Pixies - Doolittle (1989)

Adrenaline stroomt door het bloed van een 16 jarige jongen.
Na mijn eerste echte vrijpartij dit mee mogen maken.
Nee, niet het geluk van een Puch Maxi uitpakken op je verjaardag.
Ook niet onder het genot van de primaire ervaring van een jointje in de nerven van groene eikenblaadjes pulserende aderen kunnen waarnemen.
Het is allemaal een stuk groter; de ervaring is zowat niet meer van deze wereld.
Pa en ma, ik weet waar ik sta in mijn leven.
Decaan, eindelijk heb ik een doel in mijn leven.
Ik wil vernederd worden!!

Zoals Frank Black hier over zingt, moet dit wel een geweldige ervaring zijn.
Nog nooit iemand met zoveel overtuiging zoiets horen zeggen.
Ik open de deur voor Jehova getuigen en laat ze mij hun visie van God aanbieden, en ik omarm de bijbel.
Ik bel spontaan een telefoonpanel en ga een uur lang in discussie over tijdschriften, en laat me een jaarabonnement op de Magriet aan praten.

The Pixies openen mijn ogen.
Up To Be
Be A Debaser
Debaser

Ik heb hun teksten nooit echt begrepen, maar wat voel ik me goed bij het luisteren van Doolittle.
Debaser, Tame, Monkey Gone To Heaven, Hey.
Popmuziek openbaart zich aan mij in nieuwe vormen van dimensies.
The Pixies geeft ons mede Smashing Pumpkins en Nirvana.
Doolittle is het voorprogramma van de jaren 90.
Na het vele plastic uit de jaren 80, grijpen we terug naar roestig metaal.
Welkom in het nieuwe tijdperk.

Die laatste zin(nen) snap ik wel, en niet alleen omdat hij goed loopt.

To debase = vernederen. Debaser = vernederaar. Dus niet iemand die vernederd wil worden. En Frank Black heette toen nog Black Francis.

Verder niets dan lof voor de lyrische recensie.

Frank Black is de vernederaar; ik wil wel door hem vernederd worden.

Prachtzin. En helemaal waar!

Maat P. was hier helemaal los van; ik zag het niet, totdat P. wat kreeg met een dame van een bekende krant, een lot uit de loterij zullen we maar zeggen. Ze besteedde veel tijd om mij te overtuigen van The Pixies; wat P. niet lukte, lukte haar wel - ik was verkocht; gek genoeg heb ik haar daarna nog maar eenmaal gezien. Pixies zijn gebleven, mijn favo blijft Surfer Rosa, kwestie van hoes?

Kwestie van smaak; denk ik.
Die hoes is in ieder geval nog mooier, maar deze mag er zeker ook wezen.

'k zal 'em zo draaien van vinyl!

Het was met dit album dat Pixies doorbraken, weliswaar vrij bescheiden (ik leerde de band hiermee kennen). The Pixies betekenden een terugkeer naar de rauwe rock (nadat de AOR de Amerikaanse rock in de jaren '80 domineerde) en hadden ook heel wat invloed op de grunge dat de rock in de jaren '90 zou bepalen (wat deric raven terecht vermeldt).
De 4 Pixies-albums vind ik qua niveau zeer dicht bij elkaar liggen maar deze Doolittle bevat zowat de beste songs terwijl opvolger Bossanova zowat het meest consistente Pixies-album is.

Pixies hebben geen slecht album af geleverd, maar dit was mijn eerste kennismaking, en heeft na al die jaren ook de meeste indruk op mij achter gelaten.

Ik heb het album voor de eerste keer geluisterd en tijdens het luisteren heb ik een review geschreven voor het album:

Doolittle, een album wat in menig muziekblad als beste album van 1989 staat en ook bij de 100 beste albums ooit. Het blad NME zette het zelfs op nummer 2 van beste album ooit gemaakt en in Rolling Stone staat het in de 500 beste albums ooit gemaakt. Genoeg feiten, naar de muziek.

Het album opent heel, maar dan ook heel sterk met Debaser, met gelijk een pakkende gitaarriff. Tame begint ook gelijk geweldig met de zin ´´Lips like Cinderella´´ en het begin echt fluisterend om in het refrein helemaal uit te barsten. Wave of Mutilation was al bekend was bij mij en heerlijk in het gehoor ligt. Het zijn ook allemaal van de heerlijke, pulserende basloopjes. Niet te moeilijk, maar wel pakkend

I Bleed is een van mijn favorieten, het begint normaal, maar aan het eind wordt de riff helemaal verdraaid op een geweldige manier. Here Comes The Man is een heel vrolijk nummer, erg zomers met een pakkende gitaarriff. Dead is een raar nummer vergeleken met de rest tot nu toe, de gitaren zijn erg dissonant. Monkey Gone to Heaven is een van de betere nummers op het album, erg mooi met de strijkers erbij en de zinnen in het midden zijn echt geweldig

Mr.Grieves begint met een beetje reggae om je daarna helemaal op het verkeerde been te zetten door daarna heel swingend verder te gaan. Crackity Jones is dan erg punky en kort, 1 minuut 20. La La Love You vind ik niet zo geweldig, maar het wel te doen. Het minste nummer op het album tot nu toe.

No.13 Baby is ook erg goed, vooral de gitaar bevalt me erg goed in dit nummer. There Goes My Gun is dan ook weer erg kort, maar wel geinig. Hey is een van de mindere nummers op het album, vind er niet veel aan. Silver is echt heel anders dan de rest van het album, met slide-gitaren. Een goed nummer. Gouge Away is dan geweldig, een van de betere nummers op het album, weer met een pakkend basloopje.

Een erg goed album, ik snap wel waarom het op nummer 70 staat in de top 250. Hij krijgt 4,5* sterren van mij

Here Comes Your Man

DOOLITTLE 1989

Debaser, I Bleed, Monkey Gone to Heaven en Gauge Away.
Een kwartet ijzersterke songs die ik probleemloos plaats
naast Bone Machine, Gigantic en Where Is My Mind.

Flirt Surfer Rosa nog met die eigenzinnige, Spaanse quotes
dan trekt Doolittle wel degelijk de kaart van het grote publiek.

Soepele en melodieuze baslijnen vormen het kloppend hart
van de Pixies sound. Vocalen krassen als gitaren, gitaren zingen.
Wie niet hoort dat dit geluid de basis legde voor Nirvana's muziek,
lijdt aan doofheid. Maar Black Francis gaat niet graven in zijn eigen ziel.
De Pixies brengen surrealistische humor in hun muziek.
Kurt Cobain bezingt de pijn van het zijn.

Debaser is eigenlijk het beste voorbeeld.
En het was dan ook erg slim om het album hiermee te openen.
Had in 1989 al op single gemoeten ... een perfecte introductie op Doolittle.

Het furieuze Tame sluit daar perfect op aan.
Een wild om zich heen schoppend refrein en ingetoomde strofes.

Wave of Mutilation surft opvolger Bossanova tegemoet.
Mocht surfpunk bestaan, dan zijn de Pixies de grootmeesters.
Maar dan doe ik The Cramps misschien onrecht aan.

I Bleed ... ik heb er geen woorden voor, de titel spreekt.
Mocht Black Francis Kim Deal meer aan het woord gelaten hebben
in het Pixies oeuvre (nu richtte ze deels gefrustreerd haar eigen Breeders op)
dan was deze groep volgens mij nog groter geworden.

Haar baslijnen, sensuele stem en haar composities
hadden meer evenwicht kunnen brengen in het oeuvre.
Want 15 songs lang luisteren naar de fantasierijke kronkels
van Black Francis is geen onverdeelde opgave.

Zo is er de meezinger Here Comes Your Man
waarmee de Pixies even slim de REM kaart trekken.
Hoefde niet echt, vind ik, maar we zingen lekker mee.

Dead vind ik niet zo geslaagd.
Een conglomeraat van invalshoeken ... een klomp.

Monkey Gone to Heaven is hemels.
Met aanzwellende cello's in het arrangement.
En met een heel open, instrumentale tussenpauzes.
Momenten waarop de briljante Pixies muziek gaat ademen.

Mr. Grieves is een muzikale grap.
Crackity Jones hangt nog wat vast aan Surfer Rosa.
Twee nummers die leuk zijn in de context van het album.

La La Love You vind ik een misser.
Met de drummer op vocalen, dacht ik.
Niet alle grappen blijven na herbeluistering overeind.

No.13 Baby viel me bij herbeluistering heel goed mee.
Een nummer dat heel goed het Pixies geluid van Doolittle uitdraagt.
There Goes My Gun is te kort om te beklijven.

Hey is een heel interessant nummer.
De Pixies wagen zich aan een meer singer songwriters approach.
En ze eigenen zich die luisterliedtaal perfect toe.

Silver lijkt wel een co-productie met Ennio Morricone.
Een compositie die heel filmisch aandoet ... western Pixies.

En Gauge Away heb ik pas met de jaren leren kennen.
Het album opent zo sterk met vier voltreffers en Monkey,
dat mijn aandacht bij kant 2 vaak verslapte. Maar Gauge Away
is een prachtige parel en waardige afsluiter van een sterke plaat.

De Pixies ... ik mocht ze in 1989 live aan het werk zien in Werchter.
Het was nog vroeg op de dag ... ik weet er nog weinig van.
Maar de albums heb ik altijd met veel plezier gedraaid.

Zoals dazzler zegt, er staan een aantal briljante songs op dit album.
Debaser is een sterke opener en de titelsong, Here Comes Your Man, Monkey Gone to Heaven en afsluiter Gouge Away zijn zonder meer uitstekend. Maar er staan ook enkele missers tussen zoals Dead en La La Love You die mij beletten de maximale score toe te kennen.

Ik ben anders ook dol op Dead en Lala Love You. Niet zo geniaal als de rest, maar ook gewoon leuke nummers.

Op youtube staat een geweldig leuk concert in Boston, waar ze onder andere dit nummer doen.

Titelsong?

Fout inderdaad, het moet Wave of Mutilation zijn.

Ben dit album ook erg gaan waarderen. Ik hoorde vaker van The Pixies, maar wist eigenlijk helemaal niet wat voor muziek ze maakte. Dus besloot ik om dit album toch eens te beluisteren en ik was zeer verrast. Wat een genialiteit op een vreemde manier.

Doolittle is de mengeling van serieuze killer en enkele filler. De productie is uitstekend, alle instrumenten komen er op het gepaste moment doorheen. Een belangrijk punt, want die baslijntjes moet je natuurlijk kunnen horen om ten volle te kunnen genieten. Ook de zang is erop vooruit gegaan sinds Surfer Rosa, en hoewel Black er nog altijd wat doorheen loopt te schreeuwen valt het hier allemaal zoveel makkelijker te smaken. Verder zijn de nummers over het algemeen gewoon sterker. Om het wat makkelijker te maken zal ik de nummers opnoemen die wat minder zijn. Crackity Jones vind ik maar niets, maar met 1:24 gaat het niet echt storen. Silver slentert ook maar wat aan, en had er voor mij niet opgemoeten. Daarom ook niet de maximum-score, al zijn de rest dus wel echt uitstekende melodieuze rocknummertjes.

Hoe je dat kan vinden, snap ik niet

Ik zal hebben zoeken; het ligt vooral aan de zang.

Ik snap wel dat je dit nummer minder vindt, zeker in vergelijking met de eerste 7 nummers. In het begin kon ik hem ook niet smaken, nu al iets beter, dus er zit wel degelijk groeipotentieel in.

Mjah, ik ken Doolittle nu toch al een jaar of zeven dus alle potentieel heb ik er wel al uitgehaald.

Dan bevalt het nummer je gewoon niet, niets aan te doen.

Het vele plastic van de jaren 80: the Fall, Husker Du, Sonic Youth, Fugazi, Mission of Burma, the Birthday Party, the Replacements,
Doolittle is een mooie plaat maar overschat, ontbeert de power van Surfer Rosa bv

Ik vind alle kritiek op DEAD echt onterecht, wat een kicken headbang ragplaat is dat toch! Als je deze cd al een tijdje kent weet je steeds aan het einde van een song meteen hoe het verder gaat, het klopt gewoon helemaal! En HEY is ook gewoon gaaf. Ik hoor geen enkele zwakke track op Doolittle, vet album!

De manier hoe Dead van oorverdovend naar haast lieflijk overgaat vind ik echt geniaal. En de tweede keer dat 'refrein' instrumenteel. Mooi vind ik dat.

Aaagh... niet mijn ding. Erg schreeuwerig.

Niet opgeven! Ik ben ook hélemaal niet voor schreeuwerige muziek (nu-metal en die dingen kan ik echt niet naar luisteren) maar dit vind ik geweldig. Luister hem nog een paar keer, dan herken je de muziek in het geschreeuw (dat overigens niet overal aanwezig is)!

Nee, die hele stem doet het voor mij niet. Sla ik over.