensen die ik ken vinden dit de slechtse plaat ooit. Maar dit is toch gewoon heerlijk, eenvoudig maar toch geweldig. Monkey gone to heaven is ver weg het hoogtepunt. Een 4,5

Formidabele plaat, ik kan niet anders zeggen. Dikke 4,5*.

Mijn meest favoriete Pixies-album met klassieke tracks zoals 'Debaser', 'Here comes your man' en 'Monkey gone to heaven'.
In 'Tame' brult Black Francis als een leeuw. Wie weet gaat Joe Cocker dit nummer nog eens coveren.
Op 'La la love you' mag drummer David Lovering eindelijk eens iets van Black Francis zingen. Ook prachtig bas-werk van Kim Deal en vlammende feed-back gitaar-werk van Joey Santiago. Helaas is hierop geen Deal-track zoals 'Gigantic' of 'Into the white' te vinden.

Ik kan moeilijk kiezen tussen deze en Surfer Rosa/Come On Pilgrim. Pixies blijft echter no. 1 gitaarband van mij die de traditie, startend met MC5 en de Stooges eind jaren '60, met glans hebben voortgezet.
(n.b. op enige afstand, maar zeker vermeldingswaard, is Gish van de Smashing Pumkins).

mnja mnja, ik twijfel tussen 4 en 4.5 sterren, omdat het zo'n album is dat ik wel goed vind, maar niet te snel in mijn cd-speler zal verdwijnen omdat er naar mijn mening nog zoveel beters is. 4 dan maar. gemengde gevoelens..

Hier ook gemengde gevoelens, de ene keer klinkt deze plaat heerlijk maar de andere keer wil je gewoon heel je stereo buitengooien omdat de stem van Frank Black je op de zenuwen werkt. Blijkbaar viel de vorige keer dat ik deze plaat luisterde heel goed mee want hij staat hier op een 4,5*. Zal ik nog eens moeten herbeluisteren en zonodig verlagen

Voor mij de beste Pixies-plaat vanwege de korte en krachtige pop songs met als hoogtepunten: De opener "Debaser", het een tweetje van "Mr. Grieves (titeltrack!!!) en Crackity Jones", de onverslijtbare popklassieker "Hey" en de ijzersterke afsluiter "Gouge Away".

Verder met de 'hitsingle-tjes' "Here comes your man" en "Monkey Gone to Heaven". Op het album ontbreekt bij nader inzien de surf-versie van "Wave of Mutilation" en de albumloze track "Into the white" (lead singer: Kim Deal). Hierbij als nog toegevoegd als bonus tracks.

Een plaat met dierbare herinneringen. Losbreken uit het conservatieve 'CDA milieu' in Zuid Oost Brabant. Start van een muzikale zoektocht naar het verleden met groepen als Iggy & the Stooges, Velvet Underground en Sonic Youth. En natuurlijk de voorganger(s) Surfer Rosa / Come on pilgrim.

de surf-versie van wave of mutilation vindt ik zelf ook beter dan de versie die op de cd staat.
als je het album op lp hebt dan staat die nieuwe versie er niet op, tenzij het een heruitgave is .

leuke plaat van een nooit te vergeten band 5 stars

In één woord, zeer prachtig.

Waren dat er geen twee?

Maar je hebt wel gelijk hoor, klassiekertje.

Hieronder een verzameling citaten uit Rolling Stone:

"It's not supernarrative, but I'm just fucking imitating The Beatles" - Black Francis

Toen Franck Black een advertentie plaatste voor een bassist die van Hüsker Dü en Peter, Paul and Mary hield, was Kim Deal de enige persoon die reageerde.

Steekwoorden: surrealistisch, gewelddadig inventief, ongelovelijk catchy, hard-zacht muzikale dynamiek, spookachtig, gehuld in raadsels, instinctief, onstuimig,

Songs zijn volgens Black het best te typeren als stroom van het onderbewuste

In 1987 toen alt-rock nog collegerock werd genoemd, werden de Pixies groot als een bizarre kruising van gevoelige pop, conceptuele art-rock en smerige guitaarriffs. De elementen van hun geluid, gillende vocals van singer-songwriter Black Francis, roofzuchtige baslijnen van bassiste Kim Deal, scherpe leads van gitarist Joey Santiago en onverzoenlijke ritmes van Dave Lovering, waren onderscheidend, maar ze kwamen neer op iets ongekends en onverklaarbaars, onstuimig en raar.

Nevermind van Nirvana was nooit tot stand gekomen zonder Doolittle van de Pixies. Toen Doolittle uitgebracht werd in 1989, werden de schurende gitaren en een verdraaide, nachtmerrie-achtige visie van de Pixies overschaduwd door de "slechte-jongens" coolheid van Guns 'n Roses en de luchtige pop van de Fine Young Cannibals. Voor kwade, zelfreflectieve punk, moest je de indie underground doorkammen.

Doolittle een mix van luidruchtige, surfachtige gitaren, zoete popmelodieën en oerkreet-therapie vocalen inspireerde de artiesten in aantocht: zo leende Nirvana de dynamiek van de songs, Beck nam de surrealistische teksten voor zijn rekening.

Ondanks de bizar geweldadige songtitels van Doolittle, waren de Pixies in hun hart de nerds van het schoolplein. De enige persoon die echt bang werd van de teksten, was Franck Black zelf.

Kleine noot tot slot =>
Uitgesproken Pixies-fans:
- Frank Rijkaard
- Ron Jans

Kan nu nog geen cijfer geven,maar ik heb het zelden dat een cd me zo snel aanspreekt. Doet me af en toe een beetje denken aan The Velvet Underground.

JOEPIE! Wat een album!Dit is voor mij een ontdekking.

Ik geef nu een 3,5 maar denk dat dit nog wel gaat stijgen.

Een halfje omhoog!

Luister hier over het geheel veel en met veel plezier naar.. maar wat is La La Love You een ontieglijk zeiknummer.

Heerlijke plaat en nog steeds mijn favoriete Pixies-album. Er is ruimte voor razernij, maar vaak klinkt Doolittle toch verrassend melodieus. Black Francis haalt nu eens woest uit, maar klinkt dan weer bijna lieflijk. Ook Kim Deals vocale ondersteuning mag er wezen. Deze plaat zakt bijna nergens in en favorieten uitkiezen is dan ook onbegonnen werk.
Uiteraard is dit een belangrijk album van een invloedrijke band, maar Doolittle blijft bovenal een magistrale luisterervaring.

Inderdaad ja! Door al dat geneuzel over belangrijk, invloedrijk... wordt hier wel eens vergeten waar het écht om draait: de muziek. Die is op Doolittle natuurlijk gewoon geweldig!

Ik heb iets raars met dit album. Bij het nummer Hey zit ik de hele tijd in me hoofd het stukje refrein gouge away erdoorheen te zingen. Heeft iemand anders dit ook? Of is dat mijn mankement.

Niet helemaal wat ik ervan verwachte, al zijn het eerste en het laatste nummer wonderschone stukjes muziek. Bij veel andere nummers heb ik echter het idee dat ze maar wat op de gitaren aan het raggen zijn met wat geschreeuw eroverheen. Mijn respect voor Nirvana is na dit album weer eens gehalveerd, Kurt Cobain heeft hier wel iets té goed naar geluisterd. Paar hele goede nummers, paar hele slechte nummers en wat middeldatige, komt uit op een 3*.

La La Love You is een mooie lovesong! Dit album blijf ik toch het beste vinden van The Pixies. Lekker dat geschreeuw, die raggende gitaren!

??? hele slechte en middelmatige nummers?.....damn, misschien even wennen, maar slechte nummers.....dat heb ik nog nooit gehoord.

Achja, niet echt rampzalig maar gewoon niet goed. En smaken verschillen hé, ik snap het soms ook totaal niet als iemand een van mijn favoriete albums niet leuk vindt.

1) Slechte citaten deel 1: Nevermind van Nirvana was nooit tot stand gekomen zonder "Doolittle" van de Pixies!? ofwel: "ik heb de klok horen luiden, maar weet niet precies waar de klepel hangt".

De link tussen Nirvana en The Pixies is de CD "Surfer Rosa" en dhr. Steve Albini. "Doolittle" staat hier buiten en is immer geproduceerd door Gil Norton. Ken Uw muziek klassiekers of zwijg liever!

2) Slechte citaten deel 2: Paar hele goede nummers, paar hele slechte nummers (...) ik heb het idee dat ze maar wat op de gitaren aan het raggen zijn met wat geschreeuw eroverheen.

Inderdaad over smaak valt te twisten. Maar het is wel handig dat je weet "hoe de vork in de steel steekt", voordat je een oordeel velt. Black Francis gebruikt zijn stem als een extra instrument. Veel teksten op alle Pixies albums zijn ook pure onzin als je ze vertaalt.

De teksten worden op de muziek gezet met een juiste klankkleur of de passende emotie. "Tame" is bijvoorbeeld bewust geschreeuw (oerkreet) op een heel basaal ritme van bass & drums. "Velouria" gaat over een meisje dat via een trampoline in de lucht verdwijnt (niet echt een realistische verhaallijn).

De betekenis van teksten is dus volledig ondergeschikt aan de muziek, die in "lagen" en "contrasten" is opgebouwd. Een goede Pixies song start met de meest basale laag; de bass (Kim Deal), vervolgens komen daar de drums (David Lovering) overheen en eventueel de (akoestische) gitaar (Black Francis). De volgende laag is die van de lead guitar (Joey Santiago) tot slotte aangevuld met de zang (schreeuw en hijg) lijnen van Black Francis en Kim Deal.

Het "contrast" (waar Kurt Kobain zo van gecharmeerd is) zorgt voor een Pixies Song, die bestaat uit vertragingen en versnellingen, rustig en hard, ingetogen en uitgelaten etc. Dit zijn ook de typerende ingredienten van "Nevermind". Doordat "lagen" in een song tijdelijk wegvallen (alleen de bass en drums lopen door), of wordt gespeeld met "contrast" (een plotselinge tempoversnelling) ontstaat er een enorme explosieve dynamiek.

Kortom: de Pixies hebben voor een trendbreuk in de gitaarmuziek gezorgd, die in de jaren '90 veel navolging heeft gevonden bij bekende goden (Radiohead's "Creep"/"just", Nirvana's "Nevermind", PJ Harveys "Dry") en minder grote goden in het underground circuit.

Wave of Mutilation....niet uit mijn kop te rammen zo goed. In mijn ogen hun beste plaat...ik ken Surfer Rosa binnenstebuiten maar kies zonder twijfel voor deze.