Pixies - Doolittle (1989)

Debaser Wat een irritant schreeuwnummer vind ik dat zeg..

Niets daarvan. Fantastisch nummer.

Negeer 'm maar, herman. Jelle zijn muzieksmaak is netjes binnen de lijntjes. Als het erg afwijkt, homaar...

Ik heb ooit iemand een keer horen zeggen dat de Pixies zo "aggressief" klonken.
Dat is niet de eerste associatie die ik heb bij het horen van Debaser.

Tame is het enige nummer waar ik na een aantal tientallen luisterbeurten nog steeds niet aan gewend ben, vind um ronduit ongeloofelijk verschrikkelijk dus sla ik hem gewoon over en heb je een goed album over

TAAAAAAAME

Heerlijk nummer!

Tame zou ik niet zomaar los luisteren nee, dat voegt niet zoveel toe. Maar als je de plaat opzet verwacht je na het prima Debaser gewoon die uitzinnige schreeuw: TAAAAAAAAAAAAAAAAME. Onmisbaar, om daarna ten onder te gaan in een Wave of Mutilation.

nee als ik um in zijn geheel luister zet ik um tijdens tame af en zet ik um terug in de kast zonde.

Vind je Monkey Gone to Heaven wel goed Jelle? Veel meer poppy, minder geschreeuw.

Monkey Gone to Heaven mag op mijn begrafenis gedraait worden. En dan vooral vanwege de passende titel.

Geweldige eerste luisterbeurt. Bizar hoe er gespeeld wordt met de luisteraar!

Ben je er wel zeker van dat je niet naar de hel gaat?

O shut, ben niet gelovig!

Ik kan hier maar geen genoeg van krijgen. Waar ik eerst flinke moeite met de stem van Black vind ik hem nu geweldig. Unieke stem en een fantastische sound.

Heb hem nu 2 keer beluisterd. Vooralsnog doet het me vrij weinig, enkel Debaser en Monkey Gone To Heaven vind ik goede nummers. De rest vind ik vrij matig, zal dit album nog een luisterbeurt gunnen en kijken of het nog gaat groeien maar zie het somber in.

@timo-otje, als je geen zin hebt de hele plaat nog eens te draaien, draai dan i.e.g. de afsluiter 'gouge away'! mijn favoriet

Moet ook eerlijk bekennen dat het album nogal op die twee nummers leunt. Jammer.

Wave of Mutilation, Here Comes Your Man en La La Love You zijn toch ook nog wel krakers.

Tame gaat ook nog wel, maar dan houd het wel een beetje op. Een ietwat overgewaardeerd album waar ik eerst nog zo van onder de indruk was.

En wat te denken van Gouge Away...?

Maar wat moet je Mr. Grieves en Crackity Jones?

Vind die twee ook leuke nummers.


Vaker draaien, met twee luisterbeurten ben je er nog niet. Als je eenmaal alles mee kan blèren praten we verder.

Punt is dat ik de plaat als zo'n 10 keer heb gedraait en ik denk er nogsteeds hetzelfde over.

10 keer en in welk tijdsbestek? Ik vind dat nog steeds niet erg veel, eigenlijk. Zo ken ik Surfer Rosa en Doolittle al zeker 10 jaar en mijn beleving van beide albums is eigenlijk nooit stationair geweest. Momenteel zit Surfer Rosa weer stevig in de lift, een jaar geleden was dat Doolittle. Soms denk ik 'ach, zo goed zijn die platen niet' en een paar maanden later zet ik er weer eens eentje in mijn top 10.

Ik heb Pixies vanaf het moment dat ik ze ontdekte een erg toffe band gevonden en in de loop der jaren hebben ze heel wat favoriete bands overleefd. Voor mij een blijvertje dus en zodoende een van de beste bands ooit.

Maar goed, als ik jouw top 10 en berichten zo zie, houd je momenteel meer van wat melancholischere muziek, dus ik kan me wel voorstellen dat je dit nu niet zo kan waarderen.

Maar waarom in het begin wel, en nu opeens niet echt meer? Is de verfrissende Pixies sound gewoon geworden? Wie heeft dit ook?

Mmm... mijn waardering voor The Pixies is ook een beetje blijven steken op een bepaald moment, maar als ik ooit een soort 'soundtrack van mijn leven' ga branden, mag 'Gouge Away' daarop niet ontbreken.

Vraag je dit aan mij of in het algemeen?


Ik werd in eerste instantie ook overdonderd door hun sound en na een jaar fan te zijn geweest vond ik er ook niet zoveel meer aan en heb ik jarenlang amper Pixies gedraaid. Maar op een gegeven moment heb ik ze herontdekt. Hoor er nu ook wel meer lagen in dan vroeger.

Ik vroeg het in het algemeen, ik vind het een nogal vreemd verschijnsel en ik baal er zelfs van. In het begin vond ik het namelijk top 10 matriaal. Briljant, snijdend en uiterst dynamisch.

Ik vind het niet zo'n vreemd verschijnsel hoor. Heb het zelf ook meegemaakt met een aantal bandjes (die nu zelfs in m'n top 10 staan!) Gewoon het album een tijdje links laten liggen en over een maand of wat weer s proberen.

Nooit in mijn bezit gehad. Tot deze week.
De meeste nummers ken ik al jaren of heb ik op een verzamelcd staan. Dus het was niet echt noodzakelijk deze cd te bezitten.
Maar ja, soms wil je je collectie wat completer hebben. Dit Doolittle maakt mijn reguliere Pixiescollectie nu compleet.
En nu draai ik Doolittle voor het eerst.....
De eerste drie nummers ken ik al van buiten, en het zijn echte topsongs. WOM, Tame, Debaser..... Vooral de openingssong Debaser is er eentje die al jaren mee gaat, na ruim 20 jaar heeft 'ie geen enkele glans verloren.
Het vierde nummer "I Bleed" ken ik vaag..... Dus nu ik 'm echt eens goed hoor vind ik hem op 't eerste gehoor (natuurlijk) wat minder dan de eerste drie. Ik vind het haast een Breeder-nummer die op Pod had kunnen staan, maar dat komt ook door de wat grotere rol van Kim Deal in de zang. Zeker niet verkeerd.
HCYM volgt en is hét Pixies-poppy nummer. Heerlijk natuurlijk, en een nummer die ik ook aan mijn ouders kan laten horen.
Dead had op Surfer Rosa kunnen staan, en is zo'n heerlijke oldstyle Pixies met surfelementjes en heerlijke schreeuw. Heerlijk basic en daarom zo ongelooflijk briljant.
Na Dead komt Monkey. Nummer is ook briljant, maar weer op een heel andere manier. Is Dead een stoere punkrockchick met een mooi harde schoonheid, Monkey is de mooie wat chiquere dame die een avond lekker gaat stappen en helemaal los gaat. De productie is wat gepolijster.....
Mr. Grieves ken ik niet. Het is een vrij simpel nummer, en zo te horen niet het hoogtepunt van dit album, met wat te veel tempowijzigingen, maar het gaat prima over op Crackity Jones dat weer lekker het tempo er in gooit.
La La Love you volgt en is minder urgent ten opzichte van het voorgaande nummer: meer een soort van liedje wat op een namiddag al improviserend op de band is gezet en waar vervolgens niks meer mee is gedaan... En dat klinkt negatief, maar het is niet zo bedoelt. Het is een "glimlachliedje", we hebben hier per slot van rekening niet te maken met hogere wiskunde. Het is muziek en de lol om muziek te maken dringt door.
No. 13 Baby werkt nadat je het beter leert kennen. Ik hoor 'm na een aantal jaar weer voor het eerst nu, en ik kan me voorstellen dat dit nog gaat groeien voor mij. Goed om dit nummer nu ook te hebben. Naar het einde toe klinkt 'ie erg lekker, ik hou wel van dat soort songs, jammer dat het niet nog een paar minuten als Sonic Youth wordt uitgefreakt.
There Goes my gun ken ik totaal niet, en is niet echt een hele belangrijke song. Leuk ff zo tussendoor, want dan volgt Hey natuurlijk... Heyrlijk nummer! Ook weer eenvoud, maar zeer effectief. Zin om Hey terug te roepen.....
Geeft Hey bij mij altijd een beetje een bluesy gevoel, het gekke is dat Silver pas echt dat gevoel verklaarbaar in zich heeft. Het is voor mij een verrassing dat nummer, maar is te snel afgelopen om echt goed tot me door te dringen.
Gouge Away start en is voor mij een perfect voorbeeld van een state of the art Pixiesnummer. Pompende bas, scheurende gitaar, geschreeuw zang, "oehoe's en shalala's", en bovenal kort en duidelijk. In 2,45 minuut gaat het alle kanten op en het ontspoort nergens. Zeer knap.

Doolittle is een goed album. De nummers die ik al kende bevallen me na al die jaren nog uitstekend, en de nummers die ik niet (goed) kende klinken natuurlijk wat minder, maar er is her en der mogelijkheid tot opwaardering.

Fijn dat ik 'm nu eindelijk heb.