Brian Eno – David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)

King Crimson - Discipline (uit '81) is ook een voordehandliggende move. Ook de live opnames (Rome - youtube) van de Remain in Light Tour (met o.m. Bernie Worrell op keyboards, Doug Wimbish op bas, Adrian Belew op gitaar) zijn niet te versmaden; later op plaat/dvd als Stop Making Sense.

Laat al dat moois vooral even bezinken (indalen), zegt een OL… Rome is ook niet op een dag gebouwd…

Dank u wel, beste meneer Mjuman. Het spijt me maar u moet eerst een nummertje trekken (npi). Het is druk hier. Er zijn nog meer albums die om dringende aandacht vragen. Uw suggesties staan alvast genoteerd!

Vernieuwend, revolutionair, bijzonder, vreemd. Allemaal kwalificaties die op dit album van toepassing zijn. Zo'n werkstuk waarbij de musici alle veilige platgetreden paden verlaten verdient natuurlijk respect, en dat heb ik dan ook zeker. Er is echter een maar: ik vind het muzikaal gewoon niet mooi.
Ik heb de plaat ooit aangeschaft omdat ik Eno en Byrne beide al kende van ander werk en deze heren best hoog heb zitten, maar dit experimentele gedoe is gewoon niet aan mij besteed, hoe zeer ik mijn best ook deed om het mooi te gaan vinden. Als ik de plaat nu nog opzet, is dat om er een enkel nummer van te beluisteren wat ik als enige op deze plaat wel goed vind: het arabisch aandoende "Regiment" met dat heerlijke ritme van begin tot eind. Maar verder? Nee, dank je.

Op reis door new wave kom ik van de warme muziek van de tweede van The Passions bij heel andere sferen.
Mijn maatje van school hield destijds wel van "rare fratsen". Zo had hij opeens On the Way to the Peak of Normal van Holger Czukay ontdekt, wat in mijn ogen een rare stap was voor iemand die zweerde bij Whitesnake en Joe Perry. Tegelijkertijd vond ik het interessant.

Kende hij My Life in the Bush of Ghosts van Brian Eno en David Byrne? Ik ben hier omdat ik door new wave reis en beide heren binnen die stroming hoofdrollen vervulden. Ofwel als bron van invloed (Eno onder meer als lid van Roxy Music en als producer van David Bowies Low) ofwel als één van de angry young man: David Byrne van Talking Heads. Vroeger had ik dit spoedig terzijde gelegd, nu hoor ik enige verwantschap met de elektronische kant van Bowie ten tijde van diens "Berlijnse" albums.
Sterker nog, in Mea Culpa klinken vervormde Duitstalige stemmen, nadat America Is Waiting als een voorloper van The Art of Noise voorging. Als vervolgens funk en een Arabische zanglijn volgen in Regiment, weet je dat zowel Eno als Byrne nieuwe wegen verkenden. Gejaagde funk in Help Me Somebody met een vleugje Afrikaanse gitaar en zo volgt een bonte stoet van elektronische kruisbestuivingen die per nummer anders is. De grooves van Byrne vormen daarbinnen de rode draad.

Muziek in de periferie van new wave, funk als echo's van het leven van New York, de invloeden van de wereld in zich opzuigend. Mountain of Needles is het relatief rustige slot van het oorspronkelijke album, vanaf 2006 in een uitgebreidere versie verkrijgbaar. In 1981 vond Bert van de Kamp in Oor er dit van (even scrollen).

Ik vervolg bij heel wat aardsere muziek: The Boys en hun Boys Only.

Laten we het eerste nummer van dit album eens plaatsen in de huidige tijd. Ben benieuwd naar jullie reacties.