Pixies - Doolittle (1989)

Nr 73 in de top 250 aller tijden hier op MUMe. In de StudioBrussel AlbumTop100 van vorige week zelfs nog veel; hoger dan de hoogste noteringen van Neil Young, Cure, Joy Division, Massive Attack, REM...
Check it
StuBru Album top 100

Wat een waardeloze flutlijst. Wat doet The Suburbs boven Funeral?

Tja... Eveningguard, recentere platen hebben altijd een voordeel in dit soort lijsten. Het is in MuMe terminologie, vaak in wezen een mix van de persoonlijke rotatielijsten en de favorieten-lijstjes. Na een paar jaar herstelt zich dat weer, dan zijn Funural en Suburbs (en Neon Bible) allemaal ongeveer even oud naar ons gevoel, en dan zakt Suburbs weg voorspel ik.
Als we 20 Jaar geleden deze lijst hadden gemaakt stond 'Trompe le Monde' wellicht ook hoger dan 'Doolittle'. Snap je wat ik bedoel? Of anders gevraagd, als je alle platen, ouder dan 2 jaar wegstreepr, vind je het dan nog steeds een flutlijst?

Ken je klassiekers, zeg ik altijd maar. Toen The Suburbs uitkwam, werd deze door veel mensen vergeleken met Funeral. Dit pakte vaak negatief uit. Kwaliteit is denk ik het beste te voelen na een lange tijd. Daar moet eens beter naar gekeken worden.

Dat soort lijsten hebben vaak de eis dat een plaat 1 a2 jaar oud moet zijn, om aan de waan van de dag te ontsnappen. Lijkt me een goeie regel.

Ik herken de posts over dit album wel. In het begin kon ik bepaalde nummers ook niet velen, nu wel en andersom. Mr. Grieves vind ik bijvoorbeeld nu een geinig niemendalletje. Monkey vind ik een beetje te.

Ja , het komt ook omdat je in het begin vaak overrompeld bent door een plaat en er maar geen genoeg van kan krijgen. Misschien raak je er daarna erop uitgekeken , en draai je hem nooit meer. Wat je zegt, als je er over 2 jaar nog steeds zo over denkt en nog steeds geraakt wordt is het een blijvertje. Vaak stemmen mensen vaak in een opwelling ergens op omdat het dan nieuw en verfrissend is , maar denken er een halfjaar anders over. Dat geeft inderdaad geen betrouwbaar beeld. Die 2 jaar norm vind ik een goede trouwens. 3 luisterbeurt gehad en moet zeggen dat het ergens op gaat lijken. Een halve * erbij.

Na herbeluisteren een halve ster erbij.

Eigenlijk durf ik te beweren dat hoe meer tijd er voorbij gaat hoe hoger deze plaat in universele top weetikveelwat allertijden zal blijft stijgen.

Knallende gitaarpartijen, dat heerlijke manische gemiep van Black en ook het feit dat deze band zonder concessies deden wat ze wilden. Zowel als in clips als in hun muziek.
Ook de track-opbouw is simpelweg een van de meest gekopieerde en door mijzelf meest gewaardeerde van moeder aarde; rustig en dan met een stroomversnelling richting de harde punkerige euforie-chorus!

on a wave of mutilation,
wave of mutilation
wave of mutilation
weeeeeey hey hey hey heeeeeyve

Fuck Yeah!

Heerlijke plaat. Veelal korte nummers, maar wat een intensiteit! De spanning tussen Francis Black en Kim Deal is bij momenten geweldig. Dit album combineert de agressiviteit van de Britse punkbands met het meer rockgetinte geluid dat later zou bekend worden onder de grungemuziek (Nirvana, Pearl Jam, ...). Het valt echter nergens mee te vergelijken, en dat maakt Pixies toch wel uniek. Een uitbarsting van een kleine 40 minuten is 'Doolittle', geen moeilijke muziek, maar dat moet niet.

Op de een of andere manier blijft dit album me aantrekken. In het begin vond ik het helemaal niets, daarna begonnen op 2.5* , toen na een paar luisterbeurten 4* en nu blijf ik nummers draaien. Ben benieuwd waar dit gaat eindigen.

Haha, zijn de beste he, die groeiplaten.

Beluister nog een keer Debaser en je geeft een 5, simpel.

Of Gouge Away, een nummer waar ik helemaal gek van ben (en wordt)

Monkey Gone To Heaven is mijn favoriet!

Geen slechte keus!

If man is 5
Then the devil is 6
And if the devil is 6... then god is 7!

weer wat geleerd toch?

Wat ontzettend leuk dat je deze plaat een half puntje meer geeft, orbit! Word pretrock wat beter voor je?

Inderdaad, na opnieuw een luisterbeurt gewoon op 5* geknald , bam! Weergaloze plaat toch?

Zeker zeker. Timo-otje, je bent goed bezig!

Een plaat die gedaan is voor je het weet. Wat een tempo zit er hier in, Doolittle vuurt de ene song na de andere op je af. 15 songs krijgen we hier en toch zitten we nog maar aan een lengte van 38 minuten. Is dat een minpunt? Nee maar sommige songs zouden nog beter uit de verf gekomen zijn als ze de songs wat langer maakten vooral bij de prachtige song: Mr. Grieves merk ik dit maar ook bij: Crackity Jones.

Maar lang of niet goed zijn de songs zeker, leuke rifjes en heerlijke vocals blijven maar komen.
Dus ik start met een ruime 3,5* met kans op meer.

Deze album valt mee. Gelijk dat kobe bryant fan zegt dat er een tempo in dit album zit. Niet slecht maar niet wow. Een 3.5 geef ik hier voor.

Voor je het weet staat die op 5* Glenn

Maar ik heb nog maar 3 5en gegeven dus dat denk ik niet.
Maar hopelijk staat hij snel op 4,5*.

Vind ik eigenlijk straf dat vele mensen dit een 'groeiplaat' vinden?
De eerste keer dat ik dit hoorde, schrok ik wel even (Pixies was me nl. vooral bekend om de single 'here comes your man'), had nl. niet verwacht da ze tamelijk hard konden zijn
Maar de 2de luisterbeurt was ik eigenlijk al volledig verkocht. Echt een topplaat. Potentieel voor m'n top 10.
Wat 'n geweldige schreeuw heeft die zanger trouwens.

Weggeblazen werd ik toen ik nietsvermoedend voor het eerst Debaser opzette. Even luisteren of dit wat is, dacht ik. Het smaakte naar meer.

En dus volgde de rest al snel. Bij de eerste luisterbeurt werd ik meteen al teleurgesteld door het nummer Tame. Een vrij zwak nummer met weinig melodie en geschreeuw op niets af. Nu kan ik hem goed hebben, maar nog steeds is dit zonder meer het zwakste nummer van het album.
Ook met de rest had ik wat moeite in het begin. Nummers als Wave of Mutilation en Gouge Away vond ik fantastisch, maar bij nummer als Monkey Gone to Heaven en Hey had ik moeite met, hoe zal ik het noemen... Het cynisme van de zanger. Het is een beetje vaag, maar een goede uitleg heb ik er niet echt voor. Ik had het gevoel alsof hij eigenlijk niet meende wat hij zong. Ook ergerde ik me aan het feit dat de zanger vaak niet synchroon zong met de tweede stem (of andersom). Maar gelukkig begon ik dit na een aantal luisterbeurten juist te waarderen, en leerde ik zijn cynisme juist te interpreteren als een teken dat hij juist wél meende wat hij zong. Ik weet dat het vaag is, maar zulke dingen zijn lastig uit te leggen als je het zelf nauwelijks begrijpt.

Wat verder de plaat bijzonder maakt, is de verschillende stijlen op het album. Debaser en Silver zijn bijvoorbeeld twee nummers die totaal anders zijn, maar die toch in het plaatje passen omdat ze op één of andere manier dezelfde sfeer uitdragen als de rest van de nummers. Gewaagd, maar heel knap gedaan.

Dat krankzinnige lawaai, wat steeds (?) plotseling wordt ingezet en ook weer plotseling een halt wordt toegeroepen (en een of beide dingen op zich zijn ook alweer 'krankzinnig' ), is juist grappig en indringend.

Toch?

Ik ontdekte net dat ik nog nooit op dit album heb gestemd, ondanks dat ik dit al jaren een van de beste indie-platen ooit vind. Schandalig. Bij deze; 5*

Indie vind ik zo'n verschrikkelijk foute term hiervoor

Ik vind indie sowieso een hele foute term.

waarom?

Daar heb je gelijk in . Ik vind het ook een goed nummer, maar in vergelijking met de rest vind ik het zwak.

Weinig zeggende term die aan flinke inflatie onderhevig is geweest.