Pixies - Doolittle (1989)

Dit is mijn eerste reguliere plaat van deze groep en hij bevalt me uitstekend. Veel sterke nummers met soms erg knappe teksten. Veel mensen knappen op de pixies af omdat het te chaotisch zou zijn maar dat is net het goeie eraan, het heeft iets charmant. Mijn favoriet nummer is voorlopig hey vanwege die geniale tekst. Tame is ook geweldig wanneer frank black er eens goed op los schreeuwt en Monkey gone to heaven en debaser zijn natuurlijk ook hoogtepunten.

Wat een sfeer, beste Pixies album, zonder minpunten! Top!

4*

Mijn favoriete Pixies plaat. Kim Deals zwoele sexy uithalen gecombineerd met no nonsense gitaarspel. Tijdloos.

Zover ik kan oordelen is de karakteristieke curve van Pixies in de meestemuziekontwikkelingen als volgt:

Eerst ken je ze van een aantal nummers, maar weet je niet waarom mensen ze zo superbriljant vinden (1). Dan begint een aantal nummers te vallen en vind je ze bij de beste bands ooit horen en wil je alles van ze horen (2). Dan hangt het je de keel uit en wordt je een beetje melig van de nonsens die Black over de simpele rifjes heenschreeuwt, en weet je niet meer waarom mensen ze zo superbriljant vinden.

Ik zeg niet dat iedereen die de plaat nu op 5* heeft staan dat vroeg of laat terug gaat nemen, natuurlijk zijn er mensen die al jarenlang devoot Pixies-fan zijn en voor wie dit helemaal z'n kopje thee is, maar ikzelf kan ze een stuk minder velen dan een jaar of wat geleden. De laatste helft van deze plaat (No. 13, Hey!, Silver) is een laatste muur van het ooit zo sterke Pixies-kasteel dat ik in mijn hoofd had zitten die overeind staat en om die reden ken dit album nog een 3,5* toe.

Surfer Rosa is sowieso ook pakken beter dan dit album.. Dit is maar flauwtjes in vergelijking (vind ik hé)

Ik weet alleen van mezelf dat ik (eenmaal bijgekomen van de politiek correcte stok waarmee ik werd geslagen begin jaren 90) teleurstellend weinig 'leuks' of 'briljants' van deze band heb overgehouden. Ik vond Velouria, Debaser en Monkey nog wel okee.. maar dat bleken dan ook huizenhoog de beste nummers, de rest werd voor mij inderdaad die overjarige dikke kleuter met die zonnebril die zijn quasi hippe teksten over wat rifjes heenschreeuwt. Zal best dat dit de deur heeft opengedaan voor nog veel meer indie garagepopbandjes, maar mijn humor is het niet. En ik ken inderdaad enkele midden 30-ers die er inmiddels net zo over denken. Maar het kan ook een hate-it, love-it gevalletje zijn. Genialiteit hoor ik er niet in terug in elk geval.

Er zijn toch punten waarop ik in smaak van je verschil, hoef je niet meteen je tong naar me uit te steken..

Het is geen grote favoriet van me. Maar dit vind ik toch wel een lekker album op z'n tijd. Wat betreft die tong, dacht even een tegenreactie uitlokken. Maar je weet het altijd wel mooi te verwoorden. Een tekstuele buldozer. zo hoort het

De outro van No. 13 baby is echt geweldig.

De meest consistente Pixies-plaat, al kun je je afvragen of dat in het geval van the Pixies meteen ook betekent dat het de beste is. De chaos op Surfer Rosa is net zo goed indrukwekkend.

Toch wel mijn favoriet, maar dat is wellicht omdat het de eerste was die ik van ze kocht.

En ach, misschien is het gewoon appels met peren vergelijken.

Bossanova, hoewel niet slecht, maar zeker Trompe Le Monde zijn in ieder geval een stuk minder favoriet.

Ik geef toe, dit album van the Pixies vind ik wél oké
Nog steeds niet echt overtuigd van hun muziek,
maar ik snap dat mensen er potentie in zien..
Ondanks het nooit mijn muziek zal worden

(of naja, zeg nooit nooit,..)

Deze moet ik toch nog eens gaan halen, Here Comes Your Man, Monkey's Gone to Heaven en Silver ken ik al en dat (vooral Monkey) vind ik geweldige nummers. De tekst van Monkey is geniaal: If men is 5/then the Devil is 6/and if the Devil is 6 then God is 7

Beetje late reactie, maar Orbit ik hou net als jij van The Chameleons, The Sound etc. en toch was ik helemaal verkocht door de Pixies als tegengeluid van de eind tachtiger jaren baggermuziek. Best gek, want het is natuurlijk een heel ander sfeertje. Maar ja, tegenwoordig ben ik ook into klassieke muziek. Word ik oud?

Wie van de Pixies houdt blijft voor altijd jong

De eerste twee nummers bevallen me in ieder geval al beter dan Surfer Rosa!

Briljant album. Alles wat de Pixies in zich hadden, komt er op deze plaat uit. Hier en daar nog steeds bizar, maar toch een vloeiend geheel. Meerdere stijlen buitelen over elkaar heen, maar toch blijft het album bij elkaar als een mooi geheel. Absoluut een klassieker.

Ik heb ook wel mijn klassieke muziek-momenten. En zo oud ben ik toch niet.

Ik heb de plaat dan eindelijk in huis maar bah wat valt dit tegen zeg!
Monkey gone to Heaven en Here comes your Man zijn goeie nummers, Monkey is zelfs geniaal maar voor de rest vind ik het allemaal maar erg erg matig. Enorm jammer ik had er veel meer van verwacht

2,5 voor de plaat in het algemeen
0,5 voor Monkey gone to Heaven

3,0*

Misschien moet je 'm nog een paar luisterbeurten gunnen, frankieman? Hoewel ik Doolittle meteen vrij goed vond, heeft ie toch ook wat op me moeten inwerken vooraleer ik deze plaat zag voor het onvervalste meesterwerk dat ik er nu in herken. Werkelijk geen enkel nummer slaat de bal mis, terwijl ik in het begin soms wat moeite had met pakweg het schijnbaar doelloze geschreeuw in Tame of de moeilijk te doorprikken opbouw van Dead (met één van mijn favoriete riffs aller tijden).
Monkey Gone To Heaven (dat ik dankzij De Laatste Showband voor eeuwig zal associëren met Dirk Draulans) was ook mijn favoriet, maar steekt er nu niet meer bovenuit, wat toch wel iets zegt over de kwaliteit hier aanwezig. Verder bevat Doolittle ook enkele van de absolute parels van deze band: Gouge Away (één van de beste nummers die ik ken tout court), de heerlijke bas van Mevrouw Deal in Hey en I Bleed, bijna volmaakte pop en vintage Pixies in Debaser, Wave Of Mutilation, Here Comes Your Man, La La Love You, enz.: het kan hier echt niet op! Loudquietloud doet het 'm nog steeds voor mij en dit album staat momenteel wel bijzonder dicht bij de volle 5*!

Gouge Away; refrein zacht, strofes hard!
Nog niet veel mensen weten doen..
Mijn favorieten: Wave of Mutilation, Dead, La La Love You, Hey, Debaser & Here Comes Your Man, maar zoals Zandkuiken al zei; eigenlijk slaan ze nergens de bal mis..

Monkey kan me bekoren, maar voor de rest heb ik héél weinig met dit bandje, ik kan er niets mee, mijn ding gewoon niet. Het zij zo.

Imo niets belangrijker dan de eerste indruk, komt weinig voor dat ik iets wat ik nu niet goed vind later wel goed ga vinden uitzonderingen daargelaten.

Ja dat vond ik ook heel erg opvallend en mooi. En het rare is dat de bands die er door beinvloed zijn zoiets nooit echt hebben gedaan.

de eerste 2 platen van modest mouse zitten vol met die hard/zacht schakelingen , en bij veel nummers van deftones ook, maar inderdaad, een softe refrein met harde strofes is wel uniek.

On a Plain van Nirvana

Ik heb het al vaker gelezen hier, maar ook ik vind "Monkey Gone to Heaven" een echte uitschieter, vooral het stukje "And Gooooooood is seven." Kippenvel alom. Verder een lekker gevarieerde plaat en kan een persoon met meer overtuiging zingen? Lijkt me niet.

Vooral Monkey Gone To Heaven vind ik een geweldig nummer, maar plaat in zijn geheel is eveneens prachtig.

Sorry, maar ook daar zie ik die structuur niet.

Die basloopjes zijn sowieso erg goed. Die stem doet me erg denken aan Lou Reed ten tijde van Velvet Underground.
Slechtste nummer tot nu toe is Monkey gone to heaven.