Editors - The Weight of Your Love (2013)

Mooie recensie, Dikkop, ook al deel ik je pessimisme niet meteen. De post-punk revival heeft zijn beste tijd misschien gehad, maar Editors (en Interpol en Bloc Party ook trouwens) kunnen geen vier keer 'The Back Room' maken. In het post-punk genre ga je dan als band héél snel vervelen. Experimenteren bleek ook niet de juiste keuze, toch voor mij niet, want bij de vorige plaat bleef ik een beetje op m'n honger zitten. Ik heb echter geen enkel probleem met een goed gemaakt commercieel album als dit. Hier zitten echt gewoon enorm leuke songs tussen, daar kan ik niet kwaad voor zijn.

Bedankt!

Ik heb ook niets tegen pop muziek hoor. Zeker niet.
Hier heb ik gewoon het gevoel dat het niet oprecht over komt. De muziek doet me ook gewoon weinig.
Smaken verschillen natuurlijk, maar ik hoor ze liever experimenteren met elektronica.
Het titelnummer In This Light and on This Evening vond ik geweldig. (het album trouwens ook)
Donker, dreigend, spannend, mysterieuze lyrics. Koude synths...
Alles wat in dat nummer te horen is ontbreekt op dit nieuwe album.
Het is in mijn ogen niet spannend meer.
Gelukkig zijn er mensen die wel iets kunnen met dit album.

In This Light and on This Evening vond ik zeker een atmosferische opener en één van de goede nummers op de plaat. Hier zijn de nummers wat lichtvoetiger, en met de zomer die er (hopelijk) aan komt valt dit album erg goed bij mij. Ik had het zelf ook niet verwacht, maar je ziet: hoe minder je verwacht, hoe aangenamer je dikwijls verrast wordt.

Spannend kan ik de nummers ook niet noemen, daar heb je gelijk in. Ik zou zeggen: wees nog niet teleurgesteld en gooi er nog een paar luisterbeurten tegenaan. Het is nog erg vroeg, he. Probeer er geen muzikale revolutie in te zien, maar gewoon een lekkere luisterplaat (die perfect op de radio kan).

Ik geef nog niet onmiddelijk op hoor.

Yeah

De eerste twee nummers van The Weight Of Your Love zijn fantastisch. Ze hebben allebei een beetje wat oosterse invloeden. De baslijn in Sugar is heerlijk en stuwt het hele nummer door. Maar wat daarna gebeurt....

Recept:

- Een snufje U2
- Een snufje Coldplay
- Een kitschorkest
- Een snufje Mumford & Sons voor de folky trekjes

Het resultaat zorgt spontaan voor jeuk bij mij. Bravo, heren. Ik ga een afspraak maken bij de huisarts om mijn oren uit te laten spuiten.

Ach joh, vind je het serieus zó erg?

Er was nog een getuige bij, mijn moeder. Ook die was verbaasd door de afgrijselijkheid van dit album en die vond de eerste drie albums van deze band ook geweldig. Het allerergste vond ik het moment op What Is This Thing Called Love dat Tom Smith hoog gaat zingen. Dat kan hij echt niet.

Jammer! Wat vind je van Two Hearted Spider? Dat is in mijn ogen (naast Sugar) toch wel dé knaller van dit album.

Two Hearted Spider kon ik na 2 minuten echt niet meer aanhoren, maar zo dapper als ik ben heb ik hem tot het eind beluisterd. Het lijkt wel of alle energie en inspiratie uit Editors gezogen is. Allemaal van die meezingkoortjes erachter, overdaad schaadt zullen we maar zeggen. Ik voel ook niks. De vorige albums van Editors hadden iets warms om zich heen.

Na de berichten en soundclips uit Nashville heb ik mijn aandacht voor de Editors verslapt. Zeker na Ton of Love. Wat een baggernummer. Zeer verrassend luister ik nu naar het nieuwe album en heb direct de 2disc versie besteld. Valt mij zeker niet tegen en wat is er tegen een commercieel klinkende plaat. Als ze maar niet doorslaan op hun volgende. Backroom was een klassieker, AEHAS was minder en meer commercieel, ITLAOTE was een prachtplaat en weer lekker experimenteel. Na de nieuwe cd waarschijnlijk (hopelijk) een wat meer experimentele plaat. Wat iedereen vindt van dit album mag iedereen zelf bepalen. Voor mij een (eerst) een 4-score. Wie weet later nog meer.

Dat is idd echt vreselijk.
Ik heb het eens opgelegd bij vrienden die net zoals ik grote fan zijn van The Back Room en we moesten spontaan beginnen lachen.

Ik had net een slok koffie genomen.

What is this thing Calles Love is dan ook een verschrikkelijk nummer.
Over het algemeen ligt het tempo toch net wat te laag op dit album, gelukkig zijn er nog enkele zeer genietbare nummers. Met als grote uitschieter Sugar, das toch een van de betere nummers die ik dit jaar gehoord heb. Ook Formaldehyde, hyena, The Weight, Two hearted Spider en A Ton Of Love zijn best goed, toch mis ik wel de sound van op The Back Room en An End Has A Start.
Maar een gemiddelde van 3.11 is echt wel té laag, zo slecht is het zeker niet. Ik zit tussen de 3.5 en 4*

Opeens stoor ik me aan de zang.....

Het gaat langzaam bergafwaarts met mijn liefde voor dit bandje: het begon met 4*, werd twee maal 3,5* en nu dus een halfje minder voor de nieuwe.

Is het die zang die me dus ineens stoort? Is het dat A Ton of Love wel erg Echo and the Bunnymen is maar dan de slappere kant (die van die band zelf ook niet altijd even sterk is)?

Ik weet het niet. Ik weet wel dat dit album niet veel verder komt dan 'wel aardig' maar gewoon te flets is, niet een eigen smoel heeft en me niet zo prikkelt. Maar wie weet komt het nog want het is nu ook geen straf er naar te moeten luisteren: niks mis met poprock.

Dit album is als de score doet vermoeden; verreweg hun minste album.
Nothing doet zijn titel eer aan en bij What Is This Thing Called Love denkt Tom dat hij Celine Dion is

Ik denk dat ik dit het allerslechtste album vind dat ik dit jaar volledig heb beluisterd.

Overdrijven is ook een vak...

I want Chris back. Het lijkt wel alsof ze Chris hebben in geruild voor violen. Het hele strakke en donkere randje is er vanaf. Dieptepunt op het album is tot nu voor mij echt 'What Is This Thing Called Love'. Tom Smith heeft een prachtige 'lage' stem, maar hij moet echt niet proberen om gaan zingen met een 'hoog' piepstemmetje.

Two Hearted Spider en Sugar houden dit album voor mij nog 'redelijk staande'. Ik vind overigens de live versies op Rock Werchter wel beter dan de album versies. Ik ga alles zeker nog een paar keer luisteren en een kans geven, maar dit is duidelijk andere koek dan voorgaande albums.

Nothing vind ik erg fraai. A Ton of Love blijf ik ook een heerlijk nummer vinden. De rest vind ik matig tot slecht. Zeker naar het einde toe is het bedroevend. Editors onwaardig.

Als ik naar het refrein van Bird Of Pray luister, hoor ik in mijn gedachte de typische gitaarlijn van de vertrokken gitarist Chris wat Editors zo kenmerkte.

Na hun 5-sterren optreden op Werchter vorig jaar en hun vorig album die ik als meesterwerk beschouw keek ik zo enorm uit naar dit album. Nothing, Sugar en Two Hearted Spider vond ik live schitterend. Ik had er dus volledig het vertrouwen in dat het ook zonder Chris wel zou goed komen met Editors.

Niet dus, A Ton of Love is nog gewoon een steengoed nummer. Maar Tom heeft Nothing echt helemaal verkloot. What Is This Thing Called Love is even slecht als de titel doet vermoeden en is sowieso het dieptepunt van deze band. (Waar zijn Smith zijn ballen naar toe?). Gelukkig houden Sugar en Two Hearted Spider dit album nog recht. Formaldehyde en The Weight zijn ook wel nog goed. Maar voor de rest klinkt het voor mij allemaal als een verzamelaar van b-sides.

Nu hopen dat hij nog wat stijgt in mijn achting. Maar nu is het nog een diepe teleurstelling.

Nothing op Werchter, of hoe je een machtig nummer helemaal naar de ruk kan helpen op album:

YouTube - Editors - Nothing (New Song, Live Werchter '12)

Hopen dat de rockversie van Nothing ooit nog als b-side op een single verschijnt. Ik hoop ergens dat ze de b en a-sides per ongeluk geswitcht hebben. Dan kan ik er misschien zelf nog wat van breien.

What Is This Thing Called Love... Tom Smith goes Bon Iver.

Maar even serieus, de band is na het vertrek van die gozer wel z'n ballen verloren en dat horen we terug aan het gepiep van Smith.

Editors – The Weight of Your Love

Editors is een band die erg speciaal voor mij is. Toen ik in 2010 naar Pinkpop ging zag ik ze voor het eerst, ik was toen eigenlijk gegaan voor Green Day maar Editors maakte veel meer indruk op mij dan de headliner van de dag. Daarna heb ik erg vaak geluisterd naar de drie studioalbums, en ik was dan ook erg blij dat er dan nu eindelijk een nieuw album uit zou komen.

Op Rock Werchter maakte ik al kennis met Nothing, Sugar en Two Hearted Spider. Stuk voor stuk ijzersterke nummers, waardoor ik alsmaar benieuwder werd naar de opvolger van In This Light & On This Evening.

Ik ben, helaas als een van de enigen hier, wel erg enthousiast over The Weight of Your Love. De eerste single A Ton of Love vond ik al een sterk begin, maar dat nummer komt tussen de andere nummers nog een stuk beter tot zijn recht. Sugar en Two Hearted Spider behoren tot mijn favorieten, het heerlijke basloopje in Sugar is echt geweldig gevonden. Tom Smith zingt in deze nummers ook weer uitstekend. Dan Nothing: dit nummer is toch een stuk anders dan de versie die ik hoorde op Rock Werchter. Die versie was namelijk een heerlijke rocker, één van de vele hoogtepunten in de set die ze speelden. Op de albumversie zijn de gitaren echter vervangen door violen. Nothing is op The Weight of Your Love een stuk rustiger, dat pakt helaas wel iets minder goed uit want ik merk nu al dat de houdbaarheid daarvan redelijk kort is. Een van meest besproken nummers is denk ik wel What is this Thing Called Love. Tom Smith zingt hier verdomd hoog voor zijn doen, slecht vind ik het toch niet. Het nummer zit gewoon erg goed in elkaar, en het drumloopje in het refrein zorgt toch voor een fijne vaart in dit nummer.

Andere hoogtepunten op The Weight of Your Love zijn het energieke Formaldehyde, een nummer dat het naar mijn verwachting dit jaar op Rock Werchter weer erg goed gaat doen. Ook The Phone Book behoort tot de beste nummers op dit album. Mooie tekst, goede instrumentatie en de prachtige stem van Tom Smith. Ik kan er erg van genieten.

De band kan weinig fout doen bij mij, en na zo’n 6 luisterbeurten ben ik erg tevreden over dit album. The Weight of Your Love is wel een album geworden met duidelijke uitschieters en daardoor betrap ik me soms wel op het skippen van nummers. Het is weer een totaal ander album geworden dan de voorganger, en om eerlijk te zijn ook een iets minder sterk album. Toch is The Weight of Your Love weer een erg fijn album geworden, hier ga ik de komende tijd zeker nog veel plezier aan beleven.

4*

Dan is 4* toch nog een redelijk hoge score.

Hoezo? Honesty en Hyena zijn nummers die ik soms skip, maar daardoor zijn het nog geen slechte nummers. Bovendien vind ik de andere nummers goed tot zeer goed, die vier sterren zijn daarom zeker op zijn plaats.

Ik denk dat ik deze toch maar skip.
Ik ben al geen grote liefhebber van Editors, maar A Ton Of Love slaat toch werkelijk alles.
Vreselijk nummer, platte productie, veel te braaf en de zang klinkt echt slecht.

Ik sluit me volledig aan bij de mening van Gloeilamp! Alleen switchen 'The Phone Book' en 'Hyena' bij mij van plaats

Editors hebben alweer een mooie plaat gemaakt. Alleen dit keer deels op een andere wijze als we gewend zijn. De meeste nummers liggen wat makkelijker in het gehoor, ze maken dit keer wat meer populaire rockmuziek. Is dat erg? Ik vind van niet, want ook dat kunnen ze erg goed. Bovendien hoor je toch regelmatig hun eigen fraaie sound terug in verschillende nummers.

Alleen al de twee openingssongs: wat zijn die goed! Ze lopen als een trein en zijn fraai aangekleed. Beiden hebben een mooi Oosters sausje en op het ijzersterke Sugar hoor je een fijne piano. Het nummer erna, de wat te simpele en commerciële single Tons of Love, misstaat enigszins op deze plaat.

Vervolgens pik ik het rustige Nothing eruit, met oh zo mooie strijkers en fraai gedragen gezongen door Tom. Alles erna is (erg) goed. Formaldehyde bijvoorbeeld is een echte Editors rocksong, erg sterk, en Two Hearted Spider is prachtig. Ook Bird of Prey is een juweeltje, met een verrukkelijke beat, net als het Springsteen achtige The Phone Book, alweer zeer fraai gezongen door Tom.

Kortom: mensen die een album in de trend van de vorige platen verwachten zullen even moeten schakelen. Met een 'open mind' is het gelijk genieten geblazen.