Pixies - Doolittle (1989)

Hmm je kan dus niet meer bewerken. Monkey gone to heaven vind ik nu wel goed. De 2e helft van de cd vind ik toch wat minder als het ijzersterke eerste helft. nog een paar luisterbeurten nodig denk ik.

Heb de Pixies een jaar of 4 geleden op Pinkpop gezien, en was toen wel op de hoogte van hun welhaast legendarische status. Toch kende ik vooraf enkel hun drie wellicht bekendste nummers (Monkey, Debaser en Mind).
Tijdens en na het optreden kon ik het niet helpen dat me een gevoel van 'is dit het nou?' bekroop. Het pakte me niet en ik kon zo één, twee, drie ook geen nummers herinneren die ik naast de drie eerder genoemde nummers zou zetten.
In de jaren die volgden heb ik me niet echt verder in de Pixies verdiept, al hield ik altijd in het achterhoofd dat dat nog een keer zou moeten gaan gebeuren. Dat moment is dan nu aangebroken, en na achtereenvolgens al Come On Pilgrim en Surfer Rosa te hebben geluisterd ben ik nu aangekomen bij het - volgens de grootste gemene deler - beste Pixies-album.
Echter, waar het plezier en de energie op Come On Pilgrim en Surfer Rosa nog duidelijk uit de speakers knallen, mis ik dat zo bij een eerste luisterbeurt nog een beetje bij Doolittle. Ik denk dat ik nog maar een paar keer ga luisteren, want op een handvol nummers (Debaser, Monkey, Gouge Away, No. 13 Baby en Wave Of Mutilation) na pakt het me nog voor geen meter... Dan was de kennismaking met vooral Surfer Rosa toch een stukje prettiger...

Ik zet in op 3.5*, en hoop dat ik hem mag gaan verhogen in de toekomst. Want ik heb het idee dat dit - gezien mijn smaak - best iets voor mij zou moeten zijn!

Hoort voor mij bij de beste rockplaten die ik ken! Echt een topper!
vaak is er al gezegd dat deze cd nogal popy klinkt en inderdaad hij is echt compleet "op", maar popy noem ik het liever niet. Waarom Wel, omdat hij voor mij gewoon volledig op zichzelf staat, bijzonder origineel is hij. En man, wat ben ik toch zot van die strakke, simpele en duidelijk naar voor geschoven baslijntjes!

Vroeger kon ik nooit kiezen tussen Surfer Rosa en Doolittle als het ging om de beste Pixies-plaat. Maar nu ik ze jaren later weer wat vaker draai ben ik er toch wel uit. Surfer Rosa heeft voor mij het momentum verloren en Doolittle is nog wat briljanter geworden.

Elk liedje is weer anders, maar op hun eigen manier zijn ze allemaal briljant. Favoriet momentje: de break in I Bleed met die ongelooflijk valse en overslaande stem van Kim Deal. Prachtig. Nog een favoriet moment: de ahoeeee's van Frank Black in Here Comes Your Man. En zo kunnen we nog wel even door gaan.

Het laatste halfje er ook maar 's bij en een plekje in mijn top 10.

Waar die ook hoort.

En ik heb hem gisteren ook weer opgehaald.

Wat een plaat blijft dit!

Zet Pulp toch terug in je top 10 Herman, die muziek gáát tenminste ergens over . Pixies zijn gewoon zo...nietszeggend - al doen ze nog zo hun best het te verbloemen met geflipte vocalen.

Wat niet wegneemt dat dit verreweg hun beste album is en dat er best wat prettige energie van die dikzak uit gaat. Ik taxeerde dit album op 3,5 en daar blijft ie op.

Pixies zegt voor mij anders heel veel. Strofes als ''Got me a movie, I want you to know'' beschikken over een soort humor en enthousiasme en tegelijkertijd een intensiteit die ik zelden in popmuziek hoor.

Die strofe lijkt me een betere ondersteuning voor mijn stellingname, dan voor de jouwe.

Pulp, Pixies, wat maakt het uit. Beiden geniaal op hun eigen manier

Tot op zekere hoogte zijn de Pixies lyrics ook gewoon maar wat surrealistisch geblèr, daar heb je wel gelijk in. Ze worden echter op zo'n urgente manier gebracht, dat ze in combinatie met het hoekige, enthousiaste spel van Black en co uiterst cathcy nummers vormen. Voor mij is het een combinatie die werkt, maar ik kan me goed voorstellen dat anderen het minder vinden. Dit is in ieder geval lange tijd mijn favoriete plaat geweest, misschien ben ik daarom een beetje bevooroordeeld

Trouwens, compleet nietszeggend zijn de lyrics hier trouwens ook niet altijd.

helemaal kapot gedraaid deze cd vroeger en de longen uit m´n lijf staan meeschreeuwen, het mag immers gewoon vals net als Frank zelf. Bijna elk nummer is geweldig, ook al is het zo lekker simpel en slaat het nergens op. Monkey gone to heaven is en blijft wel een soort jeugdsentimentgevoel geven. Verder vind ik DEAD een fantastische plaat om eens lekker op te raggen!! haha

Wtf.

Geef ik er 8 euro aan uit. Duurt ie een half uurtje

Dan mis je toch nog zo'n 8 minuten..... ik hoop dat je je bon nog bewaard hebt; kun je terug naar de winkel

Geen epische Pink Floyd- lengten hier nee... gelukkig.

Is 38 minuten dan zo kort voor een plaat?

Voor een plaat niet; ik denk voor een cd misschien wel.

Er past meer muziek op een cd, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat hij vol moet (en er zijn te veel artiesten die denken de kwaliteiten te bezitten om die volledige tijdspanne te kunnen boeien). Ik zou geen 73 minuten Pixies hoeven horen. 38 is perfect voor hun muziek en volgens mij beseften ze dat zelf ook maar al te goed.

Dat bedoel ik. Dat er 80 minuten muziek op een cd passen, betekent niet dat deze ook gevuld moeten worden...

Mja, ik vind het bij nader inzien ook niet zo'n ramp, na 38 minuten ben ik wel weer aan iets anders toe Pink Floyd ofzo. Beoordeling volgt later, het rockende sfeertje van de plaat heeft meerdere luisterbeurten nodig om zich optimaal te exploiteren.

De cd vliegt in ieder geval om, maar komt dat nu door de kwaliteit of door de lengte?

Kwaliteit, één grote stoot adrenaline

Hahahaha, ja gaat snel voorbij maar staat natuurlijk bol van brijante pareltjes! Ik zou er niet aan moeten denken pink floyd erna op te zetten....ik zou in slaap vallen.

waanzin, waanzin, waanzin. Jongste beurt was een bevestiging van mijn 4,5* beoordeling.

Ik, ben het volledig met je eens, dit is zeker en vast de meest tijdloze album van de pixies, aloewel ik surfer rosa ook goed kan smaken.
Jammer dat ze nu geen platen meer releasen, want eerlijk gezegt liggen de platen van Frank Black mij niet echt.

Tijdloos inderdaad, ik kan echter moeilijk kiezen tussen ''sufer rosa '' en ''doolittle'' met een kleine voorkeur voor de laatste met ''Debaser'' ''grouge away'' on it, pareltjes

Na een eerste luisterbeurt concludeer ik het volgende:

- De intro van 'Tame' riekt naar Joy Division

- 'Wave of Mutilation' kon, zeker qua zang, zó van Rush afkomstig zijn.

- De sound heeft overeenkomsten met de Smashin' Pumpinks. Weet ik meteen weer waar de pompoenen hun dough haalden.

Desalniettemin klinkt deze plaat lekker energiek, catchy en met een superstrakke gitaarsound. Deze ga ik vaker opleggen, beoordeling volgt.

Als je Smashin' Pumpinks schrijft neem ik dat toch echt al niet meer serieus Neen, ik vind toch niet dat the Pixies echt veel gelijkenissen vertonen met de Smashing Pumpkins maar goed, ook zoiets hangt af van persoon tot persoon.

Het schrijven van Smashin' in plaats van Smashing was de crux: ik heb het niet zo op de Slaande Pompoenen....

Geweldige plaat, beter dan het beste werk van de Smashing Pumpkins.... Beter dan 'Siamese Dream', al hoor ik wel overeenkomsten.

Ik blijf bij de woorden die ik hierboven ook al gebruikte en die dit album perfect samenvatten:

-energiek
-catchy
-superstrakke gitaarsound
-goede baslijntjes
-eigenzinnige stijl & lyrics
-zangstijl....

Ik zal in de toekomst eens meer werk van de Pixies gaan beluisteren.

4,5*

Ik hoor dat niet. Zal wel aan mij liggen, maar ik heb beide bands dan ook bewust meegemaakt ten tijde van deze albums, misschien is dat het wel: ben er mee vergroeid geraakt en ken ze door en door...

(Smashin' Pumpinks..... ouch.... deze schrijfwijze doet pijn aan mijn ogen)

Klopt, het is een associatie die snel wordt gelegd, wanneer je oppervlakkig luistert. Mij viel het eigenlijk meteen op. Maar als ik nu weer een paar keer 'Siamese Dreams' zou luisteren, denk ik er misschien weer wat anders over